บทที่ 588 กฎแห่งป่า

"พี่คะ นี่พี่เพิ่งเคยมาอเมริกาเป็นครั้งแรกเหรอ?"

"ใช่แล้วล่ะ! อุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตาเรียนภาษาอังกฤษมาตั้งนาน รู้สึกว่าในที่สุดก็จะได้งัดเอามาใช้ประโยชน์จริงๆ จังๆ เสียที! แต่จะว่าไปมันก็น่าตลกร้ายเหมือนกันนะ! ในเกาหลีใต้เนี่ย ถ้าไม่ได้เรียนภาษาอังกฤษเพื่อเอาไปใช้สอบ ความจริงแล้วมันก็แทบจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย ยิ่งพอมาเป็นอัยการก็ยิ่งแล้วใหญ่ คราวที่แล้วที่ช่วยงานคุณคาซึชิมะ ก็เป็นแค่ความบังเอิญ ไม่ได้นับว่าเป็นเนื้องานของผมด้วยซ้ำ แถมพวกทหารอเมริกันที่เที่ยวไปก่อเรื่องปล้นชิงวิ่งราวทำตัวกร่างไปทั่ว อัยการเกาหลีใต้ก็ไม่มีปัญญาไปจัดการอะไรพวกมันได้อีก พอลองคิดดูแล้ว เกิดเป็นคนเอเชียตะวันออกนี่มันช่างน่าเศร้าจริงๆ นะ! ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปตั้งมากมาย แต่กลับต้องมาเรียนรู้ในสิ่งที่ไม่มีประโยชน์ ทำไมเราถึงไม่รอให้ถึงเวลาที่ต้องใช้งานจริงๆ แล้วค่อยไปเรียนล่ะ?"

"ฟังดูมีเหตุผลมากเลยค่ะ! แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันมีประโยชน์มากเลยนะ?"

"นั่นก็เป็นเพราะคุณไปเรียนที่เมืองนอกไงล่ะ! ส่วนผม วันๆ ก็เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับพวกบ้าเรียนทำข้อสอบในประเทศ เพื่อแย่งกันสอบเข้ากลุ่มสกายให้ได้!"

เมื่อเครื่องบินร่อนลงจอดที่สนามบิน ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในอาคารผู้โดยสาร สิ่งแรกที่ปะทะสายตาก็คือป้ายโฆษณาโทรศัพท์มือถือขนาดมหึมาของฮันแท และแน่นอนว่าข้างๆ กันนั้นก็หนีไม่พ้นโฆษณาของคู่แข่งตลอดกาลอย่างโทรศัพท์แบรนด์ผลไม้