บทที่ 61 หลักฐานใหม่ในคดีเมาแล้วขับ

"ขอโทษด้วยครับท่านตัวแทนคิม! เรื่องนี้เกรงว่าจะยุ่งยากซะแล้ว สหภาพแรงงานของฮันเททรานสปอร์ตเพิ่งออกแถลงการณ์ ประกาศว่าถ้าคณะกรรมการบริหารยังเดินหน้าผลักดันข้อเสนอจ่ายเงินปันผลต่อไป พวกเขาจะเรียกร้องให้คนงานทั้งหมดหยุดงานประท้วงครับ!"

"อะไรนะ?"

......

ในคืนเดียวกับที่เกิดเหตุความวุ่นวายในโรงอาหาร คิมซังชัน ตัวแทนฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ของมิแร อินเวสท์เมนท์ ก็ได้รับรายงานจากโอแดจุง โอแดจุงเล่ารายละเอียดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโรงอาหารเมื่อตอนกลางวันให้เขาฟังทางโทรศัพท์อย่างละเอียด

เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไร? คิมซังชันย่อมรู้ดี แม้ว่าตามโครงสร้างการถือหุ้น สหภาพแรงงานของฮันเททรานสปอร์ตจะมีสัดส่วนในบอร์ดบริหารเพียงน้อยนิด และสัดส่วนการถือหุ้นก็ไม่สูง ตามหลักแล้วไม่น่าจะมีปากมีเสียงอะไรได้ แต่ความพิเศษของบริษัทนี้อยู่ที่มันเป็นผลผลิตจากการประนีประนอมระหว่างทำเนียบประธานาธิบดี (บลูเฮาส์) และพนักงานของฟิวเจอร์เฮฟวี่อินดัสตรีส์ในสมัยนั้น

เกาหลีในยุคนั้น หลายเรื่องไม่อาจใช้ตรรกะปกติมาตัดสินได้ ประกอบกับตอนนั้นเศรษฐกิจเกาหลีเพิ่งเผชิญวิกฤตการเงินเอเชีย ทางบลูเฮาส์เองก็กำลังหัวหมุน แม้หลายเรื่องจะถูกปกปิดไว้ในตอนนั้น แต่มันก็เป็นเพียงการกดทับปัญหาเอาไว้ชั่วคราว และตอนนี้ เกมการลงทุนในหุ้นครั้งนี้ ก็ได้ไปกระตุ้นความขัดแย้งที่ถูกซ่อนเร้นมานานให้ปะทุขึ้นมา

คิมซังชันรู้สึกว่าเรื่องนี้เริ่มยุ่งยากขึ้นแล้ว แน่นอนว่าถ้าเทขายตอนนี้ กำไรจากหุ้นก็ไม่ได้แย่นัก แต่ปัญหาคือหุ้นที่พวกเขาถืออยู่มีจำนวนมากเกินไป หากคิดจะถอนตัวในระยะสั้น ย่อมก่อให้เกิดความตื่นตระหนก ถึงตอนนั้นดีไม่ดีอาจจะถูกแรงเทขายที่ถาโถมเข้ามาเหยียบย่ำจนไม่เหลือซาก! ดังนั้นตอนนี้จำเป็นต้องรีบระงับความไม่พอใจของพนักงานให้ได้ก่อน

......

ด้วยความเคารพต่อลูกค้า คิมซังชันจึงไม่ปิดบังเรื่องนี้ หลังจากวางสายจากโอแดจุง เขาจึงรีบกดโทรศัพท์หาจางแทซูทันที

"ยอบูเซโย!"

"คุณจางครับ เรื่องของเราเกิดปัญหาซะแล้ว!"

"ปัญหา?"

"ใช่ครับ! เมื่อกี้ตัวแทนโอโทรมาแจ้งว่า คนของสหภาพแรงงานฮันเททรานสปอร์ตกำลังวางแผนระดมพนักงานทั้งหมดคว่ำบาตรครับ"

"อะไรนะ?"

"เรื่องนี้จัดการยากครับ! เพื่อความปลอดภัย ผมคิดว่าจะขายหุ้นออกบางส่วนก่อน! แต่ทำแบบนี้ความเสี่ยงก็จะเพิ่มขึ้น ขอให้คุณเตรียมใจไว้ด้วยนะครับ ครั้งนี้เกรงว่าจะไม่ราบรื่นอย่างที่เราคิดไว้!"

......

สายตัดไปอย่างรวดเร็ว จางแทซูนั่งอยู่ในห้องทำงาน พอได้ยินข่าวนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะเปิดทีวี เพื่อดูรายงานข่าวล่าสุดเกี่ยวกับฮันเททรานสปอร์ต แต่พอกดไปช่องข่าว แทซูก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

......

"ท่าน ส.ส. นา ครับ ช่วยพูดถึงเรื่องการปันผลหุ้นของฮันเททรานสปอร์ตในช่วงนี้หน่อยได้ไหมครับ?"

"อ่า... เกี่ยวกับเรื่องนี้ ความจริงช่วงนี้ผมก็ติดตามอยู่ตลอดครับ!"

"ได้ข่าวว่าข้อตกลงระหว่างฮันเททรานสปอร์ตกับฮันเทกรุ๊ปในตอนนั้น ท่านเป็นคนผลักดันด้วยตัวเองใช่ไหมครับ?"

"ใช่ครับ! ผมคิดว่าทุกคนคงทราบดี ตอนนั้นประเทศของเรากำลังเผชิญวิกฤตการเงินเอเชีย หลายธุรกิจประสบความยากลำบาก! และในช่วงเวลานั้นเองที่ประชาชนต่างพากันนำทองคำในบ้านออกมาบริจาคให้รัฐบาล เพื่อช่วยให้ประเทศผ่านพ้นวิกฤต! ผมคิดว่ากลุ่มทุนบางกลุ่มในตอนนี้ได้ลืมบุญคุณของรัฐบาลและประชาชนในตอนนั้นไปแล้ว ความโลภของพวกเขากำลังทำลายความไว้วางใจที่เราร่วมสร้างกันมาในยามยาก สำหรับเรื่องนี้ ผมขอบอกว่าผมยืนอยู่ข้างสหภาพแรงงานเสมอ และหวังว่าผู้บริหารของฮันเททรานสปอร์ตจะตระหนักถึงจุดนี้ด้วย..."

"ไอ้สารเลว..."

จางแทซูนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองดูไอ้คนหน้าไหว้หลังหลอกคนนี้พูดยืดยาวในทีวี ทำท่าทางผดุงความยุติธรรม ใครจะไปรู้ว่า ส.ส. นาจองแท ผู้นี้แหละ ที่ตอนนี้กำลังสมคบกับแก๊งนักเลง บีบบังคับซื้อที่ดินจากชาวบ้านในเมืองทงแฮ จังหวัดคังวอน หนำซ้ำยังสมรู้ร่วมคิดกับเจ้าหน้าที่รัฐ แก้ไขระดับความปลอดภัยของบ้านเรือนชาวบ้านเพื่อกดราคา

จางแทซูคิดได้ดังนี้ ก็รู้สึกว่าถ้าปล่อยให้นาจองแทเหิมเกริมต่อไป เรื่องของเขาอาจจะยุ่งยากเข้าจริงๆ ต้องไม่ลืมว่าเขาเอาที่ดินไปจำนองกับธนาคารเพื่อกู้เงินก้อนนี้มา หากเกิดความผิดพลาดอะไรขึ้น ชีวิตชาตินี้ของเขาคงจบเห่แน่

"ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!"

ขณะที่จางแทซูกำลังตกอยู่ในห้วงความคิด ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น จางแทซูสะดุ้งโหยง ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเหงื่อกาฬแตกเต็มใบหน้า

เขาจึงรีบคว้ารีโมตบนโต๊ะมากดปิดทีวี แล้วจึงเอ่ยปากว่า

"ใครอยู่ข้างนอกครับ? เชิญเข้ามาได้เลย!"

เมื่อประตูห้องทำงานเปิดออก จางแทซูเห็นอิมจีฮโย เลขาของเขา เดินนำโอจีฮุน เพื่อนสมัยเรียนที่สถาบันวิจัยและฝึกอบรมตุลาการเข้ามา

"อ้อ นึกว่าใคร! ที่แท้ก็จีฮุนนี่เอง!"

โอจีฮุนมองอิมจีฮโยแวบหนึ่ง แล้วยิ้มโดยไม่พูดอะไร เห็นท่าทางแบบนั้น จางแทซูก็เข้าใจความหมายทันที จึงสั่งว่า

"อ่า... จีฮโยครับ รบกวนช่วยเอากาแฟมาเสิร์ฟสองแก้ว แล้วคุณไปทำงานของคุณต่อเถอะครับ!"

"ค่ะ!"

อิมจีฮโยรับคำ แล้วหันหลังเดินออกไป ไม่นานเธอก็ยกกาแฟสองแก้วเข้ามาเสิร์ฟ จากนั้นก็เดินออกไปปิดประตูห้องให้

เมื่อในห้องเหลือกันแค่สองคน โอจีฮุนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วเอ่ยปากว่า

"อ่า เลขานายสวยจริงๆ นะเนี่ย! จบจากมหาวิทยาลัยไหนมาเหรอ?"

"ไม่ได้จบ SKY หรอก จบมหาวิทยาลัยเอกชนทั่วไป แต่เมื่อก่อนเธอเคยฝึกอยู่ที่สมาคมหมากล้อมเกาหลี!"

"นักหมากล้อมเหรอ? ดูไม่ออกเลยแฮะ!"

"เอาเถอะ เข้าเรื่องเลยดีกว่า มีธุระอะไร?"

"สรุปก็คือ เรื่องคราวนี้ต้องขอบคุณนายมากนะ ที่ชี้แนะฉันที่ร้านเหล้าคราวก่อน ตอนนี้ฉันไปจัดการเอกสารมาครบแล้ว! นายดูนี่สิ นี่เป็นคำให้การเพิ่มเติมของลูกความฉันกับคุณชายยุนที่นั่งรถไปด้วยกันในตอนนั้น! พวกเขาบอกว่าตอนที่ตำรวจเรียกให้จอดรถเพื่อตรวจสอบ ไม่ได้แสดงบัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่ แล้วก็มีอีกใบ ผู้จัดการร้านอาหารที่พวกเขาไปทานมื้อค่ำคืนนั้นยืนยันได้ว่า ทางร้านไม่ได้แจ้งลูกค้าว่าเครื่องดื่มที่เสิร์ฟมีส่วนผสมของแอลกอฮอล์ หมายความว่าลูกความของฉันดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์เข้าไปโดยไม่รู้ตัว!"

โอจีฮุนยื่นหลักฐานเพิ่มเติมสองฉบับมาให้ราวกับกำลังถวายของล้ำค่า แล้วพูดต่อว่า

"ดูแล้วแบบนี้คงไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม? ถ้าโอเค ฉันจะรีบยื่นต่อศาลทันที! แล้วก็ เรื่องนี้ต้องขอบคุณนายมากที่ช่วย ท่าน ส.ส. นา บอกว่าถ้าเรื่องนี้สำเร็จ และนายมีเวลา อยากจะเชิญนายไปดื่มด้วยกันสักแก้ว! เรื่องนี้นายช่วยได้มากจริงๆ!"

"ฮ่าๆ เรื่องเล็กน้อยน่า! แต่ว่า พวกนายทำได้ยังไง? นายคงไม่ได้ลงมือเองหรอกนะ?"

"ฉันเป็นทนายนะ เรื่องพรรค์นี้ฉันจะลงมือเองได้ยังไง? ได้ยินว่าเป็นเส้นสายของท่าน ส.ส. นา ที่ทำให้คนพวกนั้นยอมหุบปาก!"

"โอ้... สมกับเป็นท่าน ส.ส. จริงๆ!"