บทที่ 777 โชคชะตาฟ้าลิขิต

จางแทซูใช้เวลาปรึกษาหารือและตกลงแผนการกับพีทอยู่เพียงไม่นาน หลังจากนั้นเขาก็ถูกอีบยองฮีและอีอึนยง ลากตัวเข้าไปร่วมวงสนทนากับกลุ่มแขกวีไอพีในงาน

"อา... ท่านนี้ก็คือจางแทซู ว่าที่ลูกเขยของผม เป็นยังไงบ้างครับ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ช่างเป็นชายหนุ่มที่สง่างามและมีโหงวเฮ้งดีเยี่ยมจริงๆ ถ้าผมมีลูกสาว ผมก็คงอยากจะได้ลูกเขยที่เก่งกาจและพึ่งพาได้แบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ"

บรรดาแขกเหรื่อที่มาร่วมวง ล้วนเป็นผู้อาวุโสและนักธุรกิจระดับบิ๊กเนมในแวดวงอุตสาหกรรม ซึ่งจางแทซูก็ไม่ได้คุ้นหน้า หรือมีความสนิทสนมด้วยเลยสักนิด ทว่าประธานใหญ่อีบยองฮี กลับจงใจและสนุกสนาน กับการได้พาว่าที่ลูกเขยคนนี้ ไปเดินสายแนะนำตัวและโอ้อวดบารมีไปทั่วงาน สาเหตุก็เป็นเพราะว่า ในยุคสมัยนี้ อำนาจและอภิสิทธิ์ของตำแหน่งอัยการนั้น มันล้นฟ้าและแทบจะไร้ขีดจำกัดในการตรวจสอบ ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้จางแทซูโดดเด่นและเป็นที่ต้องการตัวมากที่สุด ก็คือเครือข่ายและคอนเนกชันอันแนบแน่น ที่เขามีต่อบรรดาข้าราชการระดับสูงของอเมริกานั่นเอง

ทว่าจางแทซูก็รู้และเข้าใจถึงบริบทนี้ดี ความรู้สึกและทัศนคติของชาวเกาหลีใต้ที่มีต่อประเทศมหาอำนาจอย่างอเมริกานั้น มันค่อนข้างจะซับซ้อนและย้อนแย้งอยู่พอสมควร ในแง่หนึ่ง บรรดากลุ่มทุนแชบอลและกลุ่มชนชั้นปกครองของเกาหลีใต้ ล้วนต้องอาศัยบารมี และพึ่งพาการสนับสนุนจากอเมริกา เพื่อรักษาอำนาจและเสถียรภาพของตนเอง ทว่าในอีกมุมหนึ่ง อเมริกาก็เป็นตัวการ ที่คอยสกัดกั้นและกดขี่การเติบโตทางเศรษฐกิจของเกาหลีใต้ หนำซ้ำ ยังบีบบังคับและรีดไถ ให้เกาหลีใต้ต้องแบกรับภาระงบประมาณทางทหาร และค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษากองทัพสหรัฐฯ ในประเทศ อย่างมหาศาล ซึ่งประเด็นเรื่องผลประโยชน์เหล่านี้แหละ ที่เป็นตัวการสร้างรอยร้าว และความกินแหนงแคลงใจในความสัมพันธ์ระหว่างเกาหลีใต้กับอเมริกา