บทที่ 52 การแสดงสด

เมื่อถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ จางแทซูจำได้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเขาได้รับปากสาวๆ วง Blackpeak ไว้ว่าจะไปช่วยเชียร์พวกเธอ ดังนั้นตั้งแต่เช้าตรู่ เขาจึงเดินทางมายังสวนสาธารณะริมแม่น้ำฮันตามที่อยู่ที่นัมซูฮยอนส่งมาให้

กิจกรรมในวันนี้เป็นกิจกรรมแบบแฟลชม็อบ สาเหตุที่จัดกิจกรรมนี้ขึ้น ก็เพราะทางค่ายเพลงต้องการพิสูจน์กระแสความนิยมของวงนี้ สำหรับเกิร์ลกรุ๊ปแล้ว การจะปั้นวงให้โด่งดังสักวงต้องใช้เงินลงทุนมหาศาล ดังนั้นในช่วงแรกบริษัทจึงต้องใช้วิธีหว่านแห แต่ลงทุนด้วยทรัพยากรที่น้อยที่สุด เฉพาะวงที่สามารถผ่านเกณฑ์ระดับหนึ่งได้เท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์ได้รับการสนับสนุนที่มากขึ้นจากบริษัท

และกิจกรรมในวันนี้ สำหรับพวกนัมซูฮยอนแล้ว มันคือบททดสอบแรกในชีวิตของการเป็นเกิร์ลกรุ๊ป

พวกเธอต้องเปิดการแสดงฟรีที่สวนสาธารณะริมแม่น้ำฮัน โดยต้องมียอดแฟนคลับที่มาร่วมงานถึง 10,000 คน หากทำยอดได้ถึงเป้า ทางบริษัทถึงจะช่วยดันพวกเธอไปออกรายการวาไรตี้ทางโทรทัศน์

เรียกได้ว่า บททดสอบในวันนี้ชี้ชะตากรรมของพวกนัมซูฮยอนเลยทีเดียว

อาจเป็นเพราะนัมซูฮยอนและเพื่อนๆ ของเธอต่างก็สวยกันทุกคน ตอนที่แทซูมาถึงสวนสาธารณะ แม้การแสดงจะยังไม่เริ่ม แต่ก็มีแฟนคลับมารวมตัวกันจำนวนไม่น้อย กะด้วยสายตาคร่าวๆ วันนี้น่าจะมีคนมาร่วมงานราวพันกว่าคน ทำให้สวนสาธารณะที่ปกติจะดูโล่งกว้างดูคึกคักขึ้นมาถนัดตา แต่เมื่อเห็นจำนวนคนเพียงเท่านี้ แทซูก็อดกังวลแทนพวกเธอไม่ได้

ที่หน้าเวทีซึ่งหันหลังให้แม่น้ำฮัน มีป้ายโรลอัปรูปวง Blackpeak ตั้งตระหง่านอยู่สองป้าย ส่วนบนรถแห่กิจกรรมที่จอดอยู่ด้านข้าง มีซาวด์เอ็นจิเนียร์คอยควบคุมเครื่องเสียงอยู่

สรุปโดยรวม เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมของงานแสดงแล้ว แทซูรู้สึกว่ามันดีกว่าเวทีการแสดงชั่วคราวตามห้างสรรพสินค้าแถวบ้านเกิดของเขาเพียงนิดเดียวเท่านั้น

เมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงประมาณ 9 โมงเช้า จำนวนคนก็เพิ่มขึ้นอีกหน่อย นับรวมๆ แบบเข้าข้างตัวเองสุดๆ ก็น่าจะถึง 5,000 คน

พูดตามตรง สำหรับวงที่เพิ่งจะเดบิวต์ คนดูขนาดนี้ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว แต่เมื่อเห็นสีหน้าอันบูดบึ้งของทีมงานจากค่ายเพลง แทซูก็รู้ทันทีว่าพวกนัมซูฮยอนกำลังเจอปัญหาใหญ่

ทันใดนั้น แทซูก็ได้ยินเสียงแฟนคลับข้างๆ เริ่มคุยกันเรื่องช่วยเชียร์ Blackpeak

"อ่า วันนี้คนดูเหมือนจะมาไม่พอนะเนี่ย!"

"มากันกี่คนแล้ว? ยอดถึงเท่าไหร่แล้ว?"

"ผู้จัดการบอกว่าตอนนี้เพิ่งได้ 6,000 คน ขาดอีกตั้ง 4,000!"

"ทำยังไงดี? ถ้าวันนี้ยอดไม่ถึงหมื่น Blackpeak จะไม่ได้ไปต่อนะ!"

"อ่า พวกแกรีบช่วยกันคิดสิ โทรตามเพื่อน ตามคนรู้จักให้หมด เอาเท่าที่มาได้ ให้รีบมาให้ทันก่อนงานจบ ต้องรวมคนให้ครบให้ได้!"

เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของแฟนคลับกลุ่มนั้น จางแทซูเกิดความสงสารและอยากช่วยเหลือ จึงเดินเข้าไปถาม

"มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?"

"อือ คนเชียร์ไม่พอครับ! สีหน้าผู้จัดการดูไม่ดีเลย!"

"แล้วตอนนี้ต้องทำยังไงบ้าง?"

"นอกจากเรียกคนรู้จักมาช่วยเพิ่ม ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วครับ!"

"คนรู้จักเหรอครับ?"

"ใช่ครับ ถ้าเป็นไปได้ รบกวนช่วยตามคนมาให้ถึงที่นี่ภายในหนึ่งชั่วโมงด้วยนะครับ! ไม่งั้นกิจกรรมวันนี้จะไม่มีความหมายเลย!"

แทซูคิดถึงตรงนี้ ภาพใบหน้าของสาวๆ ที่เต็มไปด้วยความหวังในคืนนั้นที่บ้านของเขาก็ผุดขึ้นมาในหัว เขาเริ่มทนดูดายไม่ได้ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และกดเบอร์โทรศัพท์หนึ่งจากความทรงจำ

"ยอบูเซโย!"

"คุณป้าครับ ผมเอง!"

"ใครน่ะ?"

"อ่า จางแทซูที่เคยพักอยู่โกชีวอน (หอพักเตรียมสอบ) ประตูตะวันออกมหาวิทยาลัยยอนเซไงครับ!"

"อ้อ! จางแทซู เจ้าเด็กนี่ ตอนนี้ได้เป็นอัยการแล้วไม่ใช่เหรอ? วันก่อนป้ายังเห็นเอ็งในทีวีอยู่เลย อ่า เจ้าเด็กนี่ ดูภูมิฐานเชียวนะ ดูไม่ออกเลยว่าเป็นคนเดียวกับที่เคยใส่เสื้อไหมพรมมีรูมานั่งอ่านหนังสือในร้านป้า!"

"ต้องขอโทษจริงๆ ครับคุณป้า ตั้งแต่สอบติด ผมยังไม่ได้ไปฉลองกับทุกคนเลย!"

"โธ่ ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว คนที่ป้ารู้จัก พอสอบได้เป็นอัยการ ก็แทบอยากจะหนีไปจากโกชีวอนกันทั้งนั้น ไม่เคยมีใครโทรกลับมาหาป้าหรอก!"

"ผมขอรบกวนป้าสักเรื่องได้ไหมครับ?"

"อะไรล่ะ?"

"ช่วยบอกทุกคนทีครับ ว่าวันนี้ผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงหม้อไฟเนื้อวัว ตอนนี้ผมอยู่ที่สวนสาธารณะริมแม่น้ำฮัน ข้อแม้เดียวของผมคือ ขอให้ทุกคนมาช่วยเชียร์งานแสดงของวง Blackpeak ครับ!"

"เอ๊ะ? ช่วยเชียร์?"

"ครับ สรุปว่ามาเท่าไหร่ผมเลี้ยงไม่อั้น ทุกคนกินแต่ข้าวกับกิมจิทุกวันคงเอือมจะแย่แล้ว วันนี้ผมเลี้ยงเนื้อฮันอูเอง จะกินเท่าไหร่ผมก็เลี้ยง!"

"จางแทซู เอ็งรวยแล้วสินะเนี่ย!"

"ฮ่าๆ! ยังไงก็เป็นถึงอัยการสำนักงานกลางกรุงโซลแล้วนี่ครับ จะให้เสียชื่อข้าราชการได้ยังไง! รบกวนฝากบอกทุกคนด้วยนะครับคุณป้า!"

"ได้เลย! ขอแค่มีเนื้อกิน เจ้าพวกนั้นคงรีบเหาะไปหาเดี๋ยวนี้แหละ!"

......

หลังจากวางสาย จางแทซูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กดโทรหาโอจีฮุน

"ยอบูเซโย? แทซู!"

"จีฮุน! ทำอะไรอยู่?"

"ก็ต้องเตะบอลสิวะ ทีมฟุตบอลทนายความโซล ปะทะ ทีมฟุตบอลหญิง โซล เอฟซี U19!"

"ไอชิ ไอ้พวกเดรัจฉานวงการกฎหมายนี่รวยจริงนะ ถึงขนาดได้เตะบอลกับสาวๆ อายุ 19! เลิกเตะแล้วมาช่วยฉันหน่อยได้ไหม!"

"อะไรนะ?"

"เพื่อนที่ฉันรู้จักคนหนึ่ง วันนี้กำลังจะเดบิวต์ ตอนนี้กำลังแสดงอยู่ที่สวนสาธารณะ เกณฑ์คนของนายมาช่วยฉันเชียร์หน่อย!"

"ไอชิ พวกเราอุตส่าห์เสียเงินจ้างทีม U19 มานะโว้ย"

"ก็พามาด้วยกันหมดนั่นแหละ! พอดีเลย ฉันอยากคุยกับนายเรื่องคดีของนาดงฮวีด้วย!"

"โอเค งั้นรอเดี๋ยว อีกครึ่งชั่วโมงฉันจะพาคนไป!"

"ดีมาก!"

......

จางแทซูวางสาย แล้วกดโทรหาอีกเบอร์ที่ไม่ได้ติดต่อนานมาก

"ยอบูเซโย!"

"ชมรมเทควันโดมหาวิทยาลัยยอนเซใช่ไหมครับ? พัคมินกี, อิมซึงรี, จีชางจุน ยังมีใครอยู่ที่ชมรมบ้าง?"

"เอ๊ะ รุ่นพี่ชางจุนครับ มีคนโทรมาหา!"

ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่เสียงที่คุ้นเคยจะดังลอดออกมา

"ชางจุนพูดครับ!"

"ชางจุน!"

"แท... รุ่นพี่แทซู!"

"อ่า... ไอ้เสือ นายยังไม่จบอีกเหรอเนี่ย?"

"อ่า เพิ่งปลดประจำการกลับมาเรียนใหม่เมื่อปีที่แล้วครับ! ผมเห็นรุ่นพี่ในทีวีด้วย ยินดีด้วยนะครับที่สอบได้เป็นอัยการ! นี่ผมไม่ได้เจอพี่นานแค่ไหนแล้วเนี่ย!"

"ไว้ค่อยคุย ชางจุน! ช่วยพี่สักเรื่อง! ตอนนี้ที่ชมรมมีคนอยู่เท่าไหร่ พามาให้หมด พี่อยู่ริมแม่น้ำฮัน งานแสดงของวง Blackpeak! ภายในครึ่งชั่วโมง พาคนมาให้ได้มากที่สุด รีบมาเลยนะ!"

"ได้ครับรุ่นพี่ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้!"