บทที่ 87 เตือนสติเพื่อนเก่า

"ท่านอัยการจาง นี่มันเรื่องอะไรกัน? นายลืมเรื่องคราวก่อนไปแล้วเหรอ? ฉันนึกว่าเราตกลงกันรู้เรื่องแล้วซะอีก! ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้!"

ภายในห้องทำงานของจางแทซู 'โอจีฮุน' เพื่อนเก่าสมัยเรียน พยายามกดเสียงให้ต่ำลง แล้วเอ่ยถามจางแทซูด้วยความไม่พอใจ จางแทซูมองเพื่อนด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

"เอาน่าๆ! นายก็ไม่ใช่ทนายเจ้าของคดีสักหน่อย ก็แค่มาถามไถ่ในฐานะตัวแทนสำนักงานเพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเราไม่ใช่เหรอ มันก็แค่งานน่า จะมากดดันเพื่อนเก่าทำไม?"

"ฉันกดดันนาย? นายเป็นถึงอัยการนะ ฉันจะไปกล้าล่วงเกินนายได้ยังไง? ตอนนี้ฉันแทบจะมองหน้าใครในสำนักงานไม่ติดแล้ว นึกว่าคุยกันจบแล้ว แต่นายดันกลับมาสอบสวนนาดงฮวีต่อซะงั้น!"

"โอเคๆ! ฉันขอถามนายคำเดียว เรื่องนี้นายไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยจริงๆ ใช่ไหม!"

"ฉันเป็นแค่ทนายใหม่ คดีใหญ่ระดับ ส.ส. ฉันยังไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งหรอก!"

"งั้นก็ดี ถ้าไม่ได้เกี่ยวก็ดีแล้ว ไม่งั้นฉันคงไม่รู้จะทำยังไงดี! ฉันขอเตือนนายด้วยความหวังดีนะ รีบลาออกจากสำนักงานกฎหมายนั่นซะเถอะ คนพวกนั้นกล้าถึงขนาดปลอมแปลงหลักฐานส่งให้อัยการ ช่างไม่กลัวตายกันจริงๆ! นายรีบถอนตัวออกมาให้เร็วที่สุดจะดีกว่า!"

"ห๊ะ... ว่าไงนะ?"

เมื่อได้ยินคำเตือนของจางแทซู น้ำเสียงของโอจีฮุนก็อ่อนลงทันที ความจริงแล้ว แม้จางแทซูจะดูเหมือนสับขาหลอกในเรื่องนี้ แต่โอจีฮุนก็เป็นเพียงตัวประกอบเล็กๆ ในเกมนี้เท่านั้น เขาเป็นแค่เครื่องมือของพวกหุ้นส่วนอาวุโสในบริษัท! ตอนแรกเขาหลงคิดว่าถ้าเคลียร์กับจางแทซูได้ ผู้ใหญ่คงจะมอบหมายงานสำคัญ หรือคดีที่มีผลตอบแทนงามๆ ให้ทำบ้าง

แต่ผลลัพธ์ล่ะ! จนถึงตอนนี้ โอจีฮุนยังได้รับมอบหมายแต่คดีที่รัฐจัดหาทนายให้ แม้จำเลยจะเป็นฆาตกรโหดเหี้ยม แต่ลูกความพวกนี้ไม่มีเงินสักแดง แถมคดีอาญาในเกาหลีมีอัตราการตัดสินลงโทษสูงถึง 99% แค่รับเรื่องมา ไม่ต้องขึ้นศาลก็รู้แล้วว่าแพ้แน่ๆ นอกเสียจากจะเป็นคนดวงดีสุดๆ หรือทนายเก่งเทพจนหาหลักฐานมาพลิกคดีได้ ไม่อย่างนั้นคดีส่วนใหญ่ก็แค่ทำไปตามพิธีเท่านั้น

ลองคิดดูสิ อุตส่าห์สอบได้ใบอนุญาตทนายความมาอย่างยากลำบาก แต่ต้องมาทำคดีให้ลูกความถังแตก แถมยังไม่มีทางชนะคดี ชีวิตของโอจีฮุนจะไปมีความสุขได้ยังไง?

......

เมื่อเห็นเพื่อนเก่าตกอยู่ในภวังค์ความคิด จางแทซูก็ยิ้มโดยไม่พูดอะไร เขาเดินไปชงกาแฟแล้วยกมาวางตรงหน้าเพื่อน

"นายไม่เคยฉุกคิดบ้างเหรอ? พวกเราอุตส่าห์ลำบากแทบตายกว่าจะสอบเนติฯ ผ่าน จะยอมเอาอนาคตทั้งชีวิตไปทิ้งเพียงเพราะคำสั่งลอยๆ ของคนอื่นได้ยังไง!"

"นายหมายความว่ายังไง?"

"คนพวกนั้นทำหลักฐานเท็จนะ! แถมยังทำให้กับคนใหญ่คนโตระดับ ส.ส.! ถ้าเรื่องแดงขึ้นมา ฉันในฐานะอัยการจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน จะตอบคำถามเบื้องบนและประชาชนที่กำลังโกรธแค้นยังไง! อีกอย่าง ต่อให้ครั้งนี้ฉันยอมช่วยเขาจริงๆ คิดเหรอว่าเขาจะซาบซึ้งบุญคุณ? ส.ส. คนเดียวจะมาสั่งให้ฉันได้เข้าทำงานที่สำนักงานอัยการสูงสุดได้งั้นเหรอ?"

"เรื่องนั้น..."

"อย่าลังเลเลย นายควรดีใจที่ตัวเองไม่ได้ถลำลึกเข้าไปในเรื่องนี้! กลับไปรีบเขียนใบลาออกซะ! ต่อให้ไปเปิดสำนักงานเอง รับทำคดีภาษีหรืออสังหาฯ ชีวิตก็ไม่ได้แย่หรอก! ยิ่งนายมีเพื่อนเก่าอย่างฉันอยู่ด้วย ขอแค่ฉันยังอยู่ดีมีสุข นายจะมีอะไรต้องกลัวอีก?"

โอจีฮุนได้ฟังดังนั้น จิตใจก็เริ่มโอนอ่อนตาม ความจริงมันก็เป็นอย่างที่ว่า หลังเรียนจบเขาได้เข้าทำงานในสำนักงานกฎหมายขนาดใหญ่ ในสายตาคนนอกอาจมองว่าเป็นผู้ชนะในชีวิต ดูหรูหราดูดี แต่พอมองย้อนกลับไปช่วงที่ผ่านมา เขาได้ทำแต่งานที่คนอื่นไม่อยากทำ คดีแพ่งหรือธุรกิจที่ทำเงินมหาศาล คนอื่นไม่มีทางแบ่งมาถึงมือเขาหรอก

......

เมื่อคิดได้ดังนั้น โอจีฮุนก็สงบสติอารมณ์ลง แล้วเปลี่ยนน้ำเสียงคุยกับจางแทซูต่อ

"แล้วนายล่ะ? นายจะเอายังไงต่อ? ถ้าพิสูจน์ได้ว่ามีการให้การเท็จจริง นาดงฮวีต้องติดคุกแน่! แล้วพ่อของเขาที่เป็นถึง ส.ส. จะยอมยืนดูนายทำแบบนี้เฉยๆ เหรอ?"

"ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก พูดตามตรงคดีของนาดงฮวีน่ะพลิกยากแล้ว โดยเฉพาะเรื่องให้การเท็จ หลักฐานมันมัดตัวแน่นหนา นอกจากนี้ฉันยังเจอเบาะแสอื่นที่อาจลากนาจองแทเข้ามาเกี่ยวด้วย ถ้าโชคดีอาจส่งเข้าคุกได้ทั้งพ่อทั้งลูก ถึงตอนนั้นฉันก็นอนตีพุงสบายแล้ว!"

"นายบ้าไปแล้วเหรอ จะจับ ส.ส. เข้าคุกเนี่ยนะ? พวกนั้นจะยอมให้จับง่ายๆ เหรอ?"

"แน่นอนว่าไม่ ฉันก็ไม่ได้หวังว่าพวกเขาจะยอมให้จับง่ายๆ หรอก! แต่ปีหน้าจะเลือกตั้งแล้ว ตอนนี้หน้าหนังสือพิมพ์เต็มไปด้วยข่าวฉาวของเขา แค่นี้ก็น่าจะปวดหัวพอแรงแล้วล่ะ!"

"ไอชิ... ที่แท้ข่าวนพวกนั้นนายเป็นคนปล่อยเองเหรอ! ร้ายกาจจริงๆ!"

"ฮ่าๆ ขอบใจที่ชม! ฉันมันก็แค่อัยการตัวเล็กๆ จะงัดข้อกับคนใหญ่อย่าง ส.ส. มันก็ต้องมีกลยุทธ์กันหน่อยสิ!"

......

ทั้งสองคนนั่งคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันในห้องทำงานของจางแทซูอยู่ครึ่งค่อนวัน จนกาแฟหมดแก้ว โอจีฮุนก็เดินออกมาจากห้องด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลายขึ้นมาก

จางแทซูเดินออกมาส่งเพื่อนที่หน้าห้อง ทั้งสองจับมือและตบไหล่กันอย่างสนิทสนม

โอจีฮุนพูดทิ้งท้ายว่า

"เอาล่ะ วางใจได้ พอกลับไปถึงฉันจะเขียนใบลาออกทันที!"

"ดีมาก! ไว้สุดสัปดาห์ไหนว่างๆ สมาคมทนายความมีจัดแข่งฟุตบอล อย่าลืมชวนฉันไปด้วยล่ะ สมัยเรียนฉันเตะเก่งนะจะบอกให้!"

"ไอชิ... วางใจเถอะน่า! เฮ้อ... พูดตามตรงนะ ถ้าไม่ได้คุยกับนายวันนี้ ฉันคงถูกภาพลวงตาของสำนักงานใหญ่ๆ หลอกตาไปแล้ว ในฐานะนักกฎหมาย ฉันจะทิ้งอนาคตสดใสเพื่อเศษเงินไม่ได้ นึกถึงคืนที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนอ่านหนังสือสอบ ความลำบากในตอนนั้น ฉันต้องได้รับผลตอบแทนเป็นพันเท่าถึงจะคุ้มค่ากับตัวฉันในอดีตสิ!"

"ใช่แล้ว! เพราะงั้นพอเห็นพวกมันกล้าทำหลักฐานเท็จ ฉันถึงไม่คิดจะปล่อยไปไง! ขืนปล่อยไป วันข้างหน้าถ้าเรื่องนี้กลายเป็นจุดอ่อนให้พวกนักการเมืองเอามาข่มขู่ เวลาทำคดีที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของพวกมัน ฉันก็คงต้องยอมเป็นเบี้ยล่างให้พวกมันเชิด ฉันไม่ได้อุตส่าห์ลำบากสอบผ่านเนติฯ เพื่อมาเจอจุดจบแบบนั้นแน่!"