บทที่ 63 คำปลอบโยนของชเว ยูรา

"ยอบูเซโย!"

"เรียนสายคุณนักข่าวโก แผนกข่าวการเมือง หนังสือพิมพ์โชซอนอิลโบครับ"

"อ่า... ไม่ทราบว่านั่นใครครับ?"

"ผมมีเบาะแสข่าวอยากจะแจ้งให้คุณทราบ! ลูกชายของ ส.ส. นาจองแท ถูกตำรวจจับข้อหาเมาแล้วขับ แต่คดีนี้กลับถูกใครบางคนใช้อำนาจกดดันปิดข่าว มีคนไปข่มขู่กดดันทั้งร้านอาหารที่ดูแลคุณชายนาในคืนนั้น รวมถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจเจ้าของคดี..."

ภายในตู้โทรศัพท์ ฮาจินวอนรีบพูดข้อมูลที่เตรียมมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็วางสาย เขาหันมองซ้ายขวาตามความเคยชิน ก่อนจะกระชับเสื้อโค้ตให้แน่น แล้วเดินเงียบๆ มุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟใต้ดินที่อยู่ไกลออกไป!

......

การตอบโต้ของจางแทซูไม่ได้ซับซ้อนอะไร ก็แค่ยืมมือของนักข่าวไปขุดคุ้ยเรื่องเน่าเฟะของนาจองแทเท่านั้น เพียงแต่เรื่องเน่าเฟะเหล่านี้เขาเป็นคนจัดฉากขึ้นมาเอง และตอนนี้ก็ได้เวลาที่เหมาะสมที่จะงัดมันออกมาใช้

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา จุดสนใจของสื่อมวลชนได้ย้ายจากเรื่องการปันผลของฮันเททรานสปอร์ต ไปโฟกัสที่เรื่องสหภาพแรงงานขู่จะประท้วงหยุดงานแทน

เนื่องจากกระแสข่าวเปลี่ยนทิศ ราคาหุ้นของฮันเททรานสปอร์ตที่เคยพุ่งทะยานหยุดชะงักลง และด้วยผลกระทบจากข่าวลบ ราคาหุ้นเริ่มร่วงกราวรูด! ตราบใดที่ปัญหานี้ยังไม่ได้รับการแก้ไข นักลงทุนที่เดิมทีตั้งใจจะไล่ซื้อต่อต่างพากันหยุดดูเชิง สถานการณ์จึงพลิกผันกลายเป็นผลเสียต่อจางแทซูในชั่วพริบตา

ตอนนี้จางแทซูเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว! ช่วงก่อนหน้านี้ ราคาหุ้นฮันเททรานสปอร์ตพุ่งขึ้นไปเกือบ 3 เท่า ถ้าเขาตัดสินใจขายหุ้นในมือสัก 1 ใน 3 ออกไปตอนนั้น เขาก็สามารถหาเงินมาไถ่ถอนที่ดินที่จำนองไว้กับธนาคารได้อย่างสบายๆ ถ้าทำแบบนั้น จางแทซูก็จะฟันกำไร 2 เท่าเข้ากระเป๋าไปแบบเงียบๆ

น่าเสียดายที่ตอนนี้ ทุกอย่างมันสายไปแล้ว

ภาวะที่นักลงทุนพากันหยุดดูสถานการณ์ ทำให้จางแทซูที่มีหุ้นอยู่ในมือจำนวนมากไม่สามารถเทขายออกไปได้ง่ายๆ หากสถานการณ์เลวร้ายลงไปกว่านี้ สิ่งที่จางแทซูไม่อยากเห็นที่สุดอาจจะเกิดขึ้นจริงก็ได้

เฮ้อ บางทีเขาอาจจะโลภมากเกินไป! ถ้าตอนนั้นใจเย็นกว่านี้สักหน่อย สถานการณ์คงไม่บีบคั้นขนาดนี้ ได้แต่หวังว่าเรื่องที่นาจองแทปลอมแปลงหลักฐานจะถูกสื่อตีแผ่ออกมาเร็วๆ นี้เถอะ

ตกเย็น จางแทซูเดินออกจากสถานีรถไฟใต้ดินด้วยอารมณ์ขุ่นมัว แต่ทันใดนั้นเขาก็เห็นชเว ยูรา วิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาเขาด้วยท่าทางร่าเริง!

ทันทีที่เจอกัน ชเว ยูรา สังเกตเห็นสีหน้ากังวลของจางแทซูได้ทันที

"เป็นอะไรไปคะพี่! ทำไมดูโทรมจัง! หรือว่าทำงานหนักเกินไปคะ?"

"อ่า เปล่าหรอก! แค่ช่วงนี้มีเรื่องให้คิดเยอะน่ะ ว่าแต่ วันนี้อยากไปเที่ยวไหนครับ?"

"เราไปร้องคาราโอเกะกันดีไหมคะ? ฉันยังไม่เคยไปร้องเพลงกับเพื่อนเลย!"

"ร้องเพลงต้องไปกันหลายๆ คนถึงจะสนุก! ไปกันแค่สองคนจะไปสนุกอะไรล่ะครับ?"

"งั้น... พี่ว่าเราไปทำอะไรดีคะ?"

"ไปเล่นเกมตู้กันดีกว่าไหม! แบบที่อยู่ในสวนสนุกน่ะ! มีหลายเกมเลยที่เล่นด้วยกันสองคนได้ ผมว่าสนุกกว่าร้องเพลงเยอะเลย!"

"งั้นไปกันเลยค่ะ รออะไรอยู่ล่ะ?"

ชเว ยูรา พูดจบก็ดึงมือจางแทซูพาเดินไป ทั้งสองเดินผ่านร้านรวงต่างๆ จนมาถึงห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง จางแทซูพาเธอขึ้นไปที่โซนเกมเซ็นเตอร์ชั้นบน แลกเหรียญมาถุงใหญ่ แล้วพาชเว ยูรา ตระเวนเล่นเกมอย่างสนุกสนาน

ต้องยอมรับว่า วิดีโอเกมช่วยให้ลืมความทุกข์ไปได้ชั่วขณะจริงๆ หลังจากเล่นทั้งตู้คีบตุ๊กตา เกมชู้ตบาส และเกมจำลองสถานการณ์ต่างๆ จนครบ ทั้งคู่ก็หมดแรง จึงเดินออกจากร้านเกม แล้วหาร้านเบอร์เกอร์แถวนั้นนั่งพัก

อาจเป็นเพราะคบหากันมาสักพักจนเริ่มคุ้นเคย ช่วงหลังมานี้สถานที่นัดทานข้าวของทั้งคู่จึงเริ่มเรียบง่ายขึ้นเรื่อยๆ เทียบกับช่วงแรกที่ต้องเป็นร้านมิชลินหรูหรา ตอนนี้ต่อให้เป็นร้านเบอร์เกอร์ข้างทาง ชเว ยูรา ก็เดินตามจางแทซูเข้าไปโดยไม่ลังเล

ทั้งสองนั่งกินเบอร์เกอร์และดื่มโค้ก แต่พอความตื่นเต้นจากเกมจางหายไป ความกังวลก็กลับเข้ามาเกาะกินใจจางแทซูอีกครั้ง

"พี่คะ อารมณ์พี่ดูเหมือนจะดิ่งลงอีกแล้วนะ!"

"อ่า! ขอโทษที! ออกมาเที่ยวแท้ๆ ควรจะทำตัวให้มีความสุขสินะ!"

"หรือว่าพี่กำลังกังวลเรื่องนั้นอยู่?"

"อ่า... เรื่องอะไรครับ?"

"ก็เรื่องฮันเททรานสปอร์ตไงคะ! ความจริงฉันก็เห็นข่าวแล้ว พี่คะ ดูเหมือนพี่จะเจอปัญหาแล้วสินะ!"

"ไม่ต้องห่วงผมหรอกครับ! ผมมีวิธีแก้ปัญหาแล้ว! ผมแค่เสียดาย ถ้ารู้จักพอตั้งแต่ตอนที่กระแสกำลังมา แล้วตระหนักได้เร็วกว่านี้ว่าจะมีวิกฤตตามมา ผมน่าจะรีบขายทำกำไร เอาเงินไปไถ่ที่ดินคืนก็จบแล้ว! พอลองมาคิดดูตอนนี้ การจะดึงดันรอให้ถึงวันประชุมผู้ถือหุ้นแล้วรอรับปันผล ความเสี่ยงมันดูจะสูงเกินไปจริงๆ!"

"พรืด!"

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ชเว ยูรา ก็หลุดขำออกมา พอเห็นจางแทซูหันมามอง เธอก็รีบหุบยิ้ม แล้วตอบกลับไปว่า

"ขอโทษค่ะพี่! ความจริงฉันแค่คาดไม่ถึงว่าพี่จะตระหนักถึงความเสี่ยงได้เร็วขนาดนี้! เอาอย่างนี้ดีไหมคะ? รอให้หุ้นดีดตัวกลับขึ้นไปรอบหน้า! พี่ค่อยๆ ทยอยปล่อยของออกไปก็ได้! ถ้าทำแบบนั้น ต่อให้ไม่ต้องรอถึงวันจ่ายปันผล กำไรก็น่าจะงามพอตัวแล้วนะคะ!"

"ดีดตัวกลับ? เกรงว่าถ้าพลาดรอบนี้ไปแล้ว คงไม่มีโอกาสงามๆ แบบนั้นอีกแล้วมั้งครับ! คนงานพวกนั้นขู่จะนัดหยุดงานประท้วง แถมพวกนักการเมืองข้างนอกก็ฉวยโอกาสนี้ราดน้ำมันเข้ากองไฟ คิมซังชันบอกผมว่า กรณีเลวร้ายที่สุดคือการประท้วงยืดเยื้อจนฮันเทกรุ๊ปยกเลิกสัญญากับฮันเททรานสปอร์ต ถึงตอนนั้นหุ้นฮันเททรานสปอร์ตคงกลายเป็นเศษกระดาษ!"

"พี่กำลังจะบอกว่า ที่หุ้นร่วงตอนนี้ เพราะทุกคนกลัวว่าฮันเทกรุ๊ปจะตัดหางปล่อยวัดฮันเททรานสปอร์ตเพราะเหตุประท้วงใช่ไหมคะ? วางใจเถอะค่ะ เรื่องแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก! แต่ในเมื่อพี่รู้ตัวแล้วว่าพลาดตรงไหน ถ้าโอกาสกลับมาอีกครั้ง ก็อย่าทำพลาดซ้ำสองนะคะ!"

......

"เฮ้อ โอกาสแบบนั้นจะมีมาอีกเหรอครับ? บางทีอาจจะต้องทำให้คนงานพวกนั้นตระหนักว่า ข้อเรียกร้องของพวกเขามันเป็นไปไม่ได้! ความจริงหลายปีมานี้ คนงานกลุ่มนี้ได้ประโยชน์จากบริษัทไปตั้งเท่าไหร่แล้ว! ไม่ใช่แค่ได้เงินเดือนมากกว่าคนงานประเภทเดียวกันในอุตสาหกรรมถึงหนึ่งเท่าตัว! แถมเพราะพวกนี้เป็นอดีตพนักงานฟิวเจอร์เฮฟวี่ฯ ต่อให้ทำงานแย่แค่ไหน บริษัทก็ไล่ออกไม่ได้! พวกเขาเสพสุขกับอภิสิทธิ์เหล่านี้ โดยไม่เคยคิดเลยว่ามันไม่ยุติธรรมกับพนักงานใหม่ที่เข้ามาตามกระบวนการปกติแค่ไหน ทำงานเหมือนกันแท้ๆ แต่ได้เงินเดือนน้อยกว่ารุ่นพี่พวกนี้เกินครึ่ง! เรื่องแบบนี้ใครมันจะไปทนไหว?"

"วางใจเถอะค่ะพี่! ฉันว่าพี่ไม่ต้องกังวลมากไปหรอก บางทีโชคดีอาจจะกำลังหล่นทับพี่เร็วๆ นี้ก็ได้ ไม่แน่อาจจะเป็นพรุ่งนี้เลยก็ได้นะคะ!"

"พรุ่งนี้? จะเป็นไปได้ยังไงครับ?"