บทที่ 156 การเดินทางกลับบ้านกับหน้าที่พนักงานขนของ

สามคนกับรถสองคันกลับมาถึงบ้านหมายเลข 168 ที่อ๋าวโถวก็เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว ระหว่างทางหยางจ้านรับหน้าที่พาสุนัขฮุยฮุยและอาฉีมาด้วย ส่วนเฉินเฉินมารับช่วงต่อจากเจี่ยงฉี่เชาเมื่อวานในการเป็นครูฝึกสอนขับรถ

การไปช้อปปิ้งที่เซินเจิ้นตลอดสองวันที่ผ่านมาทำให้หยางหลานเปลี่ยนแผนการเดินทางกลับบ้านของเธอ ตอนแรกเธอตั้งใจจะใช้ชีวิตแบบตัวเบาสบายๆ ขับรถเที่ยวเตร่ไปเรื่อยๆ ก่อนค่อยกลับบ้านเกิด แต่ตอนนี้บนรถเต็มไปด้วยสัมภาระส่วนตัวบวกกับของใหม่ที่ซื้อมามากมาย โดยเฉพาะเครื่องประดับชุดใหญ่ที่ซื้อมาจากโชว์รูมบ้านเฉินเฉิน ซึ่งแต่ละชิ้นบรรจุใส่กล่องรวมๆ กันแล้วก็ได้ถุงใบเขื่องเลยทีเดียว

ของเยอะขนาดนี้ จะให้ไปเที่ยวที่ไหนก็คงไม่สบายใจ ดังนั้นหยางหลานจึงคิดว่าสู้ขับรวดเดียวให้ถึงบ้านเลยดีกว่า ระยะทางหกร้อยกว่ากิโลเมตร ขับเอื่อยๆ ตลอดหนึ่งวันก็น่าจะจบการเดินทางไกลครั้งแรกในชีวิตได้ ส่วนเรื่องเที่ยวเอาไว้วันหลังยังมีเวลาและโอกาสอีกถมเถ

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หยางหลานก็ไม่อยากรีรออยู่ที่บ้านน้องชายต่อ เธอเดินออกมาจากห้องแล้วบอกกับทั้งสองคนที่ห้องนั่งเล่นว่า "เสี่ยวจ้าน เฉินเฉิน พี่ตัดสินใจแล้วนะ พรุ่งนี้กินมื้อเช้าเสร็จพี่จะออกเดินทางกลับบ้านเลย"

เฉินเฉินนั่งตัวตรงเบิกตากว้างถามด้วยความแปลกใจ "อ้าวพี่คะ ทำไมรีบกลับจัง อยู่เที่ยวต่ออีกสักสองสามวันค่อยกลับก็ได้นี่คะ"