บทที่ 55 เตรียมการพร้อม

อาจจะเป็นเพราะเบื้องบนต้องการดูแลเขา ให้เขาได้ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมการทำงานของอัยการก่อน

ช่วงระยะเวลาหลังจากนั้น จางแทซูจึงได้รับมอบหมายให้จัดการแต่คดีอาญายิบย่อย อย่างพวกคดีเมาแล้วขับ หรือคดีทะเลาะวิวาท

สำหรับคดีพวกนี้ เนื่องจากเจ้าหน้าที่ธุรการทั้งสองคนภายใต้สังกัดของจางแทซูล้วนแต่มากประสบการณ์ การทำงานของทุกคนจึงเป็นไปอย่างราบรื่นและสบายมาก

วันเวลาผ่านไปหนึ่งเดือนโดยไม่รู้ตัว จู่ๆ วันหนึ่งขณะที่จางแทซูกำลังทำงานอยู่ เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากคิมซังชัน

"คุณจางครับ เรื่องของเราเตรียมการเสร็จเกือบหมดแล้ว ตอนนี้ลงมือได้เลยครับ!"

เมื่อได้ยินข่าวจากปลายสาย จางแทซูถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นความรู้สึกที่ยากจะอธิบายก็ปะทุขึ้นในใจ

ในที่สุด บททดสอบสุดท้ายก็มาถึง จะออกหัวหรือออกก้อย อีกไม่นานคงได้รู้กัน

"เรามีโอกาสสำเร็จมากแค่ไหนครับ?"

จางแทซูเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องประชุมที่ปลอดคน ปิดประตูลงกลอน แล้วเอ่ยถามด้วยความกังวลเล็กน้อย

"โอกาสที่จะผลักดันข้อเสนอเข้าสู่การพิจารณาของผู้ถือหุ้นมีสูงมากครับ หลังจากที่เราได้หุ้นมา เราก็ติดต่ออดีตผู้บริหารของฮันเททรานสปอร์ตให้มาเป็นนอมินี เพื่อกลับเข้าสู่บอร์ดบริหาร ตอนนี้เขาช่วยเราติดต่อผู้ถือหุ้นใหญ่อีกสองรายได้แล้ว ทั้งหมดยอมรับปากว่าจะร่วมผลักดันข้อเสนอนี้ไปด้วยกัน! เพียงแต่ว่า..."

"เพียงแต่ว่าอะไรครับ?"

"มีเรื่องหนึ่งที่อาจจะยุ่งยากหน่อย ผมต้องเตือนคุณไว้ก่อนครับ!"

"อ่า! เชิญพูดมาได้เลยครับ!"

"สมัยที่ฮันเทกรุ๊ปเข้าซื้อกิจการต่อเรือของฟิวเจอร์เฮฟวี่อินดัสตรีส์ เพื่อเป็นการปลอบขวัญและจัดการกับสหภาพแรงงานของฟิวเจอร์เฮฟวี่ฯ ฮันเททรานสปอร์ตจึงถูกแยกออกมาเป็นบริษัทอิสระ ไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของฮันเทกรุ๊ปโดยตรง เงื่อนไขที่รัฐบาลยื่นให้ในตอนนั้นคือ ฮันเททรานสปอร์ตจะได้รับสิทธิ์ผูกขาดในการขนส่งวัสดุและบุคลากรทั้งหมดภายในเครือฮันเทกรุ๊ป! เพื่อรักษาเสถียรภาพทางธุรกิจของบริษัทนี้! และตัวแทนเจรจาในตอนนั้นชื่อ นาจองแท ซึ่งตอนนี้เขาเป็นสมาชิกรัฐสภา! ถ้าเราฝืนผลักดันแผนการปันผล มีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะออกมาคัดค้านครับ!"

"นาจองแท? ส.ส. ที่มาจากเมืองทงแฮ จังหวัดคังวอนคนนั้นน่ะเหรอ?"

"ใช่ครับ คุณรู้จักเขาด้วยเหรอ! เขาเคยเป็นข้าราชการระดับสูงมาก่อน ต่อมาก็ลาออกไปเล่นการเมือง สมัยนั้นเขาเป็นหัวหน้าคณะทำงานฝ่ายรัฐบาลที่รับผิดชอบประสานงานการควบรวมกิจการระหว่างฟิวเจอร์เฮฟวี่ฯ กับฮันเทกรุ๊ป ว่ากันว่าเพราะเขาดูแลผลประโยชน์ของทุกฝ่ายได้อย่างทั่วถึง ตอนนั้นเลยได้รับเสียงสนับสนุนจากหลายฝ่าย สรุปง่ายๆ คือเป็นคนที่มีเขี้ยวเล็บและความสามารถรอบด้าน! ดังนั้นความเสี่ยงที่ใหญ่ที่สุดของเราในตอนนี้คือ เขาในฐานะผู้รับผิดชอบโครงการควบรวมกิจการในอดีต อาจจะลุกขึ้นมาคัดค้าน เพราะถ้าแผนการปันผลผ่านการอนุมัติ กลุ่มที่เสียผลประโยชน์มากที่สุดก็คือเหล่าคนงานของฮันเททรานสปอร์ตที่กำลังรอเงินเกษียณ!"

......

คำพูดของคิมซังชัน ทำให้จางแทซูอดรำพึงไม่ได้ว่าโลกใบนี้ช่างกลมเหลือเกิน

ให้ตายเขาก็นึกไม่ถึงว่า ตอนที่ฮันเทกรุ๊ปซื้อกิจการต่อเรือของฟิวเจอร์เฮฟวี่ฯ คนที่ออกหน้าแทนรัฐบาลจะเป็นนาจองแท

และตอนนี้ ตัวเขาเองกำลังแอบสมรู้ร่วมคิดกับนอมินีของนาจองแท เอาที่ดินที่กว้านซื้อมาด้วยเงินกู้ไปจำนอง แล้วเอาเงินนั้นมาลงทุนในบริษัทฮันเททรานสปอร์ต ที่นาจองแทเคยเป็นคนปั้นมากับมือในนามของรัฐบาล

ดูท่าทาง คนเราบางครั้งก็ต้องดูกันที่วาสนาจริงๆ!

แม้คิมซังชันจะแสดงความกังวลผ่านทางโทรศัพท์ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็แสดงความมั่นใจต่อแผนการนี้เต็มเปี่ยม ส่วนตัวแปรอย่างนาจองแท ไม่แน่ว่าป่านนี้เขาอาจจะลืมไปแล้วก็ได้ว่าเคยมีเรื่องของฮันเททรานสปอร์ตอยู่

เมื่อจางแทซูวางสายและกลับมาที่ห้องทำงาน เขานั่งลงหลังโต๊ะทำงาน แต่ไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจงานตรงหน้าอีกต่อไป

ขอแค่ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น จางแทซูก็จะสามารถกอบโกยเงินก้อนโตได้อย่างง่ายดาย แค่คิดถึงตรงนี้ เขาก็แทบจะอดใจรอวันที่แผนการสัมฤทธิ์ผลไม่ไหว

หลังจากออกจากสำนักงานอัยการกลางกรุงโซล จางแทซูตัดสินใจว่าจะต้องแจ้งฮวางดงฮุนให้ทราบสถานการณ์ บอกอีกฝ่ายว่าตอนนี้แผนการได้ดำเนินมาถึงจุดสำคัญแล้ว

ช่วงที่ผ่านมา เพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับแผนการ แทซูแทบไม่มีเวลาจัดการเรื่องแม่ของเจ้าของร่างเดิมเลย แต่อาจเพราะทุกอย่างราบรื่นดี ฮวางดงฮุนจึงมักจะพูดถึงเรื่องแม่ของเขาในโทรศัพท์อยู่บ่อยๆ!

ตอนนี้ ความตั้งใจเดียวของจางแทซูคือ รอให้เรื่องราวสงบลง แล้วค่อยไปรับแม่มาอยู่ที่โซล

ในฐานะผู้ข้ามภพ จางแทซูกังวลมากว่าหากอยู่กับแม่นานๆ อาจจะถูกจับพิรุธได้ แต่ในฐานะผู้สืบทอดร่างกายนี้ เขาก็มีหน้าที่ต้องดูแลบั้นปลายชีวิตของหญิงชรา ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือ หาที่พักให้แม่อยู่ไม่ไกลจากโซล แล้วคอยไปเยี่ยมเยียนบ่อยๆ ให้ท่านค่อยๆ ปรับตัวกับนิสัยและการใช้ชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปทีละเล็กละน้อยของเขา

ตกดึก จางแทซูอยู่บ้านเพียงลำพัง เขาเปิดคอมพิวเตอร์ ค้นหาเว็บบอร์ดนักลงทุนของฮันเททรานสปอร์ต แล้วล็อกอินในฐานะผู้เยี่ยมชม เพื่อส่องดูความคิดเห็นของผู้ที่ติดตามหุ้นตัวนี้

"ไอชิ... หุ้นห่วยแตกนี่มันยังไงกัน? เห็นชัดๆ ว่ามีเงินสดนอนกองอยู่ในบัญชีบานเบอะ ไม่เอาไปลงทุนขยายกิจการ แล้วก็ไม่ยอมจ่ายปันผลให้ผู้ถือหุ้น ปล่อยเงินทิ้งไว้ในบัญชีเปล่าๆ! น่าโมโหชะมัด!"

"ฮ่าๆ เมนต์บนน่ะ ดูปุ๊บก็รู้เลยว่าเป็นเด็กใหม่! ใครบ้างไม่รู้ว่าหุ้นตัวนี้มันคือ 'หินถ่วงน้ำหนัก' ของพอร์ต? เป็นเสาหลักที่พวกผู้จัดการกองทุนเอาไว้พยุงราคา! ฮันเททรานสปอร์ตมีต้นไม้ใหญ่อย่างฮันเทกรุ๊ปหนุนหลัง เรื่องธุรกิจไม่ต้องห่วงเลย ต่อให้จับหมูมานั่งเก้าอี้ประธาน กำไรแต่ละปีก็ยังทำให้บริษัทอื่นน้ำลายไหลด้วยความอิจฉา แต่คุณอย่าคิดนะว่าผลประกอบการดีขนาดนี้ แล้วหุ้นตัวนี้จะปันผล! ยกเว้นแต่ว่าพนักงานเก่าของฟิวเจอร์เฮฟวี่ฯ จะเกษียณกันหมดแล้ว ไม่อย่างนั้น สุนัขรับใช้ของบลูเฮาส์ (ทำเนียบประธานาธิบดี) ไม่มีทางยอมให้ฮันเททรานสปอร์ตปันผลแน่!"

"อะไรนะ? บลูเฮาส์นี่ก็เกินไปจริงๆ ตกลงบริษัทนี้เป็นของผู้ถือหุ้น หรือเป็นของรัฐบาลกันแน่? พวกเขาไม่รู้จักคำว่าเคารพผลประโยชน์ของนักลงทุนบ้างหรือไง?"

"นี่คุณยังไม่รู้อีกเหรอ? ขนาดผู้ถือหุ้นอันดับหนึ่งอย่างฮันเทกรุ๊ปยังถอนตัวออกไปแล้วเลย! หุ้นขยะแบบนี้ เวลาตลาดดีๆ มันก็ไม่ขึ้นกะเขาหรอก แต่เวลาตลาดหุ้นร่วง มันกลับกลายเป็นตัวช่วยพยุงพอร์ตเพราะผลประกอบการที่ดี! ประโยชน์เดียวที่มันยังอยู่ในตลาดหุ้นเกาหลีตอนนี้ ก็คือช่วยพวกผู้จัดการกองทุนบริหารความเสี่ยง เวลาตลาดแย่ๆ พอร์ตจะได้ไม่ติดลบจนน่าเกลียดเกินไป!"

"อ่า! หุ้นซากศพแบบนี้ น่าโมโหชะมัด! เห็นเนื้อก้อนโตจ่อปากอยู่แท้ๆ แต่กลับกินไม่ได้!"

"ใช่! คนที่เคยซื้อหุ้นตัวนี้รู้ซึ้งกันทุกคน ดูเหมือนชิ้นเนื้อ แต่พอกินเข้าไปถึงรู้ว่าเป็นกระดูก จะกินก็ไม่มีเนื้อ จะทิ้งก็เสียดาย เอาคำนี้มานิยามหุ้นตัวนี้คือใช่ที่สุดแล้ว!"

......

บนเว็บบอร์ด ความอัดอั้นตันใจของคนเหล่านี้ที่มีต่อฮันเททรานสปอร์ต กลับทำให้จางแทซูรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง เพราะในฐานะผู้ชักใยอยู่เบื้องหลัง เขารู้ดีว่าอีกไม่นาน หุ้นตัวนี้จะก่อให้เกิดพายุโลหิตอันบ้าคลั่ง!