บทที่ 76 นักข่าวบุกถึงที่

วันรุ่งขึ้นหลังจากงานเลี้ยงที่ "เบิร์นนิ่งซัน" จบลงอย่างไม่ค่อยสู้ดีนัก สำนักงานอัยการกลางกรุงโซลก็ต้องต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่ง และแขกคนนี้ดันเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่อัยการไม่ชอบขี้หน้าที่สุดเสียด้วย — นักข่าว!

"ขอโทษครับ ไม่ทราบว่าท่านอัยการจางแทซูอยู่ในห้องทำงานไหมครับ? ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากจะขอเข้าพบท่านสักหน่อย"

โกซังอูพูดจบก็ยิ้มให้กับเจ้าหน้าที่รัฐที่ทำหน้าที่ต้อนรับ

เจ้าหน้าที่คนนั้นยกหูโทรศัพท์เพื่อตรวจสอบว่าจางแทซูอยู่ในห้องหรือไม่ เมื่อได้รับคำตอบยืนยัน ก็ผายมือเชิญให้โกซังอูขึ้นไปได้

โกซังอูรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่ไม่ถูกกีดกันหรือบ่ายเบี่ยง แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะออมมือในการพบปะครั้งนี้ ความจริงแล้ว จากเบาะแสที่เขาสืบมาได้ การที่จางแทซูดองคดีของนาดงฮวีเอาไว้ เป็นเรื่องที่ทำให้เขาสงสัยอย่างมาก

โกซังอูเดินพลางคิดคำนวณในใจว่าจะหลอกล่อเอาข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากปากจางแทซูได้อย่างไร จนกระทั่งประตูลิฟต์เปิดออก เขาถามทางจนมาถึงหน้าห้องทำงานของจางแทซู

ทันทีที่เดินเข้าไปในสำนักงานส่วนหน้า เขาเห็นคนสองสามคนกำลังง่วนอยู่กับงาน เมื่อดูป้ายชื่อบนโต๊ะ โกซังอูก็รู้ว่าคนเหล่านี้คือเลขานุการและเจ้าหน้าที่ธุรการ

อาจเป็นเพราะเห็นคนนอกเดินเข้ามา อิมจีฮโยจึงรีบลุกขึ้นเดินออกมาต้อนรับ

"ไม่ทราบว่าใช่คุณโกซังอูที่จะมาขอพบท่านอัยการหรือเปล่าคะ?"

"ใช่ครับ ตอนนี้ท่านอัยการจางสะดวกไหมครับ?"

"ท่านกำลังรอคุณอยู่พอดีค่ะ เชิญตามดิฉันเข้ามาได้เลยค่ะ!"

อิมจีฮโยพูดจบก็เดินนำไปที่ประตูห้องทำงาน เคาะประตูเบาๆ เพื่อแจ้งจางแทซูว่าโกซังอูมาถึงแล้ว เมื่อได้รับอนุญาตจากคนข้างใน เธอจึงค่อยๆ เปิดประตู แล้วผายมือเชิญให้โกซังอูเข้าไป

ด้วยเหตุนี้ โกซังอูจึงได้ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของจางแทซูเป็นครั้งแรก

ก่อนจะมาที่นี่ โกซังอูได้ทำการบ้านสืบประวัติมาล่วงหน้าแล้ว ความจริงเขารู้สึกสนใจในตัวอัยการหนุ่มคนนี้ไม่น้อย

จางแทซูจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยยอนเซ ซึ่งเป็นตัว Y ในกลุ่มมหาวิทยาลัยระดับท็อป "SKY" ของเกาหลี เรื่องวุฒิการศึกษาถือว่าไร้ที่ติ และก่อนจะเรียนจบ เขาเคยเข้ารับราชการทหาร โดยถูกส่งไปประจำการที่หน่วยปืนใหญ่ยอนชอน ซึ่งตั้งอยู่ติดกับเส้นขนานที่ 38

ประวัติแบบนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นลูกหลานคนจนที่ไร้เส้นสาย ไม่อย่างนั้นเขาคงมีวิธีหลีกเลี่ยงการไปลำบากในที่แบบนั้นได้เป็นหมื่นวิธี เช่น ไปเป็นตำรวจเกณฑ์ในโซล ซึ่งเป็นวิธียอดฮิตที่พวกดาราใช้เลี่ยงการเป็นทหาร หรือไม่ก็หาใบรับรองแพทย์มายืนยันว่าป่วยหนักจนไม่สามารถรับราชการทหารได้ เหมือนอย่างลูกชายของประธานอีแห่งฮันเทกรุ๊ป มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเกาหลี

แต่น่าเสียดาย ลูกคนจนไม่มีช่องทางแบบนั้น บัณฑิตหัวกะทิจากยอนเซจึงถูกส่งไปอยู่ในหน่วยปืนใหญ่ยอนชอนที่เคยมีข่าวครูฝึกซ้อมทหารเกณฑ์ใหม่จนตาย สิ่งนี้ยืนยันได้ว่าพ่อแม่ของจางแทซูเป็นกลุ่มคนรากหญ้าที่ไม่มีอำนาจวาสนาจริงๆ

แต่เด็กคนนี้กลับรักดีและมีความมุมานะ สามปีหลังจบมหาวิทยาลัย เขาสอบผ่านเนติบัณฑิต ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นข้อสอบที่ยากที่สุดในเกาหลีได้ในคราวเดียว แถมยังสอบได้คะแนนเป็นอันดับหนึ่งของประเทศในปีนั้น จนได้บรรจุเข้าทำงานในสำนักงานอัยการกลางกรุงโซลที่ใครๆ ต่างอิจฉา

เมื่อพิจารณาว่าตึกฝั่งตรงข้ามคือสำนักงานอัยการสูงสุด คนที่ทำงานอยู่ที่นี่จึงถือว่าเป็นกลุ่มอัยการที่อยู่ใกล้กับการเลื่อนตำแหน่งมากที่สุดในทางหนึ่ง! เพราะเมื่อไหร่ที่ได้ดิบได้ดี ก็สามารถย้ายข้ามไปทำงานที่ตึกตรงข้ามได้ทันที! แต่สำหรับลูกคนจน การจะไต่เต้าไปถึงจุดนั้นคงเป็นเรื่องยากน่าดู!

......

เมื่อโกซังอูเดินเข้ามาในห้อง จางแทซูที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานก็รีบลุกขึ้นยืนต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

"นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีนักข่าวมาหาผมที่นี่! ได้ยินว่าคุณมาจาก 'โชซอนอิลโบ' ยังไม่ได้ถามเลยว่า..."

"อ้อ... ผมโกซังอู จากฝ่ายข่าวการเมือง หนังสือพิมพ์โชซอนอิลโบครับ วันนี้ถือวิสาสะมารบกวน ความจริงมีเรื่องอยากจะขอความรู้จากท่านอัยการสักหน่อยครับ"

"ขอความรู้? อย่าใช้คำนั้นเลยครับ! ความจริงผมเคยอ่านบทความของคุณตั้งแต่สมัยผมยังเด็กๆ คุณยังจำวิกฤตการเงินเอเชียตอนนั้นได้ไหมครับ?"

"อ่า นั่นมัน... นึกไม่ถึงเลยว่าท่านอัยการจะรู้จักผมด้วย!"

พอได้ยินจางแทซูเอ่ยถึงวิกฤตการเงินเอเชีย โกซังอูก็ยิ้มออกมาทันที สมัยนั้นเขาเขียนบทความแฉทฤษฎีสมคบคิดที่กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) เข้ามาควบคุมเศรษฐกิจเกาหลี จนถึงขั้นทำให้สถานทูตสหรัฐฯ ออกมาประท้วง ประสบการณ์ช่วงนั้นถือเป็นเกียรติประวัติที่เจิดจรัสที่สุดในชีวิตการเป็นนักข่าวของเขา!

แต่วิกฤตครั้งนั้นมันผ่านมา 20 กว่าปีแล้ว ตอนนั้นจางแทซูน่าจะอายุแค่ไม่กี่ขวบไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงสนใจข่าวการเมืองเครียดๆ แบบนั้นได้?

บทสนทนาเปิดตัวของจางแทซูทำให้โกซังอูรู้สึกประทับใจไม่น้อย แต่ในฐานะนักข่าวอาชีพ โกซังอูรู้ดีว่าเป้าหมายของเขาคืออะไร เขามาเพื่อสืบสวนคดีเมาแล้วขับของนาดงฮวี ซึ่งในคดีนี้ จางแทซูในฐานะอัยการเจ้าของคดี ปฏิบัติต่อคดีของนาดงฮวีแตกต่างจากคดีอื่นอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้น โกซังอูจึงเปิดประเด็นเข้าเรื่องทันที

"ความจริงวันนี้ที่มารบกวนท่าน ผมอยากทราบข้อมูลเกี่ยวกับคดีของนาดงฮวีครับ ผมรู้ว่าคดีนี้ถูกส่งฟ้องต่อศาลแขวงโซลไปแล้ว แต่ผมสงสัยอยู่นิดหน่อย... ดูจากไทม์ไลน์แล้ว คดีของนาดงฮวีไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นเร็วๆ นี้ ก่อนหน้านี้ท่านส่งฟ้องคดีอื่นไปที่ศาลแล้วหลายคดี ถ้าคำนวณจากเวลาเกิดเหตุ ดูเหมือนคดีของนาดงฮวีจะถูกดองอยู่ที่ท่านนานผิดปกติ ไม่ทราบว่าผมพอจะรู้สาเหตุได้ไหมครับ?"

"อ้อ... ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง..."

จางแทซูแกล้งทำเป็นเพิ่งเข้าใจด้วยท่าทีใจเย็น แต่ในใจกลับเริ่มคิดคำนวณ ดูเหมือนโกซังอูคนนี้จะถูกดึงดูดมาด้วยโทรศัพท์ลึกลับของฮาจินวอนจริงๆ

ก่อนหน้านี้ ตอนที่จางแทซูปั่นหุ้นฮันเททรานสปอร์ต สหภาพแรงงานไปหาส.ส. นาจองแท จนอีกฝ่ายออกมาพูดโจมตีผู้ถือหุ้น เหตุการณ์นั้นเกือบทำให้จางแทซูจบเห่

แต่โชคดีที่อีอึนยอนพาพ่อของเธอไปกินข้าวที่ฮันเททรานสปอร์ต จนฉุดราคาหุ้นกลับขึ้นมาได้อย่างปาฏิหาริย์ เมื่อพ้นวิกฤต จางแทซูก็ไม่คิดจะยืดเยื้อ รีบเทขายหุ้นทำกำไรก้อนโตทันที

ความจริงพอลองมาคิดดู ความขัดแย้งระหว่างเขากับนาจองแทถือว่าจบไปแล้ว จนกระทั่งตอนนี้ที่โกซังอูเพิ่งจะโผล่มาสืบคดีเมาแล้วขับของลูกชายนาจองแท

เขาควรจะราดน้ำมันลงกองไฟซ้ำอีกทีดีไหมนะ?

จางแทซูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงความคิดเรื่อง "อิทธิพล" ที่เขาเคยนอนคิดอยู่คนเดียวในคืนนั้น

ในฐานะอัยการ จะทำยังไงถึงจะเพิ่มอิทธิพลของตัวเองในวงการยุติธรรมได้?

วิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุด ก็คือการโค่น "บิ๊กเนม" สักคนสองคน และถ้ามองในมุมนี้... นาจองแทก็น่าจะเป็นเป้าหมายที่เหมาะเหม็งเลยทีเดียว!