บทที่ 300 ความฝังใจสมัยมหาวิทยาลัย

เมื่อดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า รถยนต์ที่จางแทซูขับก็แล่นเข้าสู่เขตกรุงโซลในที่สุด เมื่อได้มองเห็นท้องถนนโซลที่คุ้นเคย แม้จะจากไปเพียงไม่กี่วัน แต่จางแทซูกลับรู้สึกราวกับว่าไม่ได้เจอมันมาเนิ่นนาน!

ทุกอย่างที่นี่ยังคงเหมือนตอนที่เขาจากไป แต่ความรู้สึกกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง! แสงสีศิวิไลซ์สองข้างทางทำให้จางแทซูรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก!

"อัยการจางคะ คืนนี้ว่างไหม? ไปดื่มกันสักแก้วไหมคะ?"

"อ่า! เรื่องนั้น... ต้องขอโทษด้วยครับ ผมไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้ว เลยกะว่าจะกลับบ้านเลย!"

"อ๋อ ขอโทษทีค่ะ! ฉันก็เผลอคิดไปว่าคุณเป็นคนโสดเหมือนฉันซะได้! งั้นไม่เป็นไรค่ะ! ถ้าสะดวก ช่วยส่งฉันลงตรงทางแยกข้างหน้านี้ก็พอค่ะ ฉันว่าจะแวะเข้าไปที่คลินิกหน่อย..."