บทที่ 210 ของขวัญผูกมัดใจจากเฉินเฉิน

ออกจากคลังสินค้าศุลกากรมา หยางจ้านก็ขับรถกลับไปตามทางเดิม จะให้ไปจอดรอนอนหลับอยู่ใต้ตึกที่ทำงานเฉินเฉินตอนนี้มันก็ดูไม่ค่อยเข้าท่า แต่จะให้กลับไปแผนกธุรกิจน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ

ไปขลุกอยู่ในคลังสินค้ามาตั้งชั่วโมงกว่า เหงื่อออกจนเหนียวตัวไปหมด หยางจ้านเลยคิดว่ากลับไปพักที่บ้านน่าจะสบายตัวกว่า เขาไม่มัวโอ้เอ้ขับช้าๆ แล้ว เหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วขึ้นมาหน่อย ตอนขามาใช้เวลาตั้งสี่สิบนาที แต่ขากลับแค่ครึ่งชั่วโมงก็ถึงบ้านแล้ว

จอดรถเสร็จก็หอบเอาของที่ได้มาในวันนี้เข้าบ้าน ตู้รองเท้าใบเบ้อเริ่มยังมีที่ว่างเหลือเฟือให้เก็บรองเท้าคู่ใหม่ทั้งสองคู่ รองเท้าบาสก็มีไว้ใส่เล่นบาส หยางจ้านไม่คิดจะเอามันมาใส่เดินเล่นชิลๆ หรอกนะ ต่อให้มันจะสวยแค่ไหนก็เถอะ

ปล่อยเจ้าฮุยฮุยกับอาฉีออกไปวิ่งเล่นในลานบ้าน หยางจ้านขึ้นไปอาบน้ำเย็นๆ บนชั้นสองจนสดชื่น เปลี่ยนมาใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นตัวโคร่ง แล้วลงมานอนงีบยามบ่ายอย่างเกียจคร้านที่ลานบ้าน

ไปคลุกคลีอยู่กับคนแปลกหน้ามาทั้งวัน หยางจ้านก็ยังคงหลงใหลในความสะดวกสบายของลานบ้านเล็กๆ ของตัวเองที่สุด นอนหลับปุ๋ยไปจนนาฬิกาปลุกดังถึงได้ลุกขึ้น แบดมินตงแบดมินตันก็ไม่อยากตีแล้ว เปลี่ยนรองเท้าแล้วขี่มอเตอร์ไซค์ลูกรักไปรับเฉินเฉิน เพื่อกลับมาใช้เวลาสวีตกันสองต่อสองที่บ้านดีกว่า