บทที่ 153 ชายผู้ขึ้นฝั่งที่อินชอน

กลางดึกสงัด ณ ชายหาดแห่งหนึ่งใกล้กับมหานครอินชอน ร่างอันเหนื่อยล้าถูกคลื่นซัดสาดให้โซเซปีนขึ้นมาบนหาด ก่อนจะล้มพับลงบนพื้นทรายที่ปะปนไปด้วยน้ำทะเลและโขดหิน

เนื่องจากที่นี่ไม่ใช่ชายหาดสำหรับพักผ่อนหย่อนใจ บริเวณชายฝั่งจึงเต็มไปด้วยขยะ ชายคนนั้นนอนราบไปกับพื้นทรายอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะฟื้นคืนเรี่ยวแรง เขาตะเกียกตะกายคลานสี่ขาเข้าหาฝั่ง ท่าทางโงนเงนราวกับพละกำลังทั้งหมดได้สูญสลายไปจนสิ้น จนกระทั่งปีนขึ้นมาถึงถนนริมชายฝั่ง ก็พลันเห็นแสงไฟหน้ารถสาดส่องมาจากฝั่งตรงข้าม

ชายหนุ่มรีบมุดตัวลงซ่อนในพงหญ้าริมทาง รอจนกระทั่งรถบรรทุกหลายคันแล่นผ่านไป เขาจึงค่อยๆ ข้ามถนน แล้วแฝงตัวเข้าไปในแนวป่าฝั่งตรงข้าม

หลังจากหลบหลังกอหญ้ารกชัฏ เขารีบถอดเสื้อผ้าที่เปียกโชกออกจากร่างกาย จากนั้นแกะถุงพลาสติกที่ผูกไว้รอบเอว หยิบเสื้อผ้าเนื้อบางสองชิ้นออกมาสวมใส่ ตามด้วยรองเท้ายางสีเหลืองที่ห่อไว้อย่างดี โดยสวมเข้าไปทันทีโดยไม่มีถุงเท้า

ในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ร่างกายที่มีเพียงเสื้อผ้าบางๆ ห่อหุ้ม ซ้ำยังแช่อยู่ในน้ำทะเลมานาน ทำให้เขาหนาวสั่นไปทั้งตัว ริมฝีปากซีดเขียวจนน่ากลัว