บทที่ 456 พ่อค้าอาวุธ

แทบทุกคนรู้ดีว่าเส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจของเกาหลีใต้นั้นถูกกุมไว้ในมือของกลุ่มแชบอล ทว่าที่นี่ก็เป็นดินแดนสวรรค์สำหรับชาวต่างชาติเช่นกัน เนื่องจากสภาพการณ์ภายในประเทศที่ซับซ้อนและทำเลที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่พิเศษ ทำให้รัฐบาลเกาหลีใต้มักจะอยู่ในสภาวะวิตกกังวล และคอยหวาดระแวงภัยคุกคามจากทางเหนืออยู่เสมอ ดังนั้นในตลาดจัดซื้ออาวุธระหว่างประเทศ รัฐบาลเกาหลีใต้จึงมักจะทุ่มเทความสนใจให้กับอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ใหม่และทรงอานุภาพที่สุดมาโดยตลอด!

เมื่อเทียบกับประเทศเพื่อนบ้านอย่างญี่ปุ่นที่ไม่มีแม้แต่กองทัพเป็นของตัวเอง เกาหลีใต้กลับมีกำลังพลกองทัพบกสูงถึงห้าแสนนาย ทว่ากองทัพนี้มีดีแค่จำนวนคนที่มหาศาล ซึ่งเมื่อเทียบกับจำนวนประชากรห้าสิบล้านคนแล้ว ดูเหมือนว่านี่จะเป็นภาระที่หนักหนาเอาการ

แต่เมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่า อัตราการว่างงานที่แท้จริงของคนหนุ่มสาวในเกาหลีใต้นั้นสูงถึงสี่สิบแปดเปอร์เซ็นต์ การเกณฑ์ทหารจึงดูเหมือนว่านอกจากจะตอบสนองความต้องการด้านการป้องกันประเทศแล้ว ยังแฝงความหมายในการจัดหางานและลดปัญหาการว่างงานลงไปในตัวด้วย!

อย่างไรก็ตาม จำนวนทหารที่มากเกินไปย่อมหมายถึงความต้องการยุทโธปกรณ์มหาศาล น่าเสียดายที่ระบบอุตสาหกรรมป้องกันประเทศของเกาหลีใต้นั้นยังไม่สมบูรณ์แบบนัก ซึ่งนี่ก็เป็นการเปิดช่องโหว่ให้พ่อค้าอาวุธข้ามชาติจำนวนมากได้เข้ามาแสวงหาผลประโยชน์

บริษัทของพอล สมิธ ก็ดำเนินธุรกิจประเภทนี้เป็นหลัก หมอนี่น่าจะมีความสัมพันธ์พิเศษบางอย่างกับเจ้าหน้าที่ในกระทรวงกลาโหม และอาศัยเส้นสายเหล่านี้ ทำตัวเป็นสะพานเชื่อมระหว่างบริษัทยุทโธปกรณ์ของอเมริกากับเจ้าหน้าที่กระทรวงกลาโหมของเกาหลีใต้ หรือเรียกอีกอย่างก็คือเป็นนายหน้านั่นเอง