บทที่ 78 โรงงานแห่งใหม่ของฮันเท

"พี่คะ ทำไมวันนี้เราต้องถ่อมากินข้าวไกลขนาดนี้คะ?"

"เพราะกินแถวอิแทวอนบ่อยๆ มันก็จำเจน่ะครับ ได้ยินว่าแถวนี้มีร้านอร่อยๆ เยอะเหมือนกัน เลยอยากพาคุณมาลองดู! ...ขอโทษนะครับ มีเหล้าหมักหยกขาวเซจงไหมครับ?"

"มีครับคุณลูกค้า! แต่ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านขับรถมาหรือเปล่าครับ?"

"แน่นอนว่าไม่ครับ รบกวนขอหนึ่งกาก่อน แล้วก็ร้านพวกคุณนี่ใส่ใจดีจังเลยนะครับ! มาทานข้าวแค่นี้ต้องถามด้วยว่าขับรถมาหรือเปล่า?"

"เป็นกฎที่ต้องถามครับ เพราะเครื่องดื่มที่คุณลูกค้าสั่งมีส่วนผสมของแอลกอฮอล์ ทางเราจึงจำเป็นต้องแจ้งเตือนล่วงหน้าครับ!"

"อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง!"

......

เมื่อได้ยินคำชี้แจงของพนักงาน จางแทซูก็จดจำใส่ใจไว้เงียบๆ จากนั้นเขาก็หยิบเมนูขึ้นมาถามอีอึนยอนว่าอยากทานอะไร หญิงสาวถือเมนูขึ้นมาดู ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสั่งว่า

"พี่คะ ขอปูหมักซีอิ๊วสมุนไพรที่หนึ่งค่ะ ซาชิมิทูน่าก็น่ากินนะ เสียดายที่พี่ไม่ชอบของดิบ!"

"ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณชอบก็สั่งได้เลย ส่วนผมขอเป็นขาหมูย่างกับไก่ทอดกินคู่กับเบียร์ดีกว่า จริงสิ อากาศหนาวแบบนี้ รับซุปกระดูกวัวสักที่ด้วยนะครับ!"

"อื้ม! เอาตามนี้เลยค่ะ!"

แทซูและอึนยอนตัดสินใจเมนูมื้อค่ำได้อย่างรวดเร็ว ปูหมักซีอิ๊วสมุนไพรหนึ่งที่ ซาชิมิทูน่าหนึ่งที่ และขาหมูย่างอีกครึ่งที่ แม้จะนั่งอยู่ในร้านอาหารระดับพรีเมียม แต่เมนูที่จางแทซูสั่งกลับดูเป็นอาหารสตรีทฟู้ดบ้านๆ ไม่นานนัก ทางร้านก็นำซาชิมิทูน่ามาเสิร์ฟ พร้อมกับเหล้าหมักหยกขาวเซจงที่สั่งไปเป็นอย่างแรก

สิ่งที่เรียกว่าเหล้าหมักหยกขาวเซจง แท้จริงแล้วก็คือมักกอลลี สูตรเฉพาะของทางร้าน น้ำเหล้ามีสีขาวขุ่นและข้นหนืด แต่เมื่อได้ลิ้มลองกลับให้รสสัมผัสหอมกลิ่นข้าวและสดชื่น สมกับที่เป็นสูตรเด็ดจากราชสำนัก

จางแทซูยกแก้วขึ้นจิบเครื่องดื่มขึ้นชื่อของร้าน ทันทีที่เข้าปาก เขาสัมผัสได้ถึงรสชาติของแอลกอฮอล์อย่างชัดเจน ดังนั้นคำให้การของนาดงฮวีที่อ้างว่าไม่รู้ว่าเครื่องดื่มร้านนี้มีแอลกอฮอล์จึงฟังไม่ขึ้น ยกเว้นเสียแต่ว่าหมอนั่นจะเมาแอ๋มาก่อนที่จะได้ดื่มเจ้านี่

จางแทซูไม่อยากเอาเรื่องงานมาเล่าให้อีอึนยอนฟัง ดังนั้นแม้ในใจเขาจะหักล้างหลักฐานเรื่องเหล้าหมักหยกขาวเซจงไปเรียบร้อยแล้ว แต่ปากกลับเปลี่ยนไปคุยเรื่องรถแทน

"จริงสิ วันนี้ทางโชว์รูมโทรมาบอกว่ารถของผมมาแล้ว อาทิตย์นี้คุณมีที่ไหนที่อยากไปไหมครับ?"

"อ่า... ขอโทษจริงๆ ค่ะพี่! อาทิตย์นี้ฉันต้องเข้าร่วมประชุมสำคัญของเครือบริษัทค่ะ!"

"เอ๊ะ?"

พอได้ยินอีอึนยอนพูดถึงการประชุมสำคัญ จางแทซูก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อ แต่อีอึนยอนกลับเป็นฝ่ายพูดต่อเองว่า

"จริงสิคะพี่! ขอถามหน่อยได้ไหม ที่ดินที่พี่เคยเอาไปจำนอง พี่ไถ่ถอนคืนให้เจ้าของเดิมไปหรือยังคะ?"

"ครับ ผมจัดการขายคืนไปหมดแล้ว มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

"คืออย่างนี้ค่ะพี่! ความจริงแล้วฮันเทกรุ๊ปของเราต้องการที่ดินในเมืองทงแฮจริงๆ แต่เพราะมีข่าวรั่วไหลออกไปก่อน สถานการณ์ตอนนี้เลยไม่ค่อยดีกับฝั่งเราเท่าไหร่!"

"ผมรู้ครับ คุณหมายถึงประธานยุนแห่งฮันเทโฮเทลใช่ไหม? หมอนั่นสมคบกับนาจองแท กว้านซื้อที่ดินตุนไว้เยอะเลย!"

"ไม่ใช่ค่ะพี่! ในเมื่อตอนนี้พี่ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องนี้แล้ว ฉันบอกความจริงกับพี่ก็ได้! การที่ฮันเทโฮเทลออกหน้าซื้อที่ดิน ความจริงไม่ได้จะเอาไปทำโรงแรมหรอกค่ะ แต่เป็นการเตรียมที่ดินไว้สำหรับสร้างโรงงานแห่งใหม่ของ 'ฮันเทอิเล็กทรอนิกส์' ต่างหาก!"

"ฮันเทอิเล็กทรอนิกส์?"

"เฮ้อ! พี่ก็น่าจะรู้ ทุกความเคลื่อนไหวของฮันเทกรุ๊ปมักถูกจับตามองเสมอ และตอนนี้ที่ดินรอบโซลราคาสูงลิ่ว! ถ้าเราดึงดันจะสร้างโรงงานใกล้โซล เงินลงทุนส่วนใหญ่จะจมไปกับค่าเวนคืนที่ดิน! แต่ที่ดินในจังหวัดคังวอนโดตอนนี้ราคาแทบจะถูกที่สุดในเกาหลี ดังนั้นฮันเทอิเล็กทรอนิกส์จึงสนใจที่จะสร้างโรงงานแห่งใหม่ที่นั่น เพื่อเตรียมการผลิตชิปขนาดต่ำกว่า 5 นาโนเมตรในอนาคต... น่าเสียดาย แม้แผนนี้จะถูกอำพรางว่าเป็นการลงทุนของฮันเทโฮเทล แต่เกลือเป็นหนอน คนในกันเองดันชิงลงมือตัดหน้าไปซะก่อน!"

"เดี๋ยวนะครับ ทำไมจู่ๆ คุณถึงบอกเรื่องนี้กับผมล่ะ? ไม่กลัวผมเอาไปบอกคนอื่นเหรอ?"

"พี่ไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย! แต่ที่เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ ฉันรู้สึกผิดกับคุณพ่อมากเลยค่ะ! ตอนแรกฉันรับปากท่านดิบดีว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ใครจะไปรู้ว่าคนที่ทำความลับรั่วไหลดันเป็นประธานยุน!"

"แสดงว่าคุณบอกประธานยุนว่าฮันเทโฮเทลจะไปลงทุนที่คังวอนโด? โดยที่เขาไม่รู้เรื่องโรงงานชิป?"

"เขาไม่รู้แน่นอนค่ะ ยังไงฮันเทโฮเทลก็เป็นแค่ธุรกิจรอบนอกของเครือ เทียบไม่ได้เลยกับธุรกิจหลักอย่างฮันเทอิเล็กทรอนิกส์! คนที่ไม่ได้มาจากสายเทคนิค ไม่มีทางได้เข้าไปนั่งในบอร์ดบริหารของฮันเทอิเล็กทรอนิกส์หรอกค่ะ!"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!"

จางแทซูฟังจบ แม้จะรู้สึกดีใจที่เธอไว้ใจเขา แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันกับผลประโยชน์มหาศาล จางแทซูแอบคิดในใจว่าถ้าเขาไม่รู้เรื่องนี้อาจจะสบายใจกว่า

แต่เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ในฐานะแฟนของอีอึนยอน จางแทซูรู้สึกว่าเขาไม่มีหน้าที่ต้องแบกรับความกังวลแทนเธอ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นว่า

"มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากถามเพื่อความแน่ใจ! ถ้าสมมติว่า... ผมแค่สมมตินะ... ถ้านาจองแทถูกอัยการหิ้วตัวไปสอบสวนข้อหาทำผิดกฎหมาย แผนการซื้อที่ดินของพวกคุณจะราบรื่นขึ้นไหม?"

"พี่คะ พี่หมายความว่ายังไง... ฉันแค่บ่นให้ฟังเฉยๆ ไม่ได้อยากให้พี่ทำอะไรให้นะคะ ทำแบบนั้นพี่จะเดือดร้อนหรือเปล่า?"

"เปล่าครับ ผมก็แค่ถามไปอย่างนั้นเอง!"

จางแทซูไม่อยากลงรายละเอียดกับอีอึนยอนมากนัก เพราะมีหลายเรื่องที่เป็นรายละเอียดในคดีซึ่งไม่ควรเปิดเผยให้คนนอกรู้ แต่นาจองแทเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร ในเมื่อเขาตั้งใจจะตรวจสอบหมอนั่นอยู่แล้ว สู้จัดการให้มันจบสวยๆ ไปเลยดีกว่า

......

หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ ทั้งสองเดินเล่นไปตามถนนใกล้มหาวิทยาลัยคอนกุก บริเวณนี้อยู่ติดกับมหาวิทยาลัยเซจงด้วย ยามค่ำคืนจึงเต็มไปด้วยคู่รักนักศึกษาออกมาเดินเที่ยว บรรยากาศโรแมนติกอบอวลไปทั่วตรอกซอกซอย จางแทซูและอีอึนยอนได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศรอบตัว จึงเผลอแสดงความใกล้ชิดกันมากขึ้น

อย่างไรก็ตาม แม้บรรยากาศจะเป็นใจ แต่จางแทซูไม่กล้าล่วงเกินอีอึนยอนมากนัก เพราะอีกฝ่ายเป็นคุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างเข้มงวด และอนาคตของทั้งคู่ยังมีความไม่แน่นอนอีกมาก จางแทซูยังไม่มั่นใจว่าเขาจะพาอีอึนยอนเดินไปได้ไกลแค่ไหน และเขายิ่งเดาทางตระกูลอีไม่ออกเลย

บางที อาจต้องรอจนกว่าวันที่อีอึนยอนพาเขาไปพบอีบยองฮี ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ถึงจะเรียกได้ว่าชัดเจนอย่างเป็นทางการกระมัง!