บทที่ 320 จิตวิทยาคืออาวุธ

คำขู่ของพัคแทจูทำเอาผู้รับผิดชอบทั้งสองคนกลัวจนแทบปัสสาวะราด!

แต่นี่ยังเป็นแค่การข่มขวัญเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น พัคแทจูยังไม่ได้งัดไม้ตายออกมาใช้ด้วยซ้ำ สำหรับคดีอาชญากรรมทางเศรษฐกิจแบบนี้ จุดวัดใจอยู่ที่ว่าต้นทุนในการก่ออาชญากรรมนั้นคุ้มค่ากับผลประโยชน์ที่ผู้ต้องสงสัยได้รับหรือไม่

บริษัทคิมชางเทรดดิ้งไม่ใช่บริษัทไก่กา ก่อนจะบุกเข้ามา พัคแทจูสืบประวัติมาแล้วว่าผู้บริหารระดับสูงที่นี่ล้วนจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำของเกาหลี และมีอายุอานามปาเข้าไปสี่สิบห้าสิบกันหมดแล้ว!

พัคแทจูอ่านเกมของคนพวกนี้ออกทะลุปรุโปร่ง เขาแค่งัดหลักฐานพวกนี้มาขู่ว่าจะเพิกถอนใบอนุญาตวิชาชีพที่พวกเขาอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจสอบมาได้อย่างยากลำบาก! ลองคิดดูสิว่ามันคุ้มกันไหม?

ต่อให้บริษัทคิมชางเทรดดิ้งล้มละลาย คนที่สั่งการจริงๆ ก็คือเจ้าของบริษัท ถ้าพวกเขายอมรับผิดแทน พัคแทจูก็ไม่ขัดข้องที่จะส่งพวกเขาเข้าคุก แต่พอพ้นโทษออกมา สถานะผู้บริหารระดับสูงที่เคยมีคงไม่เหลือ เผลอๆ ชีวิตอาจตกต่ำยิ่งกว่าคนไร้บ้านข้างถนนเสียอีก!