บทที่ 111 บทสรุปที่คาดเดาได้

หยางจ้านนั่งจิบชารออยู่ในห้องทำงานจนเริ่มเบื่อ ดื่มชาเข้าไปเยอะจนท้องร้องจ๊อกๆ ก็ยังไม่เห็นพวกนั้นจะเลิกประชุมกันสักที

ใจจริงเขาก็อยากจะโทรบอกลาแล้วกลับเลยนะ แต่ติดตรงที่เจี่ยงเจี้ยนจวินดันหอบเอาเงินค่าน้ำมันไปด้วยน่ะสิ ถึงรู้ว่าแกไม่มีทางเบี้ยวเงินแค่นี้หรอก แต่จะให้ต้องเสียเวลาขับรถมาเอาอีกรอบมันก็ใช่เรื่อง

ทำไงได้ หยางจ้านก็เลยต้องทำตามที่เจี่ยงเจี้ยนจวินบอก ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ผู้บริหารตัวโต แล้วเปิดคอมพิวเตอร์เล่นเน็ตฆ่าเวลาไปพลางๆ

ก็พอเข้าใจได้แหละ บริษัทไหนเจอเรื่องทุจริตแบบนี้เข้าไป มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเคลียร์จบได้ในประโยคสองประโยค พอสืบสวนจนรู้ความจริงแล้ว ก็ต้องมานั่งปวดหัวกันต่อว่าจะลงโทษคนทำผิดยังไง แผนกที่รับผิดชอบกับหัวหน้างานจะเขียนใบประเมินความผิดตัวเองยังไง เรื่องนี้สะท้อนให้เห็นถึงช่องโหว่ของระบบการทำงานตรงไหนบ้าง จะอุดรอยรั่วนั้นยังไง แล้วก็ต้องมาวางมาตรฐานและกำหนดกฎระเบียบใหม่ขึ้นมาบังคับใช้...

สำหรับการเติบโตในระยะยาวขององค์กร การแก้ปัญหาเฉพาะหน้ามักไม่ใช่เป้าหมายหลัก สิ่งที่ผู้บริหารระดับสูงให้ความสำคัญคือการถอดบทเรียนจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หาจุดบกพร่อง ปรับโครงสร้าง และวางระบบใหม่ให้รัดกุมยิ่งขึ้นต่างหาก