บทที่ 117 แขกเหรื่อเต็มบ้าน เปิดงานเลี้ยงฉลอง

หยางจ้านยืนมองอาหารเต็มโต๊ะแล้วก็อดทึ่งไม่ได้ พอเอาฝีมือการทำอาหารของคุณป้าแม่บ้านไปเทียบกับมื้อที่เขาเคยโชว์ฝีมือเป็นพ่อครัวใหญ่ตอนไปกินข้าวบ้านป่ายตงตงคราวก่อน ฝีมือเขาดูเด็กน้อยไปเลย ถึงตอนนั้นอาหารจะออกมารสชาติใช้ได้ก็เถอะ แต่พ่อครัวมือสมัครเล่นยังไงก็สู้แม่ครัวมืออาชีพไม่ได้จริงๆ

เขาหันไปยกนิ้วโป้งให้คุณป้าที่กำลังตักน้ำซุปอยู่ "คุณป้าครับ ลำบากหน่อยนะครับ ฝีมือทำกับข้าวของคุณป้านี่ระดับภัตตาคารเลยนะครับเนี่ย"

คุณป้าที่ง่วนอยู่หน้าเตามาค่อนวัน พอได้ยินคำชมก็ยิ้มแก้มแทบปริ "ลำบากอะไรกันล่ะจ๊ะ ขอแค่พวกเธอทำกินอร่อยก็พอแล้ว รีบไปเรียกเพื่อนๆ มากินข้าวเถอะจ้ะ จะ 2 ทุ่มแล้ว ขืนปล่อยให้เย็นชืดจะพาลไม่อร่อยเอานะ!"

หยางจ้านเห็นว่าทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว ก็เดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น ตะโกนเรียกสุดเสียง "ประกาศๆ ถึงนักท่องเที่ยวทุกท่าน ได้เวลากินข้าวแล้วคร้าบ! มื้อค่ำฝีมือเชฟระดับห้าดาวพร้อมเสิร์ฟแล้ว ใครมาช้าอดที่นั่งไม่รู้ด้วยน้า..."

ไฟในบ้านเปิดสว่างไสว เสียงตะโกนของหยางจ้านดังก้องไปทั่วทั้งหลัง พวกหนุ่มสาวที่กำลังเดินสำรวจบ้านอยู่ตามมุมต่างๆ ทั้งชั้นล่างชั้นบน ต่างก็หัวเราะร่วนแล้วเดินตามเสียงเรียกมารวมตัวกัน