บทที่ 546 วิกฤตของแชบอล

เนื่องจากงานของอัยการนั้นยุ่งมาก ดังนั้นหลังจากที่จางแทซูส่งมอบคดีของอีอึนยงไปแล้ว ไม่นานนักเขาก็มีงานใหม่เข้ามา แต่ถึงกระนั้น จางแทซูก็ยังคงหาเวลาว่างสัปดาห์ละครั้ง เพื่อไปกินข้าวเที่ยงกับอีอึนยงที่เรือนจำ

แม้ว่าก่อนหน้านี้จางแทซูจะรู้สึกไม่ค่อยดีกับอีอึนยงนัก แต่มีจุดหนึ่งที่ทำให้จางแทซูรู้สึกชื่นชมเป็นอย่างมาก นั่นก็คือว่าที่พี่เขยคนนี้เป็นคนที่กล้าทำกล้ารับ ต่อให้ต้องติดคุก เขาก็ยังวางตัวได้อย่างสง่างาม ใช้ชีวิตในคุกได้อย่างสุขสบายและเปิดเผย!

จนถึงขั้นที่ว่าในช่วงแรกเขาอาจจะยังถามอยู่บ้างว่าจะได้ออกไปจากที่นี่เมื่อไหร่ แต่พอผ่านไปหนึ่งเดือน เขากลับไม่ถามอีกเลย ในทางกลับกัน ในแต่ละวันเขาเอาแต่เล่นหมากรุกอยู่ในห้อง อ่านเอกสารที่ทางกรุ๊ปส่งมาให้ บางครั้งก็ยังพูดคุยแลกเปลี่ยนวิสัยทัศน์เกี่ยวกับทิศทางการพัฒนาในอนาคตของฮันแทกับจางแทซูด้วย

พูดตามตรง นับตั้งแต่ที่จางแทซูได้กลับมาเกิดใหม่ นอกจากช่วงเวลาที่ถูกยืมตัวไปช่วยงานที่คณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปแห่งชาติแล้ว นี่ถือเป็นช่วงเวลาที่เขาได้รับประโยชน์มากที่สุดเลยทีเดียว

และเขาก็ยังได้รับรู้ถึงความกังวลอีกอย่างหนึ่งของกลุ่มแชบอลเกาหลีใต้ที่ไม่เคยมีใครล่วงรู้มาก่อนผ่านปากของอีอึนยง