บทที่ 98 ข่าวกรองจากฮาจินวอน

ตกเย็น เนื่องจากวันนี้ต้องมาทำงานล่วงเวลาในวันหยุด จางแทซูจึงอนุญาตให้ทุกคนกลับไปพักผ่อนเร็วกว่าปกติ ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับ จางแทซูได้แจ้งให้ทีมทราบว่า เขาจะขอยืมตัวจ่าคังดงวอนมาช่วยงานชั่วคราว โดยให้มารับผิดชอบภารกิจตามล่าหาตัวคนร้ายลึกลับที่ลอบทำร้ายเขา

เมื่อได้ยินแผนการนี้ ทุกคนต่างรู้สึกตื่นเต้น! เพราะตอนนี้งานในมือของทีมจางแทซูมีล้นมือเหลือเกิน แถมงานบางอย่างก็ชัดเจนว่าเป็นงานภาคสนามที่คนทำงานเอกสารในออฟฟิศอย่างพวกเขาไม่ถนัด

หลังจากแจ้งข่าวดีให้ลูกน้องทราบ จางแทซูก็เดินออกจากสำนักงานอัยการกลางกรุงโซลเพียงลำพัง

หลังจากออกจากที่ทำงาน จางแทซูนั่งรถไฟใต้ดินมุ่งหน้าไปยังเขตซอโชที่อยู่ติดกันอีกครั้ง เมื่อผลักประตูเข้าไปในร้านหมูย่างเจ้าประจำที่มักจะเงียบเหงาไร้ผู้คน เขาก็เห็นร่างที่คุ้นตานั่งอยู่ตรงนั้น กำลังย่างเนื้ออย่างสบายอารมณ์และรินโซจูดื่มเพียงลำพัง

"ไม่เจอกันนานเลยนะ ฮาจินวอน!"

"นั่นสิครับ ไม่ได้ทักทายท่านนานเลย ท่านอัยการจาง!"

"ช่วงนี้สบายดีไหม? ...ช่างเถอะ ผมไม่ถามดีกว่า ฮวางดงฮุนหมอนั่นขี้หวงลูกน้องจะตาย ผมขืนคุยกับคุณมากไปเดี๋ยวจะมีปัญหา! ว่าแต่... ครั้งนี้คุณมาเพื่อช่วยตามหาคนที่คิดจะฆ่าผม หรือมาเพื่อคุ้มกันความปลอดภัยให้ผมล่ะ?"

"แน่นอนว่าต้องมาช่วยตามล่าตัวคนที่คิดจะฆ่าท่านสิครับ! พวกเราพบเบาะแสบางอย่างที่เมืองทงแฮ ทางฝั่งโซลมีแก๊งมาเฟียที่ชื่อ 'แก๊งงูพิษ' กำลังติดต่อเราเข้ามา เพื่อให้ช่วยพาคนสองคนหนีออกจากเกาหลี! ลูกพี่เห็นว่าเรื่องนี้น่าสงสัย เลยส่งผมมาติดต่อรับงานกับพวกแก๊งงูพิษดูครับ!"

"แก๊งงูพิษ? พวกนี้ทำอะไร?"

"พวกมันปล่อยเงินกู้นอกระบบและเปิดบ่อนพนันในโซลครับ! ถ้ามีใครกล้าไปแหยมกับพวกมัน มันก็จะส่งมือมีดไปเก็บ และเพราะพวกเราทำธุรกิจ 'ขนส่ง' นานๆ ทีเลยมีจ็อบพาคนหลบหนีออกนอกประเทศเข้ามาบ้าง!"

แม้ฮาจินวอนจะใช้คำสวยหรูว่าทำธุรกิจขนส่ง แต่จางแทซูรู้ดีอยู่เต็มอกว่าหมอนี่ค้าของเถื่อนและลักลอบขนคนเข้าเมือง

เนื่องจากยึดครองพื้นที่เมืองทงแฮเป็นฐานที่มั่น ฮวางดงฮุนจึงร่ำรวยขึ้นมาจากการขนส่งทางน้ำ แต่หมอนั่นก็ถือว่ามีสมอง รู้จักหา ส.ส. มาเป็นเกราะคุ้มกัน เผื่อวันไหนเกิดเรื่องจะได้มีคนคอยช่วยเคลียร์ แต่แก๊งที่ยอมเป็นลูกสมุนให้นักการเมืองไม่ได้มีแค่กลุ่มเดียว อย่างเช่นแก๊งงูพิษในโซล พวกนี้อาศัยการควบคุมย่านสลัมเพื่อหากินในโลกใต้ดินของโซล

เพราะเป็นย่านคนจน ผู้คนจำนวนมากจึงจำใจต้องกู้หนี้ยืมสินนอกระบบ และเมื่อกู้แล้วไม่มีปัญญาจ่าย ชีวิตของพวกเขาก็จะพังพินาศ ผู้หญิงอาจถูกส่งไปร้านนวดหรือซ่อง หมดสิทธิ์ใช้ชีวิตเยี่ยงคนปกติ ส่วนผู้ชาย แม้จะขายเรือนร่างไม่ได้ แต่ก็สามารถถูกส่งไปขายแรงงานทาสบนเรือประมงน้ำลึก ถ้าโชคดีก็ทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำใช้หนี้จนหมด แต่ถ้าโชคร้าย... ศพของพวกเขาอาจไม่มีวันได้กลับมาเหยียบแผ่นดินเกาหลีอีกเลย

โลกใต้ดินของเกาหลีนั้นโหดร้ายทารุณ ในฐานะอัยการ จางแทซูรู้ซึ้งดีว่านี่คือผลพวงจากโครงสร้างสังคมที่บิดเบี้ยว เพราะการมีอยู่ของกลุ่มแชโบล โอกาสที่คนธรรมดาจะประสบความสำเร็จจึงแทบเป็นศูนย์ ในเกาหลี คำว่าประสบความสำเร็จหมายถึงต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยในกลุ่ม SKY ให้ได้ จบมาต้องได้งานในบริษัทแชโบลยักษ์ใหญ่อย่างฮันเท หรือไม่ก็ต้องเป็นอัยการที่น่าอิจฉาอย่างจางแทซู ไม่อย่างนั้น ต่อให้ดิ้นรนแค่ไหน ก็หนีไม่พ้นชีวิตที่ถูกสังคมทอดทิ้ง!

ลำพังแรงของคนคนเดียว ยากที่จะเปลี่ยนแปลงกระแสธารอันเชี่ยวกรากนี้ได้ หากเกาหลีต้องการหลุดพ้นจากวังวนนี้ จำเป็นต้องมีการปฏิรูปสังคมขนานใหญ่ แต่จางแทซูไม่ได้สนใจเรื่องพรรค์นั้น เพราะขอแค่เขามองทะลุกฎเกณฑ์ของสังคมชุดนี้ หน้าที่ของเขาก็แค่หาทางตะเกียกตะกายขึ้นไปเป็นกลุ่มคนที่อยู่บนยอดพีระมิดให้ได้ก็พอ

แต่ทว่า... การลอบสังหารอัยการเป็นการเปิดศักราชที่ไม่สวยงามนัก หากจางแทซูยอมก้มหน้าอดทนปล่อยเรื่องนี้ผ่านไป ต่อไปเวลาเขาจะจัดการผู้ต้องสงสัยคนไหน ใครๆ ก็คงมองว่าเขาเป็นลูกพลับนิ่มที่ใครจะมาบีบเค้นก็ได้ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง จางแทซูคงต้องใช้ชีวิตโดยเอาหัวผูกไว้ที่เอวกางเกงตลอดเวลา

"แก๊งงูพิษสินะ? คนพวกนั้นจะออกจากโซลเมื่อไหร่?"

"น่าจะภายในวันสองวันนี้ครับ ท่านต้องการให้ช่วยอะไร พวกเรายินดีสนับสนุนลับๆ เต็มที่ แต่พวกเราก็มีความลำบากใจของเรา จะให้ทำอะไรโจ่งแจ้งเกินไปคงไม่ได้ ไม่งั้นชื่อเสียงในวงการนักเลงของพวกเราคงป่นปี้หมด!"

"เรื่องนั้นผมรู้... เอาอย่างนี้ไหม พวกคุณก็พาคนพวกนั้นออกเรือไปตามปกติ แต่ถ้าเกิดเรื่องขึ้นกลางทะเล... มันก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับพวกคุณแล้วใช่ไหมครับ?"

"ห๊ะ... อะไรนะครับ?"

"วางใจเถอะ! ไปหาเรือเก่าๆ สักลำ ผลงานชิ้นนี้ผมกะว่าจะยกความดีความชอบให้เจ้าหน้าที่ศุลกากรเขาหน่อย!"

เมื่อจางแทซูพูดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของฮาจินวอนก็เปลี่ยนจากความตกตะลึงเป็นความศรัทธาหมดหัวใจ เขาเข้าใจความหมายของจางแทซูแล้ว นี่คือการสั่งให้แก๊งค้าของเถื่อนอย่างพวกเขา ร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ศุลกากรของเกาหลี เล่นละครตบตาแก๊งงูพิษงั้นเหรอ!

ถ้าไม่ใช่เพราะจางแทซูเป็นอัยการ ฮาจินวอนคงไม่กล้าฝันเลยว่าชาตินี้เขาจะได้ร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ศุลกากร! ชั่วขณะหนึ่งเขารู้สึกเหมือนสมองช็อต แยกไม่ออกว่านี่คือความฝันหรือความจริง

"เอาตามนี้นะ! พอเรือของพวกคุณแล่นเข้าใกล้น่านน้ำสากล ก็ให้ดับเครื่องยนต์! ผมจะประสานงานให้ศุลกากรไปรอรับไม้ต่อเอง... อ้อ กลับไปบอกฮวางดงฮุนด้วยว่า ครั้งก่อนฟันกำไรไปตั้งขนาดนั้นแล้ว ธุรกิจลักลอบขนของเถื่อนก๊อกแก๊กแบบนี้ รีบๆ เลิกซะเถอะครับ เดี๋ยวเกิดวันไหนพลาดท่ามาตกอยู่ในมือผม จะมองหน้ากันไม่ติดเปล่าๆ!"

พูดจบ จางแทซูก็กระดกเหล้าในแก้วจนหมด ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากร้านหมูย่างไปทันที

ฮาจินวอนมองตามแผ่นหลังของจางแทซู พลางส่ายหน้ายิ้มเยาะให้กับตัวเอง แม้เขากับฮวางดงฮุนจะถือเป็นขาใหญ่ในเมืองทงแฮ แต่ในสายตาของคนระดับอัยการ พวกเขาก็เป็นแค่เบี้ยตัวเล็กๆ เท่านั้น แค่อัยการพูดคำเดียว ก็สามารถสั่งตำรวจไล่ล่าพวกเขาจนไม่มีแผ่นดินจะอยู่ได้!

......

หลังจากเดินออกจากร้านหมูย่าง จางแทซูอารมณ์ดีขึ้นมาก แต่ตอนนี้ยังมีปัญหาให้ขบคิดอีกเรื่อง นั่นคือจะทำยังไงให้การแจ้งเบาะแสเรื่องผู้ต้องสงสัยจะหนีออกนอกประเทศทางเรือ ดูเป็นธรรมชาติที่สุด?

ความสัมพันธ์ระหว่างจางแทซูกับฮวางดงฮุนเป็นความลับที่เปิดเผยไม่ได้ ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดยังคงเป็นการโทรศัพท์แจ้งเบาะแสแบบนิรนามผ่านตู้โทรศัพท์สาธารณะ จางแทซูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็นึกถึงตัวเลือกที่เหมาะสมขึ้นมาได้... 'พัคแฮยอง' ตำรวจสายมึนประจำเขตคูโรคนนั้นไง!

ถ้าหมอนั่นได้รับสายแจ้งเบาะแส คงไม่คิดจะสืบหาต้นตอของสายแน่ๆ เพราะพัคแฮยองทำงานด้วยคติประจำใจว่า "ขอแค่ปิดคดีในมือได้ก็พอแล้ว" การจู่ๆ ได้เบาะแสสำคัญมาแบบส้มหล่น เขาคงไม่สนหรอกว่าใครเป็นคนคาบข่าวมาบอก

แต่นี่เป็นเพียงความคิดของจางแทซูคนเดียว... ไม่แน่ว่า ถ้าจ่าคังดงวอนเคยทำงานในหน่วยสืบสวนอาชญากรรมพิเศษจริง เขาอาจจะมีวิธีของเขาเองก็ได้!!