บทที่ 727 การจัดสรรงานสืบสวน

"คิมชีฮยอน อดีตที่ปรึกษาระดับสูงของธนาคารแห่งชาติเกาหลี ย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน เธอรับหน้าที่เป็นหัวหน้าทีมเฉพาะกิจ ที่คอยกำหนดทิศทางและรับมือกับวิกฤตสินเชื่อซับไพรม์ให้กับทางธนาคารแห่งชาติ ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน เธอกลับหายตัวไปอย่างเป็นปริศนา ในตอนนั้น มีข่าวลือและกระแสสังคมบางส่วน ปักใจเชื่อว่าเธออาจจะมีส่วนพัวพันกับคดีทุจริต หรือการกระทำผิดกฎหมายบางอย่าง จึงได้ตัดสินใจหลบหนีและลี้ภัยไปอยู่ต่างประเทศ แต่ทว่า ทางฝั่งสามีชาวต่างชาติของเธอ กลับตัดสินใจเข้าแจ้งความคนหายกับทางตำรวจเกาหลีใต้ ถึงแม้ว่าคดีนี้ จะเคยตกเป็นข่าวดัง และดึงดูดความสนใจจากสื่อมวลชนอย่างล้นหลามอยู่พักหนึ่ง ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป กอปรกับการเปลี่ยนขั้วอำนาจรัฐบาล และการผลัดเปลี่ยนวาระของพรรคการเมือง ผนวกกับมีข่าวและประเด็นร้อนอื่นๆ ทยอยปะทุขึ้นมาแย่งพื้นที่หน้าสื่อ ข่าวการหายตัวไปของเธอก็เลยค่อยๆ ถูกลืมเลือนและจางหายไปจากความทรงจำของสังคม จนกระทั่งกลายมาเป็นคดีค้างคา และเป็นปริศนาที่ดำมืดมาจนถึงทุกวันนี้ครับ"

คังดงวอนยืนชี้แจง และบรีฟข้อมูลภูมิหลังของคดี ให้ทุกคนในห้องประชุมรับทราบ ในขณะที่เขากำลังรายงานอยู่นั้น จางแทซูก็นั่งประจำตำแหน่งประธานอยู่ที่หัวโต๊ะ โดยมีบรรดาอัยการระดับผู้ใต้บังคับบัญชา นั่งเรียงรายขนาบข้างอยู่ตามลำดับตำแหน่ง

ในปัจจุบันนี้ จางแทซูได้รับการแต่งตั้งและสวมหัวโขน ในตำแหน่งเจ้าหน้าที่บริหาร ซึ่งหากจะว่ากันตามลำดับชั้นและสายการบังคับบัญชาแล้ว ตำแหน่งนี้ก็ถือเป็นข้าราชการระดับสูง และเป็นผู้บริหารระดับแกนนำ ภายในกองความร่วมมือระหว่างประเทศเลยทีเดียว ผู้ที่มีอำนาจและมีตำแหน่งเหนือกว่าเขาในกองนี้ ก็มีเพียงแค่ท่านรองผู้อำนวยการ และท่านผู้อำนวยการกองเท่านั้น ทว่า ในทางปฏิบัติ ภายในกองความร่วมมือระหว่างประเทศ ก็ไม่ได้มีเขาเป็นเจ้าหน้าที่บริหารเพียงแค่คนเดียวหรอกนะ แต่สรุปรวมๆ ก็คือ การที่คนหนุ่มอายุน้อยอย่างเขา สามารถไต่เต้าและทะยานขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ตัวนี้ได้ มันถือเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง และแทบจะเป็นปรากฏการณ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก เพราะโดยปกติแล้ว บรรดาเพื่อนร่วมงาน หรือเจ้าหน้าที่บริหารในระดับเดียวกันกับเขา มักจะมีอายุอานามและวัยวุฒิ มากกว่าเขาถึงสิบหรือยี่สิบปีเลยทีเดียว การที่สำนักงานอัยการสูงสุด จะมีเจ้าหน้าที่บริหารที่หนุ่มแน่นและอายุน้อยขนาดนี้ มันเป็นภาพที่ไม่ได้เห็นมาเนิ่นนานหลายสิบปีแล้ว

ในเวลานี้ จางแทซูไม่ได้มีความรู้สึกทะเยอทะยาน หรือเร่งรีบที่จะผลักดันตัวเอง ให้เลื่อนขั้นหรือไต่เต้าขึ้นไปในตำแหน่งที่สูงกว่านี้แต่อย่างใด สาเหตุก็เป็นเพราะว่า ในช่วงเวลาที่ผ่านมา หน้าที่การงานของเขามันก้าวกระโดด และเติบโตอย่างรวดเร็วจนเกินไป ส่งผลให้เขาไม่มีเวลา หรือมีโอกาสในการสร้างรากฐาน และขุมกำลังอำนาจของตนเองอย่างแท้จริง ในปัจจุบันนี้ บรรดาลูกน้องและขุมกำลังที่เขาพอจะไว้วางใจ และพึ่งพาได้สนิทใจ ก็มีเพียงแค่พวกอดีตลูกน้องเก่า ที่เคยร่วมหัวจมท้ายและติดตามเขามาตั้งแต่แรกเริ่มเท่านั้น ทว่า การจะหยัดยืนและผงาดขึ้นเป็นผู้ทรงอิทธิพล ภายในสำนักงานอัยการสูงสุด ลำพังแค่การมีสายสืบและเลขานุการที่ซื่อสัตย์ มันยังไม่เพียงพอหรอกนะ สิ่งที่เขาต้องการและต้องเร่งสร้างมากที่สุดในตอนนี้ ก็คือการกว้านซื้อ ซื้อใจ และดึงดูดบรรดาอัยการฝีมือดี ให้เข้ามาสวามิภักดิ์และสถาปนาเป็นขุมกำลังของตนเอง ซึ่งในจุดนี้ จางแทซูยอมรับและยกให้ อดีตหัวหน้าสายตรงของเขา อย่างอดีตหัวหน้าแผนกอาชญากรรมที่สอง ผู้ซึ่งจบชีวิตและถูกครอบครัวของเหยื่อแทงตายอย่างอนาถ เป็นต้นแบบและเป็นกรณีศึกษาที่ยอดเยี่ยมที่สุดเลยล่ะ

ถึงแม้ว่าพฤติกรรมและการกระทำในอดีตของหมอนั่น มันจะดูน่ารังเกียจ และน่าขยะแขยงจนยากจะยอมรับได้ ทว่าหากมองข้ามเรื่องศีลธรรม และพิจารณาเฉพาะเส้นทางและกลยุทธ์ ในการไต่เต้าและแสวงหาอำนาจของเขา จางแทซูกลับมองว่า มันมีชั้นเชิงและมีเคล็ดลับอีกมากมาย ที่ควรค่าแก่การเรียนรู้และนำมาปรับใช้