บทที่ 1295 การเปลี่ยนสไตล์

หลังจากเกิดคดีนั้นขึ้นในปีนั้น เธอก็อาศัยอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชมาโดยตลอด ผู้เป็นแม่ทนรับความสะเทือนใจไม่ไหว จึงคิดสั้นจากไปหลังจากนั้นไม่นาน ส่วนผู้เป็นพ่อ ก็ป่วยเป็นโรคร้ายแรงเมื่อสองปีก่อน ... ชายหนุ่มที่ดูอายุเพียงยี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับเต็มไปด้วยความรันทด จะพูดอย่างไรดีล่ะ? เขามีความรู้สึกเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่สมกับวัยเลยสักนิด

จางแทซูเดินตามอีกฝ่ายมาจนถึงที่พักของพวกเขา ในสถานที่อย่างเมืองนัมยังจู เนื่องจากเมื่อก่อนที่นี่เคยเป็นชนบท ดังนั้นบ้านแต่ละหลังจึงถือว่าไม่เล็กเลย ดูคล้ายกับบ้านพักอาศัยแบบเก่าในกรุงโซลยุคเจ็ดศูนย์หรือแปดศูนย์ ด้านนอกบ้านยังมีลานกว้าง ส่วนด้านในก็มีห้องส่วนตัวของสมาชิกทุกคนในครอบครัว ทว่าตอนนี้ทั่วทั้งบ้านกลับว่างเปล่า ดูแล้วช่างเงียบเหงาและหนาวเหน็บเสียจริง

เมื่อเดินเข้าไปในบ้าน จางแทซูก็ถอดรองเท้า แล้วเหยียบลงบนพื้นไม้เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ทันทีที่เข้ามา เขาก็เห็นป้ายวิญญาณของพ่อแม่เจ้าของร้านสะดวกซื้อตั้งบูชาอยู่ "พวกคุณอยากดูห้องของน้องสาวผมไหมครับ? ผมเก็บรักษาไว้ให้เธอมาโดยตลอด!”

“ตกลงครับ!" และแล้วจางแทซูก็ถูกอีกฝ่ายนำทางไปยังห้องของน้องสาว

การตกแต่งภายในห้องดูอบอุ่นมาก แต่บนโต๊ะกลับมีฝุ่นเกาะอยู่ชั้นหนึ่ง ดูออกเลยว่าไม่มีใครเข้ามาที่นี่นานแล้ว จางแทซูหยิบถุงมือขึ้นมาสวม จากนั้นก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ผนังด้านหนึ่งของห้องมีชั้นหนังสือเรียงรายอยู่เต็มไปหมด บนชั้นหนังสือมีหนังสือการ์ตูนวางอยู่ และบนผนังยังมีรูปถ่ายของดาราดังเมื่อหลายปีก่อนแปะอยู่ นอกจากนี้ ที่หัวเตียงยังมีโปสเตอร์ของนัมซอฮยอนติดอยู่ด้วย ข้าวของเครื่องใช้ในห้องดูเหมือนกับภาพที่จางแทซูเห็นตอนไปเล่นบ้านเพื่อนบ้านในหมู่บ้านชาวประมงสมัยเด็กไม่มีผิด