บทที่ 1238 คุณครูที่ยังคงคาใจ

"ผู้ปกครองสมัยนี้หวังแต่ผลประโยชน์เฉพาะหน้ากันจริงๆ เลยนะ! อะไรที่ไม่มีประโยชน์ก็ไม่ยอมให้เรียน ทั้งที่ตอนที่ผมยังเด็ก การเขียนพู่กันจีนยังเป็นสิ่งที่ผู้ปกครองสนับสนุนให้ปลูกฝังอยู่เลย!"

"นั่นก็เพราะการศึกษาในปัจจุบันตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของการศึกษาแบบตะวันตก ชาวต่างชาติไม่มีทางเข้าใจศิลปะการเขียนพู่กันของโลกตะวันออกหรอกครับ คุณต้องรู้ไว้นะว่าในยุคราชวงศ์โชซอน หากขุนนางในราชสำนักไม่แตกฉานภาษาจีนและการเขียนพู่กันจีน ก็ไม่มีทางเข้ารับราชการได้เลย กระทั่งประวัติศาสตร์ของโชซอนก็ยังถูกบันทึกด้วยอักษรจีน ทว่าตอนนี้พอมาใช้อักษรฮันกึลของเกาหลี หลายครั้งพวกเราก็เลยอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ไม่รู้เรื่องกันแล้ว!"

จางแทซูไม่อยากมานั่งถกเถียงเรื่องถูกผิดในประเด็นนี้ ความคิดเดียวของเขาในตอนนี้ก็คือการไปพบคุณครูสอนเขียนพู่กันจีนที่ถูกไล่ออกคนนั้น

สาเหตุก็เพราะเขารู้สึกว่าตนเองควรสละเวลาไปรับฟังเสียงจากผู้ที่มีความคิดเห็นแตกต่างดูบ้าง

ไม่ใช่ว่าเขารู้สึกคาใจอะไรนักหนากับการที่โรงเรียนนานาชาติระดับสูงยกเลิกวิชาเขียนพู่กันจีนหรอกนะ เพียงแต่เขารู้สึกว่าการหายตัวไปทั้งสองครั้งล้วนเกี่ยวข้องกับห้องเก็บของแห่งนั้น มันดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย