บทที่ 613 ไม่สนใจ

ภายในห้องสอบสวน โกแจยงนั่งตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดผวา ทันทีที่เห็นตำรวจเดินเข้ามา เขาก็เอาแต่พร่ำอธิบายไม่หยุดหย่อนว่าตนเองไม่ได้ฆ่าคน

"ได้โปรดเชื่อผมเถอะครับท่านอัยการ! ผมบินมาเกาหลีใต้ไม่ได้ตั้งใจจะมาฆ่าเธอจริงๆ นะครับ! ผมก็แค่อยากจะมาขอเงินจากเธอสักหน่อยก็เท่านั้นเอง!"

"แต่นี่มันเป็นแรงจูงใจชั้นดีเลยไม่ใช่หรือไง? คุณหวังจะให้เธอช่วยเหลือเรื่องเงิน แต่เธอกลับปฏิเสธคุณ คุณก็เลยบันดาลโทสะ แล้วลงมือฆ่าเธอซะ!"

"ไม่ ไม่ใช่เลยครับ ไม่มีเรื่องแบบนั้นจริงๆ! อีกอย่าง การที่ผมมาหาเธอ มันก็ไม่เชิงว่าเป็นการมาขอเงินหรอกครับ ผมก็แค่อยากจะเอาสิ่งที่ผมเคยทุ่มเทให้กับเธอในอดีตกลับคืนมาบ้างก็เท่านั้นเอง สมัยที่ผมยังมีเงินทองล้นเหลือ ผมก็ทุ่มเทเงินไปกับผู้หญิงคนนี้ไม่น้อยเลย ตอนนี้ผมขอแค่ผลตอบแทนกลับคืนมาสักนิดหน่อย เพื่อให้ชีวิตตัวเองอยู่รอดได้สบายขึ้นบ้าง ทำแบบนี้มันผิดตรงไหนล่ะครับ!"

ที่ห้องกระจกฝั่งตรงข้าม โกดงมันจ้องมองดูพ่อผู้ให้กำเนิดแปลกหน้าของตนเอง ที่ในตอนนี้มีสภาพไม่ต่างอะไรกับตัวแมลงสาบน่ารังเกียจที่น่าสมเพช ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในใจของเขา แม่ของเขาเป็นผู้หญิงที่วันๆ ไม่เคยอยู่ติดบ้าน เอาแต่เสวยสุขส่วนตัวเพียงอย่างเดียว ใครจะไปคิดล่ะว่าผู้เป็นพ่อก็เลวร้ายไม่แพ้กัน ผู้ชายคนนี้ไม่เคยเห็นสองแม่ลูกอย่างพวกเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย ไม่เคยทำหน้าที่พ่อเลยก็แล้วไปเถอะ แต่นี่กลับยังคิดจะมาไถเงินจากพวกเขากลับไปอีก!