บทที่ 541 สามัคคีคือพลัง

เมื่อเห็นอีบยองฮีระเบิดอารมณ์โกรธออกมาในที่สุด ทุกคนที่อยู่ในห้องก็พากันปิดปากเงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ

ทว่าจางแทซูเป็นคนนอก เขารู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้เป็นคนในครอบครัวของอีบยองฮีเองก็ไม่สะดวกที่จะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อม

เขามองเห็นอีอึนยอนวางมือทาบลงบนมือของเขาด้วยสีหน้าที่ดูเป็นกังวล จางแทซูจึงจงใจชูแก้วเหล้าในมือขึ้นมา แล้วเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มผ่อนคลายว่า

"คุณลุงครับ อันที่จริงเรื่องราวมันอาจจะไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่คุณลุงคิดก็ได้นะครับ แต่ว่าเรื่องนี้จะจัดการยังไง ท้ายที่สุดก็ขึ้นอยู่กับท่าทีของท่านประธานอีอึนยงเองนั่นแหละครับ!"

"ท่าทีของฉันงั้นเหรอ? เรื่องของคนตระกูลอี คนนอกอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาแส่ไม่ทราบ?"