บทที่ 901 ความโกรธของจางแทซู

หลักการแลกเปลี่ยนของโลคาร์ดบอกพวกเราว่า ตราบใดที่อาชญากรลงมือก่ออาชญากรรม ย่อมต้องทิ้งร่องรอยไว้ในสถานที่เกิดเหตุอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทั้งทางตรงและทางอ้อมต่อวัตถุหรือสภาพแวดล้อมรอบข้าง โดยจะทิ้งร่องรอยเอาไว้ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม

ร่องรอยอาชญากรรมในความหมายกว้างไม่ได้ครอบคลุมเพียงแค่รอยเท้าหรือคราบเลือดที่ตกหล่นอยู่ในที่เกิดเหตุในรูปแบบของวัตถุพยานเท่านั้น ทว่ายังรวมถึงภาพจำที่ประทับอยู่ในใจของผู้ที่พบเห็นเหตุการณ์ด้วย นอกจากนี้ยังมีร่องรอยประเภทที่สาม นั่นคือภาพจำของอาชญากรรมที่ฝังลึกอยู่ในใจของตัวอาชญากรเอง

พูดง่ายๆ ก็คือ ต่อให้เป็นถึงอัยการ การจะปกปิดความจริงของคดีใดคดีหนึ่งก็ไม่มีทางทำได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

เมื่อต้องเผชิญกับอุปสรรค จางแทซูกลับรู้สึกว่านี่เป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

ดังนั้นหลังจากทบทวนอย่างเจ็บปวด เขาจึงคิดว่าในด้านหนึ่งเขาต้องสั่งสอนอีกฝ่ายให้หลาบจำและแสดงความแข็งแกร่งของตัวเองออกมาเสียบ้าง เรื่องพรรค์นี้แค่ปล่อยให้อีอึนยอนเป็นคนจัดการก็พอแล้ว