บทที่ 846 ซิลก์โรด

"เจ้านายหนีหายเข้ากลีบเมฆไปแล้ว ตอนนี้คนทั้งโลกมืดกำลังพลิกแผ่นดินล่าตัวฉันกันให้ควั่ก พวกมันคงไม่มีกะจิตกะใจไปตามล่าหรือสนใจนายแล้วล่ะมั้ง แล้วตกลงว่าที่นายติดต่อและนัดฉันมาเจอในวันนี้ มันมีจุดประสงค์อะไรกันแน่"

ท่ามกลางบรรยากาศริมชายหาดพัทยาในประเทศไทย ภายในบาร์แห่งหนึ่งที่คลาคล่ำไปด้วยนักท่องเที่ยว โชซุนซัมกำลังนั่งประจันหน้าอยู่กับชายสวมแว่นตาบุคลิกคงแก่เรียนคนหนึ่ง ใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความหวาดผวาและตื่นตระหนก เขาเอาแต่ยกแก้วค็อกเทลตรงหน้าขึ้นดื่มอึกใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับคนขาดสติ

ทั้งสองคนจงใจกดเสียงต่ำและกระซิบกระซาบพูดคุยกันด้วยภาษาอังกฤษ เสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงและเสียงโหวกเหวกโวยวายของผู้คนในบาร์ ช่วยกลบเกลื่อนและเป็นฉากบังหน้าให้กับบทสนทนาอันเป็นความลับของพวกเขาได้อย่างยอดเยี่ยม

"ฉันรู้ดีว่าบอสใหญ่เผ่นหนีไปแล้ว และนั่นก็แปลว่าในตอนนี้ ตัวฉันเองก็ปลอดภัยและรอดตายแล้วเหมือนกัน ต่อให้พวกมันจะออกใบสั่งตายและตั้งค่าหัวฉันเอาไว้ ทว่าไอ้พวกนักฆ่าพวกนั้นก็คงไม่มีกะจิตกะใจจะมารับงานนี้หรอกนะ เพราะในตอนนี้องค์กรมรณะดำได้พังพินาศและล่มสลายไปแล้ว พวกมันไม่มีปัญญาแม้แต่จะควักเงินแดงเดียวออกมาจ่ายเป็นค่าเหนื่อยให้ไอ้พวกนักฆ่าพวกนั้นด้วยซ้ำ"

"นายรู้ตัวก็ดีแล้ว ใครจะไปคาดคิดและจินตนาการได้ล่ะ ว่าจะเกิดเรื่องบ้าๆ แบบนี้ขึ้นได้ เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่วัน ยังไม่ทันจะถึงสองสัปดาห์ด้วยซ้ำ จู่ๆ... จู่ๆ ราคาของพอร์ตคอยน์ก็ดิ่งพสุธาและมีสภาพเละเทะยับเยินขนาดนี้ได้ยังไงกัน"