บทที่ 219 ถ้ามีวาสนาคงได้พบกันอีก

ขับไปเรื่อยๆ หยางจ้านก็ได้ยินเสียงกรนเบาๆ ดังมาจากข้างหลัง หันไปมองด้วยความสงสัย ก็เห็นเหยียนจื้อหงนอนหงายหน้าอ้าปากกรน "ครอกฟี้ๆ" อย่างสบายใจ

ตั้งแต่เสี่ยวหลีขึ้นรถมา วิวทิวทัศน์มันก็เจริญหูเจริญตาขึ้นเยอะก็จริง แต่บรรยากาศในรถมันกลับกร่อยสนิท จะไปโทษสองหนุ่มที่เบื่อจนเผลอหลับก็ไม่ได้

หยางจ้านเอื้อมมือไปเปิดเครื่องเสียง ถึงแม้ระบบเครือข่ายกับโทรศัพท์มือถือในยุคนี้จะยังไม่ล้ำเท่าไหร่ แต่เครื่องเล่นซีดีแบบใส่แผ่นได้หลายแผ่นก็ถือว่าหรูพอตัว หยางจ้านไม่ค่อยมีนิสัยชอบซื้อแผ่นซีดี แผ่นที่มีอยู่ในรถตอนนี้ก็เป็นของแถมจากร้านเฉินเว่ยทั้งหมด แต่เพลงที่รวมฮิตมาก็เพราะใช้ได้เลย

สายลมพัดโชยมา ในใจก็หนาวเหน็บ พัดพาความฝันให้ลอยหาย ยังไม่ทันข้ามผ่านก็อันตรธานไป เวลานี้มีแต่ความเจ็บปวดรวดร้าวใจ ในใจ ในใจ ทุกอย่างดูว่างเปล่า ทั้งกลางวันกลางคืนเหมือนดั่งความฝัน ความสับสนวุ่นวายสุมแน่นอยู่ในใจ ตามล่าหาสายลมที่หนาวเหน็บ อ้า~ อ้า~ ความว่างเปล่าหลากหลายรูปแบบ หนาว หนาว หนาวเหลือเกิน พัดพา พัดพาความฝันในสายลมให้ลอยขึ้นไป หัวใจในอดีต เคยเร่าร้อนดั่งไฟ แต่วันนี้กลับกลายเป็นน้ำแข็งที่หนาวเหน็บ ...

หยางจ้านร้องแหกปากตามเพลง 'ปล่อยทุกอย่างให้ลอยไปตามลม' ของหลินจื่อเสียงอย่างเมามัน เสียงร้องของเขาทำลายความเงียบในรถไปจนหมดสิ้น น่าเสียดายที่สองหนุ่มลูกเมียน้อยข้างหลังเป็นพวกปฏิเสธการร้องคาราโอเกะมาตั้งแต่สมัยเรียนมหา'ลัย เลยไม่สามารถมาร่วมแจมจังหวะมันๆ กับเขาได้