บทที่ 687 เครื่องติดตามตัว

เมื่อเผชิญกับคำถามที่ละลาบละล้วงของจางแทซู ท่าทีของริกกี้ก็เปลี่ยนเป็นตื่นตัวและระแวดระวังภัยขึ้นมาในทันที จางแทซูรู้ตัวดี ว่าเขากำลังจงใจก้าวล่วงและล้ำเส้นความเป็นส่วนตัว ของคนที่เพิ่งจะรู้จักมักจี่กันเพียงผิวเผิน เพราะคำถามประเภทนี้ มันควรจะสงวนไว้ใช้ถามไถ่เฉพาะคนที่สนิทสนมกันแล้วเท่านั้น!

พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ พฤติกรรมแบบนี้ มันเป็นการละเมิดมารยาท และทำลายระยะห่างทางสังคมอย่างชัดเจน สำหรับบรรทัดฐานและวัฒนธรรมของคนอเมริกัน การที่คนแปลกหน้าที่เพิ่งจะเคยเจอหน้ากันแค่ไม่กี่ครั้ง จู่ๆ ก็มาละลาบละล้วง ถามไถ่เรื่องหน้าที่การงานและชีวิตส่วนตัว ถือเป็นการกระทำที่ไร้มารยาทและเสียมารยาทอย่างรุนแรง ทว่าจางแทซูกลับไม่ได้รู้สึกรู้สา หรือแคร์เรื่องมารยาทบ้าบอพวกนั้นเลยสักนิด สาเหตุก็เพราะว่า เขากำลังสนุกและบันเทิงใจ ที่ได้เห็นไอ้เดนมนุษย์คนนี้ แสดงอาการลุกลี้ลุกลนและกระวนกระวายออกมา ยิ่งเขาจู่โจมด้วยคำถามที่คาดไม่ถึง และทำให้มันตั้งตัวไม่ติดมากเท่าไหร่ โอกาสที่มันจะหลุดเผยพิรุธ หรือทิ้งร่องรอยให้เขาจับผิดได้ ก็จะยิ่งเพิ่มสูงขึ้นเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าริกกี้เอาแต่นิ่งเงียบและปฏิเสธที่จะตอบคำถาม จางแทซูก็แกล้งทำเป็นกวาดสายตามองสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะแสร้งทำเป็นบังเอิญ ไปสะดุดตาเข้ากับแหวนแต่งงาน ที่สวมอยู่บนนิ้วนางซ้ายของอีกฝ่ายเข้า!

"ขออนุญาตเสียมารยาท ถามเรื่องส่วนตัวอีกสักเรื่องได้ไหมครับ? ดูเหมือนว่าคุณจะแต่งงานมีครอบครัวแล้วนี่นา แต่ทำไมที่ผ่านมา ผมถึงไม่เคยเห็นคุณพาภรรยา มาร่วมกิจกรรมที่นี่ด้วยเลยล่ะครับ?"

ริกกี้ก้มลงมองตามสายตาของจางแทซู จนไปหยุดอยู่ที่แหวนแต่งงานบนนิ้วของตนเอง มันแสดงท่าทีไม่ค่อยพอใจนัก ก่อนจะตอบปัดๆ ส่งเดชไปว่า