บทที่ 242 ยิงหนูนาฮาเฮ

หยางจ้านหยิบกุญแจรถแลนด์โรเวอร์ออกมากดปลดล็อก แล้วพยักพเยิดหน้าเรียก "ขึ้นรถดิวะ"

"เชี่ยยย มึงมีรถด้วยเหรอวะเนี่ย? รวยแล้วนี่หว่าเพื่อน!" ถังหย่งไม่ได้สนใจหรอกว่าเป็นรถยี่ห้ออะไร หรือหรูแค่ไหน โวยวายตื่นเต้นกระโดดขึ้นเบาะหน้าคู่คนขับทันที พอขึ้นรถปุ๊บก็เหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆ ที่เคยขึ้นรถหยางจ้านนั่นแหละ ลูบๆ คลำๆ ดูนู่นดูนี่ไปทั่ว แววตาเต็มไปด้วยความทึ่งและอิจฉาแบบปิดไม่มิด

"ตอนแรกกูนึกว่ารถใครมาจอดซะอีก ที่แท้มึงก็ขับกลับมานี่เอง! แค่รถพี่สาวมึงก็ว่าหรูแล้วนะเว้ย รถคันนี้ของมึงแม่งโคตรเท่เลยว่ะ แลนด์โรเวอร์ซะด้วย กูเพิ่งเคยนั่งเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย" ถังหย่งเป็นคนโผงผางคิดอะไรก็พูดออกมาหมด

หยางจ้านหัวเราะ ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ แค่ถามกลับว่า "แล้วไอ้หนูล่ะ จะไปรับมันยังไง บ้านมันอยู่ไกลกว่านี้อีกไม่ใช่เหรอวะ?"

"บ้านไอ้หนูมันไปซื้อที่ปลูกบ้านเองอยู่ชานเมืองนู่น มึงยังไม่เคยไปใช่ไหมล่ะ มีรถพอดีงั้นเราแวะไปรับมันเลยละกัน" ถังหย่งพูดจบก็ชี้มือบอกทางให้หยางจ้านเลี้ยวซ้ายตรงสี่แยก