บทที่ 1229 ความกังวลของพ่อตา

จางแทซูถูกเรียกตัวเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยอย่างกะทันหันเนื่องจากอาการป่วยหนักของพ่อตา และหลังจากที่เขาเดินเข้ามา แม่ยายก็หันหลังเดินออกจากห้องไปเช่นกัน

เวลานี้ภายในห้องเหลือเพียงจางแทซูและอีบยองฮีสองคนเท่านั้น สีหน้าของอีบยองฮีดูย่ำแย่มาก ใบหน้าที่ขาวซีดแทบจะไร้ซึ่งเลือดฝาด น้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็ดูอ่อนระโหยโรยแรง

พูดตามตรง เมื่อก่อนจางแทซูไม่ทันสังเกตเห็น ทว่าบางครั้งที่อีอึนยอนพูดถึงพ่อของเธอในวัยหนุ่ม เธอมักจะบอกว่าเขาเป็นคนที่เปี่ยมไปด้วยพลังงานและมีชีวิตชีวาอยู่เสมอ

ช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์ของอีบยองฮีในความทรงจำของจางแทซูอย่างสิ้นเชิง

เมื่อเห็นจางแทซูเดินเข้ามา อีบยองฮีก็ชี้ไปที่เก้าอี้ข้างๆ เพื่อให้เขานั่งลง