บทที่ 498 ชายเร่ร่อน

โลกของเด็กกับโลกของผู้ใหญ่นั้นแตกต่างกัน มักจะเต็มไปด้วยความคิดที่ผู้ใหญ่ไม่อาจเข้าใจได้เสมอ หลังจากเดินออกจากโรงเรียนประถมเทเคียว จางแทซูก็ได้รับรู้เรื่องที่คาดไม่ถึงว่า คุณหนูคิริชิมะ คานะที่หายตัวไป มีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่ง และภาพวาดที่เธอดูดอกไม้กับพ่อแม่นั้น ก็ตั้งใจจะมอบให้กับเพื่อนคนนี้นี่เอง!

ดังนั้น จางแทซูจึงขอร้องให้เพื่อนร่วมชั้นของคานะพาเขาไปตามหาเพื่อนคนนี้ แต่เมื่ออีกฝ่ายพาเขามาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่งในละแวกนั้น จางแทซูกลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือเต็นท์ที่ขาดวิ่นซอมซ่อ ยิ่งไปกว่านั้นที่หน้าประตูยังมีรถเข็นซูเปอร์มาร์เก็ตและกองลังกระดาษหนาเตอะวางอยู่เต็มไปหมด

จางแทซูจะไปคิดถึงได้อย่างไรว่า เพื่อนของคานะจะเป็นชายเร่ร่อน!

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า อีอึนยอนที่อยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดจมูก สำหรับคนที่เติบโตมาในครอบครัวเศรษฐีอย่างเธอ นี่คงเป็นครั้งแรกที่ได้เผชิญหน้ากับความยากจนข้นแค้นอย่างใกล้ชิดขนาดนี้ ส่วนตำรวจทั้งสองนายที่อยู่ข้างๆ ก็ทำท่าทางราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ ท้ายที่สุดแล้ว หากคิดตามหลักตรรกะ กลุ่มคนยากจนอย่างชายเร่ร่อนก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นผู้บงการในคดีลักพาตัว

"คุณรอผมอยู่ตรงนี้แป๊บนึงนะ!"