บทที่ 158 มิตรแท้แห่งกวางฮุ่ยกับราชาแห่งการส่งบอล

เช้าวันต่อมา หยางจ้านนอนตื่นสายจนถึงแปดโมงเช้าถึงจะรู้สึกตัวตื่นเอง ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะเมื่อคืนคนทั้งแผนกธุรกิจต่างก็อารมณ์ค้างกันสุดๆ กิจกรรมที่ร้านคาราโอเกะหลังมื้อค่ำลากยาวไปจนถึงเที่ยงคืนถึงจะเลิกรา

เนื่องจากเป็นกิจกรรมที่มีแต่คนกันเอง หยางจ้านเลยไม่ได้เล่นตุกติกชิงหนีกลับก่อน อีกอย่างเขาเป็นมือวางอันดับหนึ่งเรื่องการถือไมค์ประจำแผนก ถ้าขาดเขาไปสักคน บรรยากาศในห้องคาราโอเกะก็คงหมดสนุกไปเลย

โชคดีที่ทุกคนไม่ค่อยสนใจมื้อดึกกันเท่าไหร่ ขากลับซุนเต๋อจื้อปีนขึ้นรถหยางจ้านมาด้วย พยายามตื๊อให้หยางจ้านไปนวดเท้าผ่อนคลายเพื่อกระชับมิตรให้ได้ หยางจ้านทำอะไรไม่ได้เลยต้องไปส่งเขาที่โรงแรมแห่งหนึ่งแล้วค่อยขับรถกลับบ้านเพียงลำพัง

เขาแอบทึ่งว่าในบางพื้นที่ ธุรกิจสีเทาพวกนี้มันช่างรุ่งเรืองเหลือเกิน ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป เพราะมันทำให้ผู้ชายที่อยากรักษาเนื้อรักษาตัวให้บริสุทธิ์ผุดผ่องต้องเผชิญกับบททดสอบอยู่ตลอดเวลา หยางจ้านคิดว่าถ้าเขาไม่ได้ผ่านประสบการณ์การฝึกจิตใจมาอย่างยาวนาน ก็คงมีโอกาสสูงที่จะโดนสิ่งแวดล้อมพวกนี้กลืนกินไปเหมือนกัน

มันคือสันดานดิบของมนุษย์ เมื่อศีลธรรมถูกวางไว้ข้างทาง และเมื่อสิ่งที่มองว่าดำกลับไม่ถูกมองว่าเป็นเรื่องที่ผิด การก้าวข้ามเส้นตายไปก็คงไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป ดังนั้นหยางจ้านจึงเห็นด้วยอย่างยิ่งที่ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าจะมีการกวาดล้างธุรกิจสีเทาพวกนี้อย่างจริงจัง ใช่แล้ว เขาเป็นคนที่มีอุดมการณ์สูงส่งขนาดนั้นแหละ!