บทที่ 90 พาคังดงวอนไปซ่อนตัว

"ท่านอัยการครับ แม้จะมีร่องรอยการงัดแงะจากภายนอกที่ตัวล็อกประตู แต่คนร้ายดูมีฝีมือและเชี่ยวชาญมากครับ ระบบกล้องวงจรปิดของคอนโดมิเนียมจับภาพคนร้ายไม่ได้เลย และในที่เกิดเหตุเราก็ไม่พบลายนิ้วมือแฝงเลยครับ!"

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จางแทซูไม่ได้ไปทำงานตามปกติเหมือนทุกวัน แต่เขาแวะไปที่สถานีตำรวจเขตกังนัมก่อน ตั้งแต่ถูกลอบทำร้ายเมื่อคืน จางแทซูรีบแจ้งตำรวจทันทีที่ทำได้ จากนั้นนัมซูฮยอนจึงพาเขาไปทำแผลที่โรงพยาบาล

เนื่องจากผู้เสียหายเป็นถึงอัยการ ตำรวจจึงไม่กล้าละเลยหน้าที่ พวกเขาเร่งตรวจสอบที่เกิดเหตุเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่ก่อนที่จางแทซูจะกลับเข้าบ้านเมื่อคืน

พอลองนึกย้อนดูเหตุการณ์เมื่อคืน ถ้านัมซูฮยอนไม่บังเอิญเข้ามาจนทำให้คนร้ายตกใจหนีไป เขาคงไม่มีชีวิตรอดมาถึงตอนนี้ พอมองในมุมนี้ นัมซูฮยอนจึงเปรียบเสมือนผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของจางแทซูเลยทีเดียว

เมื่อคิดได้ดังนั้น จางแทซูจึงรู้สึกซาบซึ้งใจต่อนัมซูฮยอนเป็นพิเศษ

อย่างไรก็ตาม แม้ตำรวจจะยังหาหลักฐานอะไรไม่ได้ แต่จางแทซูพอจะเดาออกลางๆ แล้วว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการลอบสังหาร เพราะเมื่อคืนนี้เอง นายตำรวจอีกคนที่เกี่ยวข้องกับคดีนี้อย่าง 'จ่าคังดงวอน' ก็เกือบถูกฆ่าตายที่เมืองฮวาซองเช่นกัน

แม้แขนจะได้รับบาดเจ็บ แต่ในเมื่อวันพิจารณาคดีใกล้เข้ามาทุกที จางแทซูต้องรับประกันให้ได้ว่าพยานปากเอกของเขาจะสามารถไปปรากฏตัวต่อศาลตามกำหนด เพื่อชี้มูลความผิดของผู้ต้องหาได้

ดังนั้น ทันทีที่จางแทซูเดินออกมาจากสถานีตำรวจโดยไม่ห่วงความปลอดภัยของตัวเอง เขาก็เรียกตัวอิมจีฮโยมาพบทันที!

"ผมจำได้ว่าคุณเคยบอกว่าคุณขับรถเป็นใช่ไหมครับ!"

"ค่ะ... แต่ท่านอัยการคะ ทำไมท่านถึงบาดเจ็บล่ะคะ?"

"สงสัยผู้ต้องสงสัยคงจนตรอกจนต้องทำอะไรบ้าๆ น่ะครับ! เราต้องรีบไปเมืองฮวาซองด่วน! เมื่อคืนจ่าคังดงวอนโทรมาบอกว่าเขาเกือบโดนฆ่า ตอนนี้ความปลอดภัยของผมเป็นเรื่องเล็ก แต่ความปลอดภัยของเขาสำคัญที่สุด เราต้องพาตัวเขามาเพื่อให้มั่นใจว่าเขาจะขึ้นให้การในคดีเมาแล้วขับของนาดงฮวีได้ตามกำหนด!"

"แต่ว่าท่านอัยการคะ ท่านบาดเจ็บอยู่นะคะ!"

"เพราะอย่างนั้นไงผมถึงให้คุณขับรถพาไป ผมต้องพาตัวจ่าคังกลับมาโซล แล้วเอามาไว้ใต้การคุ้มครองของสำนักงานอัยการให้ได้!"

"รับทราบค่ะ! งั้นฉันจะเป็นคนขับเองค่ะ!"

เมื่อจางแทซูสั่งงานเสร็จ อิมจีฮโยก็รีบขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ ส่วนจางแทซูใช้มือประคองแขนที่เจ็บแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ

รถยนต์สตาร์ทเครื่องแล้วแล่นฉิวไปตามถนน มุ่งหน้าขึ้นทางด่วนตรงไปยังเมืองฮวาซองทันที

ระยะทางจากโซลถึงฮวาซองใช้เวลาไม่เกินสองชั่วโมง จางแทซูเดินทางมาถึงสถานีตำรวจเมืองฮวาซองอย่างคุ้นเคย ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในสถานี เขาก็รีบตะโกนถามด้วยความร้อนรน

"คังดงวอน! ตอนนี้คังดงวอนอยู่ที่ไหน?"

"ไอชิ... แกเป็นใครวะ?"

"ท่านนี้คืออัยการจางแทซู จากสำนักงานอัยการกลางกรุงโซลครับ! กรุณาบอกมาเดี๋ยวนี้ว่าจ่าคังดงวอนอยู่ที่ไหน?"

พอได้ยินว่าเป็นอัยการ ตำรวจทุกคนในห้องก็หุบปากเงียบกริบ จากนั้นมีคนหนึ่งลุกขึ้นบอกจางแทซูว่า ตอนนี้คังดงวอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเมืองฮวาซอง

เมื่อทราบพิกัด จางแทซูหันหลังกลับเดินออกจากสถานีตำรวจทันทีโดยไม่หยุดพัก อิมจีฮโยรีบวิ่งตามไปติดๆ

ทั้งสองสตาร์ทรถอีกครั้ง แล้วมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลเมืองฮวาซอง

หลังจากแสดงตัวกับเจ้าหน้าที่โรงพยาบาล จางแทซูก็ถูกพาไปยังห้องพักฟื้นของคังดงวอนอย่างรวดเร็ว และได้พบกับคังดงวอนที่กำลังนอนบาดเจ็บอยู่

"ไอชิ... จ่าคัง! ผมนึกว่าคุณใกล้จะตายแล้วซะอีก ที่แท้ก็มาแอบกินเหล้าอยู่ที่นี่เอง!"

"ขอโทษครับ!"

คังดงวอนเหลือบมองพยาบาลข้างๆ ที่ส่งสายตาดุใส่เขา เขาทำท่าเขินอายเล็กน้อยและพยายามจะซ่อนขวดโซจู แต่พยาบาลสาวก็ยึดขวดเหล้าไปอย่างไม่เกรงใจ

โชคยังดีที่จ่าคังแค่จิบไปนิดเดียว ยังไม่ได้เมามายอะไร สติสัมปชัญญะยังครบถ้วน อาการบาดเจ็บของเขาก็พอๆ กับจางแทซู คือแขนใช้งานได้ไม่สะดวกนัก

เห็นภาพตรงหน้า จางแทซูก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"จับตัวคนที่บุกเมื่อคืนได้ไหม?"

"ไม่ครับ แต่ผมคิดว่าเป็นคนของนาดงฮวีส่งมาแน่ๆ! แล้วท่านล่ะครับ ทำไมถึงบาดเจ็บเหมือนกัน?"

คังดงวอนชี้ไปที่ผ้าพันแผลบนแขนของจางแทซูแล้วถาม

"เหมือนกับคุณนั่นแหละครับ ผมกลายเป็นหนามยอกอกพวกมันไปแล้ว!"

"อ่า ไอ้พวกนี้มันบ้าบิ่นจริงๆ กล้าถึงขนาดลอบทำร้ายอัยการ"

"เอาล่ะ เลิกพูดพร่ำทำเพลงเถอะ คุณคงไม่ได้เจ็บจนลุกจากเตียงไม่ไหวใช่ไหม? รีบเก็บของแล้วตามผมกลับโซลเดี๋ยวนี้!"

"ตอนนี้เลยเหรอครับ?"

"ทำไม? อย่าบอกนะว่าไม่อยากไป!"

"เปล่าครับ! เพียงแต่เมื่อคืนเพื่อนร่วมงานที่นี่ช่วยชีวิตผมไว้ ผมกะว่ารอแผลหายดีแล้วจะเลี้ยงขอบคุณพวกเขาสักหน่อย!"

"ไอชิ... เรื่องพรรค์นั้นเอาไว้เคลียร์ปัญหาจบก่อนค่อยว่ากันเถอะครับ! ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาห่วงเรื่องมารยาททางสังคม!"

เมื่อเห็นอัยการลงทุนมารับด้วยตัวเอง คังดงวอนย่อมไม่กล้าดื้อดึง เขาจึงแจ้งหมอเพื่อขอออกจากโรงพยาบาล

แม้คังดงวอนจะเพิ่งทำแผลเสร็จและควรพักสังเกตอาการสักสองสามวัน แต่ในเมื่อคนไข้ประสงค์จะออก ทางโรงพยาบาลก็รั้งไว้ไม่ได้ จึงต้องยอมอนุญาตให้เขาออกจากโรงพยาบาล

ด้วยเหตุนี้ จางแทซูจึงกลับขึ้นรถ โดยมีคังดงวอนนั่งที่เบาะหลัง หญิงสาวอย่างอิมจีฮโยทำหน้าที่ขับรถพาทั้งสองคนบึ่งจากฮวาซองกลับเข้าสู่กรุงโซล

เมื่อทั้งสามกลับมาถึงโซลในที่สุด

จางแทซูยื่นเรื่องต่อสำนักงานอัยการกลางกรุงโซลทันที เพื่อนำตัวจ่าคังดงวอนไปซ่อนตัวที่บ้านพักคุ้มครองพยาน และในขณะเดียวกัน เขาก็รายงานเรื่องที่ตนเองถูกลอบทำร้ายต่อหัวหน้า

มีคนกล้าลอบทำร้ายอัยการ เรื่องนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก ไม่ถึงครึ่งวัน สำนักงานอัยการกลางกรุงโซลก็ประกาศข่าวเรื่องอัยการจางแทซูถูกลอบทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บผ่านเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

สื่อมวลชนจำนวนมากหันมาจับตาเรื่องนี้ทันที และพากันเกาะติดสถานการณ์ รายงานข่าวอย่างต่อเนื่อง โดยกระแสสังคมและสื่อส่วนใหญ่ต่างพุ่งเป้าไปที่ ส.ส. นาจองแท

ข่าวนักการเมืองจ้างวานฆ่าอัยการ เป็นเรื่องที่สะเทือนขวัญและฉาวโฉ่เกินบรรยาย ทันทีที่ข่าวแพร่ออกไป สถานการณ์ของนาจองแทก็ยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก

แต่ถึงเวลานี้ ต่อให้เป็นคนโง่ก็รู้ว่า นาจองแทไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้แน่ เขาถึงขนาดออกมาแสดงละครตบตาด้วยการประกาศตั้งรางวัลนำจับคนร้ายด้วยเงินส่วนตัว แต่จางแทซูไม่มีทางเชื่อคำโกหกพวกลวงโลกพวกนี้หรอก เพราะเขามีแหล่งข่าวที่ดีกว่านั้น

จางแทซูที่ได้รับบาดเจ็บ ย่อมไม่สามารถนั่งทำงานที่สำนักงานอัยการต่อได้ เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง หลังจากออกจากสำนักงานอัยการกลางกรุงโซล เขาจึงตรงดิ่งกลับไปที่บ้านแม่ในเมืองซูวอนทันที

ดูเหมือนการตัดสินใจพาแม่ย้ายมาอยู่นอกโซลจะเป็นวิสัยทัศน์ที่ยอดเยี่ยม พอแม่เห็นจางแทซูบาดเจ็บก็ตกใจและเป็นห่วงมาก แต่จางแทซูปลอบใจแม่ว่าเป็นแค่แผลเล็กน้อย ที่กลับมานี่ก็เพื่อจะมาอยู่เป็นเพื่อนแม่เท่านั้น

คืนนั้น เมื่อแม่เข้านอนแล้ว จางแทซูหยิบโทรศัพท์มือถือระบบ 2G รุ่นเก่าครึของเขาออกมา แล้วแอบส่งข้อความหาฮวางดงฮุนเงียบๆ