บทที่ 787 การแลกเปลี่ยนที่สุสานอาร์ลิงตัน

รัฐเวอร์จิเนีย เทศมณฑลอาร์ลิงตัน

เมื่อพีทสวมเครื่องแบบทหารที่เก็บรักษาไว้ตั้งแต่ในอดีต มายืนอยู่เบื้องหน้าไม้กางเขนสีขาวที่ตั้งเรียงรายสุดลูกหูลูกตาภายในสุสานอาร์ลิงตัน ในเวลานี้สภาพจิตใจของเขากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

ในฐานะอดีตนายทหารระดับสูง ตัวเขาเองไม่ต้องนำชีวิตไปเสี่ยงอันตรายในแนวหน้า ทว่าการที่สามารถไต่เต้าขึ้นมาจนถึงตำแหน่งปัจจุบันและเกษียณอายุราชการได้อย่างสมเกียรตินั้น แท้จริงแล้วลึกๆ ภายในใจของพีทกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

สาเหตุก็เป็นเพราะว่า ทุกครั้งที่สหรัฐอเมริกาก่อสงครามในต่างแดน พีทก็เป็นคนหนึ่งที่ส่งลูกน้องใต้บังคับบัญชาของตนเองเข้าสู่สนามรบทีละคน บางคนโชคดีได้รับเกียรติยศ ได้รับเหรียญกล้าหาญ และปลดประจำการอย่างสมเกียรติ ทว่ากลับต้องใช้ชีวิตอย่างยากไร้และแร้นแค้น ในขณะที่บางคนต้องกลายเป็นศพ หนำซ้ำบางรายก็ไม่เหลือแม้แต่ร่างที่สมบูรณ์ ทำได้เพียงนำเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นใส่ลงในโลงศพ แล้วส่งกลับมาฝังที่นี่

ในขณะที่พีทเงยหน้าขึ้นอย่างเงียบงัน และกำลังสวดภาวนาไว้อาลัยให้กับลูกน้องที่พลีชีพอย่างสมเกียรติอยู่ในใจ รถยนต์คันหนึ่งก็ค่อยๆ แล่นมาจอดหยุดสนิทอยู่ทางด้านหลังของเขา เมื่อพีทเห็นดังนั้น เขาก็หยิบหมวกขึ้นมาสวม จากนั้นก็หันหลังเดินตรงไปยังรถยนต์คันดังกล่าว