บทที่ 203 รักล่มของเชี่ยนเชี่ยน

ยังไม่ถึงสี่โมงเย็นเลย จะว่าเช้าก็ไม่ใช่ จะว่าเย็นก็ไม่เชิง หยางจ้านเองก็ไม่มีที่ไป เมื่อกี้ที่บอกว่าจะไปหาผู้กำกับหม่าที่สถานีตำรวจก็แค่พูดส่งเดชไปงั้นๆ หน้าจอมือถือยังไม่ได้เปิดขึ้นมาทำท่าทางประกอบเลยด้วยซ้ำ

พอขับรถมาถึงวงเวียนใจกลางเมือง ผ่านแยกหนึ่ง แยกสอง แยกสาม... จิตใต้สำนึกก็นำพาเขาขับมุ่งหน้าไปทางสถานีตำรวจจริงๆ หยางจ้านคิดว่าไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำ ไปนั่งเล่นฆ่าเวลาที่สถานีตำรวจหน่อยก็น่าจะดี

เขาขับรถเข้าไปในลานจอดรถของสถานีตำรวจอย่างคุ้นเคย ไม่ได้คิดจะพุ่งขึ้นไปหาใครที่ชั้นสองทันที เขาหยิบเอาบุหรี่สองสามซองออกมาจากที่พักแขน แล้วเดินตรงไปที่ป้อมยามหน้าประตู

พอถึงหน้าประตูเขาก็โดนพวกพี่ๆ อาสาสมัครตำรวจที่นั่งเล่นกันอยู่ข้างในแซวทันที "โฮ่ๆ เถ้าแก่จ้านไม่ได้มาตั้งนาน วันนี้ว่างมาเยี่ยมเยียนตำรวจราษฎรอย่างพวกเราแล้วเหรอครับ?"

หยางจ้านยิ้มพลางเดินเข้าไปแจกบุหรี่ให้คนละซอง "ก็นั่นน่ะสิครับ อาสาสมัครตำรวจทำตัวเป็นตำรวจจริง ประชาชนอย่างผมเลยต้องมาคอยกำกับดูแลหน่อย"