บทที่ 345 งานเต้นรำ

ในที่สุด ด้วยความยุติธรรมและความสงสารที่มีต่อเด็กสาว ควอนจินรีจึงตอบตกลงที่จะช่วยจางแทซูสืบคดีนี้อีกครั้ง การที่มีจิตแพทย์หญิงเข้ามาร่วมทีมทำให้จางแทซูเบาใจไปได้เยอะ! เพราะผู้เสียหายส่วนใหญ่เป็นเด็กผู้หญิงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ลำพังลูกน้องชายฉกรรจ์ท่าทางหยาบกระด้างสองคนของเขา คงไม่สามารถสอบถามเรื่องละเอียดอ่อนแบบนี้ได้สะดวกปากนัก ส่วนจะให้วานลูกน้องผู้หญิงในสำนักงานอัยการมาช่วย จางแทซูก็ไม่ได้ถึงกับไม่ไว้ใจพวกเธอ แต่ในเมื่อเขาปิดบังเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้น ขืนจู่ๆ ไปบอกความจริง แล้วเรื่องหลุดไปถึงหูหัวหน้าอัยการซนดงจุน แห่งแผนกอาชญากรรม 2 ขึ้นมา คนที่ซวยอาจจะไม่ใช่แค่เขา แต่พาลล่มจมกันทั้งแผนก!

คดีก็ต้องสืบ แต่สติก็ต้องมี จะให้กระโตกกระตากแหวกหญ้าให้งูตื่นไม่ได้ จิตใจของผู้หญิงนั้นซับซ้อนยากหยั่งถึง การมีจิตแพทย์หญิงคอยเป็นตัวกลางในการสื่อสาร ย่อมช่วยลดปัญหาจุกจิกไปได้มากโข!

หลังจากขอบคุณควอนจินรีเรียบร้อยแล้ว คุณหมอก็รับปากว่าจะขับรถไปส่งเด็กสาวที่โรงเรียนด้วยตัวเอง กว่าจะจัดการธุระเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปจนบ่ายคล้อย จางแทซูและลูกน้องทั้งสองยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่เช้า!

ตอนแรกควอนจินรีเอ่ยปากจะเลี้ยงข้าวพวกเขา แต่เพราะซออาฮียังอยู่ที่นั่น จางแทซูจึงแกล้งบอกปัดไปว่าพวกเขามีธุระอื่นต้องไปทำต่อ จากนั้นทั้งสามคนจึงขอตัวลาและเดินออกมาจากคลินิก!

พวกเขาสุ่มเข้าร้านบะหมี่เย็นริมทาง สั่งบะหมี่เย็นมาคนละชาม ตามด้วยหมูสามชั้นย่างและอาหารทะเลอีกชุดใหญ่! พออาหารมาเสิร์ฟ ทั้งสามก็ก้มหน้าก้มตากินกันอย่างหิวโหย ระหว่างที่เคี้ยวตุ้ยๆ จางแทซูก็ถือโอกาสสรุปคดีให้ลูกน้องฟังแบบอ้อมๆ!