บทที่ 586 รู้กันอยู่แก่ใจ

"พวกนายคิดจะเลี้ยงปลาแซลมอนงั้นเหรอ? มันจะไปทำกำไรได้สักเท่าไหร่กันเชียว?"

อีอึนยงแอบดึงตัวจางแทซูไว้ แล้วเอ่ยถามเขาด้วยท่าทีไม่ค่อยจะเชื่อถือนัก

"ก่อนที่ผมจะตอบคำถามของคุณ ผมขอถามอะไรคุณสักข้อก่อนได้ไหมครับ?"

"ว่ามาสิ ในใจคิดจะวางยาอะไรอีกล่ะ?"

"คุณว่าเกาหลีใต้ก็ถือว่าเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว โครงสร้างอุตสาหกรรมก็สูงกว่าประเทศเล็กๆ ในยุโรปตั้งหลายเท่า แต่ทำไมคนยุโรปถึงใช้ชีวิตกันอย่างสบายๆ วันๆ หนึ่งทำงานกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง ต่อให้ตกงานก็ยังได้รับเงินอุดหนุนมากพอที่จะเลี้ยงครอบครัวให้ใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย แต่ทำไมพวกเราถึงได้ใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบากขนาดนี้ คนหนุ่มสาวกว่าสี่สิบเปอร์เซ็นต์ตกงาน หนำซ้ำยังมีอีกหลายคนที่ต้องอาศัยอยู่ในห้องใต้ดิน เรื่องทั้งหมดนี้จะโทษว่าเป็นความผิดของกลุ่มแชบอลอย่างเดียวจริงๆ เหรอครับ?"