บทที่ 797 เหตุผลในการสอดมือเข้าแทรกแซงคดี

ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ จางแทซูย่อมไม่มีกะจิตกะใจจะอยู่รั้งรอเพื่อรับประทานอาหารค่ำที่บ้านของพัคแทจูอย่างแน่นอน ดังนั้นหลังจากที่สอบถามและทำความเข้าใจเกี่ยวกับรายละเอียดของคดีจนกระจ่างแจ้งแล้ว จางแทซูและโอจีฮุนก็ขอตัวลากลับและเดินออกจากบ้านของพัคแทจูมาพร้อมกัน

"เฮ้อ ดูทรงแล้วคดีนี้รับมือยากเอาการเลยนะ จุดบอดสำคัญก็คือจดหมายที่ถูกพบในบ้านของผู้ต้องสงสัย ซึ่งเนื้อหาในนั้นชี้เป้าและพุ่งเป้าไปที่รุ่นพี่พัคแทจูอย่างชัดเจน หนำซ้ำในช่วงเวลาวิกฤตหลายชั่วโมงนั้น รุ่นพี่พัคก็ดันไม่มีพยานหรือหลักฐานมายืนยันที่อยู่ของตัวเองเสียอีก หากคดีนี้ถูกส่งฟ้องและขึ้นสู่ชั้นศาลล่ะก็ มีความเป็นไปได้สูงมากที่ผู้พิพากษาจะเอนเอียงและรับฟังข้อสันนิษฐานของฝั่งอัยการ แทซู นายคิดว่ามีความเป็นไปได้ไหมที่รุ่นพี่พัคแทจูจะไปเหยียบตาปลาหรือล่วงเกินใครเข้า"

"ล่วงเกินใครงั้นหรือ มันก็มีความเป็นไปได้อยู่นะ ในฐานะอัยการ การต้องปะทะและงัดข้อกับพวกอาชญากรอยู่บ่อยๆ ย่อมเป็นเรื่องปกติที่จะถูกผูกใจเจ็บและตกเป็นเป้าสายตา ทว่าฉันกลับรู้สึกว่า... แผนการจัดฉากและโยนความผิดในครั้งนี้ มันดูมีช่องโหว่และหละหลวมเกินไปหน่อยไหม"

"หละหลวมงั้นหรือ"

"อืม นายก็เพิ่งจะพูดเองไม่ใช่หรือ ว่าผู้พิพากษามีโอกาสสูงที่จะรับฟังข้อสันนิษฐานของฝั่งอัยการ ทว่ามันก็ไม่ได้การันตีหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะ เพราะลำพังแค่ใช้จดหมายที่ทิ้งไว้ในบ้านของผู้ตายเป็นเบาะแสเพียงข้อเดียว น้ำหนักของมันยังอ่อนเกินไป หลักฐานแวดล้อมแบบนี้ไม่สามารถปรักปรำและมัดตัวรุ่นพี่พัคแทจูได้อย่างดิ้นไม่หลุดหรอก นายสังเกตเห็นอะไรไหม หลักฐานของฝั่งอัยการชี้เป้าไปที่ข้อหาข่มขืนแล้วฆ่า ทว่าในจดหมายฉบับนั้นกลับบรรยายและเน้นย้ำไปที่เรื่องที่ตัวเองถูกรุ่นพี่พัคแทจูล่วงละเมิดทางเพศ พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ เป้าหมายหลักของพวกมันอาจจะไม่ได้ต้องการยัดข้อหาฆาตกรรมให้รุ่นพี่พัคแทจูตั้งแต่แรก ทว่าข้อหาล่วงละเมิดต่างหากที่เป็นตราบาปและทำให้รุ่นพี่พัคแทจูดิ้นไม่หลุด ฉันขอฟันธงเลยว่า ผลลัพธ์สุดท้ายที่ฝั่งอัยการคาดหวังก็คือ การบีบให้รุ่นพี่พัคแทจูยอมจำนนและรับสารภาพในข้อหาล่วงละเมิดผู้ตาย ส่วนในข้อหาฆาตกรรมก็อาจจะถูกลดทอนและสั่งฟ้องในข้อหาฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาแทน นี่แหละน่าจะเป็นเป้าหมายและเจตนาที่แท้จริงของสำนักงานอัยการสูงสุดล่ะ"