บทที่ 156 ญาติจากฮุนชุน

จางแทซูไม่ได้รู้สึกสนิทใจกับญาติทางฝั่งแม่มากนัก เพราะเดิมทีเกาหลีเป็นสังคมขงจื๊อแบบดั้งเดิม ไม่ว่าจะเป็นลำดับเครือญาติหรือแผนผังตระกูล ล้วนสืบทอดผ่านนามสกุลของฝั่งพ่อเป็นหลัก ใครจะมาอ้างตัวว่าเป็นญาติฝั่งแม่ จางแทซูก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ แม้จะพอรู้มาว่าบรรพบุรุษฝั่งแม่เคยรุ่งเรืองถึงขั้นมีคนเป็นขุนนางใหญ่ในยุคราชวงศ์โชซอน แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องเมื่อหลายร้อยปีก่อนแล้ว

หลังจากฮวางจองฮักพูดประโยคนั้นจบ เขาก็ไม่ได้พยายามเข้ามาตีสนิทเพื่ออ้างความเป็นญาติอีก ส่วนจางแทซูที่ดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปบ้างแล้ว ก็ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาคิดให้รกสมอง ทว่าในคืนนั้น ฮวางจองฮักที่ง่วนอยู่หน้าเตาย่างเนื้อแกะ กลับคอยจับจ้องจางแทซูอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งจางแทซูทานเสร็จและเช็คบิลออกจากร้านไป ฮวางจองฮักจึงค่อยๆ เลียบเคียงถามลูกค้าคนอื่นถึงภูมิหลังของจางแทซู

"อะไรนะ? นายถามถึงท่านอัยการคนเมื่อกี้เหรอ! เขาเป็นคนดังในทีวีช่วงนี้เลยนะ เพิ่งจะปิดคดีทลายแก๊งยาเสพติด จับข้าราชการกังฉินที่อินชอนไปตั้งหลายคน ก่อนหน้านี้ก็เคยส่ง ส.ส. เข้าคุกมาแล้ว! ถึงเขาจะไม่ใช่ดารา แต่หน้าตาหล่อกว่าดาราซะอีก พวกเราถึงจำเขาได้ไง!"

"อัยการเหรอ? อัยการในโซลนี่เก่งมากเลยเหรอครับ?"

"เก่งสิ! คนที่ได้เป็นอัยการนี่ไม่รู้ต้องสั่งสมบุญวาสนามากี่ชาติ ถ้าพูดแบบภาษาคนจีนก็คือ ฮวงจุ้ยหลุมศพบรรพบุรุษคงเปล่งแสงเลเซอร์ออกมาเลยมั้ง! นายรู้ไหมว่าอัยการในเกาหลีมีอำนาจแค่ไหน? อย่าเห็นว่าเป็นแค่อัยการหนุ่มอายุยี่สิบกว่าๆ นะ แต่ขอแค่มีคดีเกิดขึ้น ไม่ว่าตำรวจหน้าไหนในโซล ก็ต้องฟังคำสั่งเขาทั้งนั้น!"