บทที่ 190 กลายเป็นโฮมสเตย์คนท้อง

มื้อเที่ยงที่โรงอาหารบริษัทจั่วอี้ หยางจ้านกินเนื้อแกะและเนื้อวัวต้มจืดอย่างเอร็ดอร่อย ในยุคนี้การจะได้กินอาหารรสชาติต้นตำรับทุ่งหญ้าสเตปป์แท้ๆ ในเมืองเล็กๆ ริมชายฝั่งทะเลภาคใต้แบบนี้ ถือเป็นของหายากมากทีเดียว

หลังกินเสร็จ หยางจ้านถึงได้รู้ว่ามีหนุ่มคนหนึ่งในบริษัทจั่วอี้บ้านเกิดอยู่ที่ทุ่งหญ้าทางเหนือ เนื้อพวกนี้ส่งตรงมาจากฟาร์มที่บ้านเขาเลย เท่ากับว่าเขาช่วยหาช่องทางระบายสินค้าให้ที่บ้านนั่นเอง

เนื้อสองกะละมังใหญ่ที่ซัดกันไปตอนเที่ยง หนุ่มคนนั้นเป็นคนลงมือต้มเองกับมือ ไม่มีเคล็ดลับอะไรซับซ้อนเลย ก็เหมือนที่เห็นในคลิปวิดีโอสมัยหลังๆ นั่นแหละ คือใส่น้ำ ใส่เกลือ ใส่ขิง แล้วปิดฝาต้มให้เดือดพล่าน พอตักขึ้นมาไม่ต้องจิ้มน้ำจิ้มอะไรเลยก็อร่อย กินแล้วไม่มีกลิ่นสาบแถมเนื้อก็ไม่เหนียวด้วย ให้สัมผัสที่แตกต่างจากพวกแกะย่างทั้งตัวไปคนละแบบเลย

สรุปคือหยางจ้านถูกใจเมนูนี้เข้าอย่างจัง ถึงขั้นขอเบอร์โทรหนุ่มคนนั้นไว้ กะว่าถ้าระบบขนส่งแบบควบคุมอุณหภูมิสะดวกกว่านี้เมื่อไหร่ ก็จะสั่งของตรงจากเขาเลย

ตอนขากลับ จั่วอี้ยกเนื้อแกะมาให้หยางจ้านลังหนึ่ง ส่วนที่เหลือช่วงบ่ายต้องส่งไปให้พนักงานบนเรือวิศวกรรมสองลำ หยางจ้านที่ตอนแรกกะจะขอแบ่งเนื้อวัวสเต๊กกลับไปด้วยเลยต้องเกรงใจไม่กล้าเอ่ยปาก