บทที่ 789 งานประมูลของเพนตากอน

สิบห้านาทีต่อมา พวกเขาทั้งสองคนก็ถูกเจ้าหน้าที่พาเดินลัดเลาะ มาหยุดอยู่ภายในห้องรับรองขนาดเล็กแห่งหนึ่ง ภายในห้องนี้มีเพียงแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น สักพักก็มีเจ้าหน้าที่เดินนำเหยือกกาแฟเข้ามาเสิร์ฟให้ ก่อนจะจัดการรวบรวมและยึดเอาเอกสารข้อมูลทางเทคนิค ที่พวกเขาเตรียมมาไปจนหมดสิ้น พร้อมกับแจ้งกำหนดการว่า อีกสิบนาทีหลังจากนี้ จะมีคนมาพาพวกเขาย้ายไปสู่อีกห้องหนึ่ง ซึ่งเป็นสถานที่ที่ใช้จัดงานประมูลเทคโนโลยีในครั้งนี้

เมื่อถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง พีทก็เดินไปหยิบเหยือกกาแฟ รินใส่แก้วให้ตัวเองอย่างใจเย็น จากนั้นเขาก็หมุนตัว และทอดสายตา มองออกไปดูทัศนียภาพภายนอกผ่านทางหน้าต่าง

เมื่อมองออกไปจากตัวอาคารเพนตากอน ก็จะเห็นแม่น้ำสายหนึ่งไหลตัดผ่าน การได้มายืนอยู่ในชั้นที่สูงแบบนี้ มันทำให้สามารถมองเห็นทิวทัศน์ฝั่งนั้น ได้อย่างชัดเจนและกว้างไกล

จุดที่พวกเขายืนอยู่นี้ ก็คือปีกและมุมอาคารฝั่งที่เคยถูกเครื่องบินผู้ก่อการร้าย พุ่งชนจนถล่มลงมาในอดีตนั่นเอง เหตุการณ์วินาศกรรมในครั้งนั้น มันได้สร้างความสูญเสีย และทิ้งบาดแผลเอาไว้มากน้อยแค่ไหน ทางเพนตากอนไม่เคยออกมาแถลง หรือเปิดเผยตัวเลขที่แท้จริงให้สาธารณชนรับทราบเลย ทว่าในฐานะที่พีทเคยสวมหมวก และเป็นถึงอดีตเจ้าหน้าที่ข่าวกรองระดับสูงของกองทัพอากาศ เขาย่อมรู้ซึ้งและทราบตื้นลึกหนาบาง เกี่ยวกับโศกนาฏกรรมในครั้งนั้นเป็นอย่างดี ท้ายที่สุดแล้ว ในช่วงวิกฤตนั้น บรรดาเจ้าหน้าที่สืบสวนและหน่วยข่าวกรองของกองทัพอากาศทุกคน ต่างก็ถูกสั่งการให้สแตนด์บาย และระดมสรรพกำลัง งัดเอาทุกกลยุทธ์และทุกช่องทาง เพื่อไล่ล่าและสืบหาเบาะแสของกลุ่มผู้ก่อการร้ายอย่างเอาเป็นเอาตาย

และก็เป็นไปตามมาตรฐานความเป๊ะของกองทัพ เพนตากอนรักษาเวลาได้อย่างยอดเยี่ยม เมื่อเวลาผ่านไปครบสิบนาทีเป๊ะ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น จากนั้นประตูห้องก็ถูกผลักออก พร้อมกับเจ้าหน้าที่ที่เดินเข้ามาแจ้งว่า พวกเขาสามารถย้ายไปที่ห้องประมูลได้แล้ว