บทที่ 285 สัญชาตญาณอันเฉียบคมของควอนจินรี

หลังจากพักผ่อนมาเต็มอิ่มตลอดคืน เช้าวันรุ่งขึ้น จางแทซูที่ยังอยู่ที่โรงแรมก็ยังคงหมกมุ่นอยู่กับคดี เขาหยิบแผนที่เมืองกวางจูฉบับเก่าเมื่อ 8 ปีก่อนขึ้นมาพิจารณาโครงสร้างเมืองในสมัยนั้นอีกครั้ง!

สายตาของเขาจับจ้องไปที่จุดเกิดเหตุ 4 จุดแรกในอดีต ซึ่งแตกต่างจากคดีล่าสุดที่คนร้ายทิ้งศพไว้ในโรงพยาบาลร้างห่างไกลผู้คน คดีเมื่อ 8 ปีก่อน ศพถูกทิ้งไว้ในที่ที่ไม่ใช่จุดอับสายตาเสียทีเดียว คนที่พบศพส่วนใหญ่จึงเป็นชาวบ้านที่สัญจรผ่านไปมา ตัวอย่างเช่น มีศพหนึ่งถูกทิ้งไว้กลางสวนสาธารณะ ราวกับคนร้ายจงใจอยากให้คนมาพบเห็น!

จางแทซูเข้าใจจิตวิทยาข้อนี้ดี การโอ้อวดผลงานของฆาตกรก็เหมือนเด็กที่สอบได้ 100 คะแนนเต็ม แล้วอยากตะโกนบอกให้โลกรู้ ฆาตกรต่อเนื่องจำนวนมากภาคภูมิใจในอาชญากรรมของตัวเอง แม้พวกเขาจะไม่โง่พอที่จะเดินขึ้นโรงพักไปสารภาพกับตำรวจตรงๆ แต่สำหรับคนวิกลจริตที่ไม่อาจใช้ตรรกะคนปกติมาวัดได้ การได้ทำสิ่งที่พวกเขาคิดว่ายิ่งใหญ่ ย่อมต้องหาทางป่าวประกาศให้โลกรู้

ดังนั้นเมื่อพิจารณาจากจุดนี้ จิตใจของฆาตกรในคดีล่าสุดเมื่อ 8 ปีให้หลังดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ไม่มั่นใจและไม่บ้าบิ่นเท่าเมื่อ 8 ปีก่อน!

แต่มันเป็นเพราะอะไร? อะไรทำให้จิตใจของคนร้ายเปลี่ยนแปลง? อะไรทำให้เขาหยุดฆ่าเมื่อ 8 ปีก่อน? และอะไรกระตุ้นให้เขากลับมาลงมืออีกครั้งในวันนี้?