บทที่ 784 บททดสอบ

กรุงเทพมหานคร ภายในสวนสาธารณะอันร่มรื่นแห่งหนึ่ง ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านที่พักอาศัยของเหล่าเศรษฐี จางแทซูกำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนม้านั่งตัวยาว พลางละเลียดกัดแฮมเบอร์เกอร์ ที่เพิ่งจะแวะซื้อมาจากร้านฟาสต์ฟู้ดริมถนนอย่างเงียบๆ เมื่อคืนนี้ อีอึนยอนต้องนั่งถ่างตา และวุ่นวายอยู่กับการเคลียร์เอกสารงานด่วน ที่ส่งตรงมาจากเกาหลีใต้จนดึกดื่น ดังนั้น ในเช้าวันนี้ เธอจึงต้องการเวลาพักผ่อน และขอนอนตื่นสายอยู่บนเตียงนุ่มๆ ภายในห้องพักของโรงแรม ปล่อยให้จางแทซู ปลีกตัวออกมาเดินเล่น และซึมซับบรรยากาศยามเช้า รวมถึงลิ้มรสอาหารเช้าแบบบ้านๆ สไตล์คนกรุงเทพฯ อยู่ภายนอกเพียงลำพัง

ไม่ใช่ว่าอาหารเช้าเกรดพรีเมียม ที่เสิร์ฟในโรงแรมหรูระดับห้าดาว มันจะไม่อร่อย หรือไม่ถูกปากเขาหรอกนะ ทว่าสำหรับจางแทซูแล้ว ลึกๆ ภายในใจ เขาก็มักจะโหยหา และแอบคิดถึงรสชาติอาหาร ของคนธรรมดาเดินดินแบบนี้อยู่เสมอ

ถึงแม้ว่าในปัจจุบัน สถานะและฐานะทางการเงินของเขา จะพลิกผันและก้าวขึ้นมาเป็นเศรษฐี จนสามารถชี้นิ้วสั่ง และเลือกทานอาหารหรูหรา หรือวัตถุดิบชั้นเลิศจากทั่วทุกมุมโลก ได้ตามใจปรารถนา ทว่ารสชาติและอาหารที่ตราตรึง และสลักลึกอยู่ในความทรงจำของเขามากที่สุด ก็ยังคงหนีไม่พ้น พวกเมนูสตรีตฟู้ด และอาหารริมทางที่แสนจะธรรมดาและติดดินเหล่านี้อยู่ดี ยิ่งได้มีโอกาสเดินทางมาเยือน และใช้ชีวิตอยู่ในต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้ จางแทซูก็ยิ่งเกิดความอยากรู้อยากเห็น และอยากจะลิ้มลองดูสักครั้ง ว่ามื้อเช้าในชีวิตประจำวัน ของบรรดาคนทำงานและคนธรรมดาทั่วไปในประเทศนี้ หน้าตาและรสชาติของมัน จะเป็นอย่างไร

แน่นอนว่า จางแทซูก็มีลิมิตและขอบเขต ในการเปิดรับสิ่งใหม่ๆ อยู่เหมือนกัน เมนูเปิบพิสดาร หรืออาหารที่มีหน้าตาแปลกประหลาดจนเกินไป เขาก็คงจะขอเซย์โน และปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ยกตัวอย่างเช่น ความหวาดกลัวและขยะแขยงพวกพยาธิและปรสิต ที่ทำให้เขาฝังใจ และตั้งปณิธานเอาไว้ ว่าชาตินี้ เขาจะไม่มีวันแตะต้อง หรือเอาเนื้อปลาดิบเข้าปากอย่างเด็ดขาด หลังจากที่ดูดน้ำอัดลมในแก้วจนหยดสุดท้าย และกำลังจะลุกขึ้นยืน เพื่อนำขยะไปทิ้งลงถัง บุคคลที่เขามานั่งรอคอย ก็ปรากฏตัว และเดินตรงเข้ามาหาเขาเสียที

"ไม่คิดเลยนะ ว่าคุณจะตื่นเช้า และมารอผมก่อนเวลานัดแบบนี้ ดูท่าทาง... คุณคงจะตื่นเต้น และตั้งตารอคอยความร่วมมือของพวกเรา น่าดูเลยสินะครับ"