บทที่ 703 ผู้ซื้อชาวเกาหลีใต้

ณ ประเทศโปแลนด์ ภายในตึกแถวเก่าซอมซ่อสไตล์ครุสชอฟยุคสหภาพโซเวียต เมื่อประตูเหล็กบานใหญ่ที่ปลายทางเดินถูกแง้มออกเป็นช่องแคบๆ ก็มีจานใบหนึ่งถูกโยนโครมเข้ามา หญิงสาวที่นอนขดตัวสั่นเทาอยู่ตรงมุมห้อง รีบตะเกียกตะกายคลานเข้าไปหาราวกับสุนัขหิวโซ จากนั้นเธอก็ไม่สนใจเลยว่าเศษอาหารที่หกเรี่ยราดอยู่บนพื้น จะคลุกเคล้าไปด้วยคราบดินหรือฝุ่นสกปรกแค่ไหน เธอเอาแต่กอบกำและยัดมันเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม

และเมื่อประตูเหล็กบานนั้นถูกกระแทกปิดลง หญิงสาวก็ผวาเข้าไปทุบตีประตูเหล็กอย่างบ้าคลั่ง ปากก็พร่ำร้องไห้คร่ำครวญและอ้อนวอนขอความเมตตา เพื่อแสดงออกถึงความโหยหาในอิสรภาพที่ถูกพรากไป

ทว่า การกระทำอันน่าเวทนาของเธอ กลับไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย ชายฉกรรจ์ที่ทำหน้าที่นำอาหารมาส่ง ไม่คิดแม้แต่จะหยุดยืนฟัง หรือเวทนาเธอเลยสักนิด เขาเพียงแค่หันหลังกลับและเดินจากไปอย่างเย็นชา ราวกับเพิ่งจะทำหน้าที่ให้อาหารสุนัขจรจัดเสร็จไปหมาดๆ ก็เท่านั้น

ถึงแม้ว่ายุคสงครามเย็นจะรูดม่านปิดฉากไปนานหลายทศวรรษแล้ว และถึงแม้ว่าประเทศในฝั่งยุโรปตะวันตกส่วนใหญ่ จะจับมือกันเข้าร่วมเป็นสมาชิกสหภาพยุโรป หรือแม้กระทั่งอัปเกรดไปซบไหล่องค์การนาโตแล้วก็ตาม ทว่าหากพูดภาพรวมของทวีปยุโรปทั้งทวีปแล้วล่ะก็ กลุ่มประเทศที่เจริญรุ่งเรืองและมั่งคั่งอย่างแท้จริง ก็ยังคงกระจุกตัวอยู่แค่ไม่กี่ประเทศในฝั่งตะวันตกเท่านั้น ส่วนประเทศในแถบยุโรปตะวันออกนั้น ต่อให้พวกเขาจะทุบทำลายกำแพงเบอร์ลิน และยอมวางอาวุธในมือลงแล้วก็ตาม ทว่าคุณภาพชีวิตและสภาพความเป็นอยู่ของประชาชน ก็ไม่ได้ดีเด่หรือพัฒนาไปกว่ายุคก่อนสักเท่าไหร่นัก

ในอดีต พวกเขาเคยเป็นฟันเฟืองและทำงานให้กับโรงงานของรัฐบาล ทว่าในปัจจุบัน พวกเขากลับต้องตกเป็นเบี้ยล่าง และก้มหน้าทำงานหาเงินให้นายทุนหน้าเลือด ความเปลี่ยนแปลงเพียงอย่างเดียวที่เกิดขึ้น ก็คือบรรดานายทุนข้ามชาติพวกนั้น ยิ่งรวยล้นฟ้าและกอบโกยผลประโยชน์ไปอย่างมหาศาล ในขณะที่โรงงานและที่ดินทำกิน ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสมบัติและกรรมสิทธิ์ของประชาชนทั้งประเทศ บัดนี้ กลับถูกฮุบและแปรสภาพกลายเป็นทรัพย์สินส่วนตัว ของพวกนายทุนหน้าเงินเหล่านั้นไปจนหมดสิ้น