บทที่ 154 ลดตัวมาเป็นคนขนของชั่วคราว

หลังจากจัดการเรื่องรถเสร็จสิ้น ก็เท่ากับว่าเป้าหมายใหญ่ที่สุดของการมาเซินเจิ้นครั้งนี้สำเร็จลุล่วงแล้ว พวกหยางจ้านกล่าวลาผู้จัดการจาง พร้อมปฏิเสธคำเชิญเลี้ยงมื้อเที่ยง ก่อนจะพากันไปที่เมืองอาหารใกล้ๆ เพื่อหาอะไรทานตามใจชอบ

สำหรับมื้อเที่ยงหยางจ้านยกให้หยางหลานเป็นคนตัดสินใจ เขาขับรถวนรอบๆ หนึ่งรอบเพื่อให้เธอเลือกสุ่มร้านเอง พอเธอเลือกได้ร้านไหนเขาก็จะจอดรถหน้าร้านแล้วเข้าไปสั่งเมนูแนะนำทันที

หยางหลานมีรสนิยมที่ดีไม่เบา หลายปีมานี้ถึงเธอจะไม่ค่อยได้ไปเที่ยวอุทยานต่างมณฑล แต่สถานที่ท่องเที่ยวในมณฑลกวางตุ้งเธอก็ไปมาแล้วหลายแห่ง เธอเลือกรานอาหารเชฟส่วนตัวระดับไฮเอนด์ย่านจ้านเจียง สั่งกับข้าวไม่กี่อย่างแต่ราคาแตะเลขสี่หลัก แม้จะค่อนข้างแพงแต่ก็นับว่าคุ้มค่ากับคุณภาพ

หลังมื้อเที่ยงแน่นอนว่ายังไม่กลับไปพักผ่อนที่บ้าน หยางจ้านขับรถพาทั้งคู่มุ่งหน้าไปยังจัตุรัสตงไห่ ระหว่างทางเขาก็พูดกับทั้งสองคนว่า:

"บ่ายนี้ยังมีอีกหนึ่งภารกิจนะ เรื่องปัจจัยสี่ เสื้อผ้าการแต่งกายก็ต้องจัดหาใหม่ด้วย เฉินเฉินสายตาดี ช่วยเลือกชุดที่เหมาะกับเจ๊สักสองสามชุด ทั้งชุดกระโปรง รองเท้า และถุงเท้า แล้วก็ช่วยเลือกให้พ่อกับแม่ฝากกลับบ้านไปด้วยนะ"