บทที่ 250 บ้านพักริมทะเลที่ห่างหายไปนาน

เฉินเฉินเดินลงมาส่งหยางจ้านที่รถเป็นเรื่องปกติ ก็แหม เพิ่งจะสวีตหวานแหววกันอยู่ข้างบนตั้งนานสองนาน พอถึงเวลาต้องแยกย้ายก็เลยไม่ได้มีฉากอาลัยอาวรณ์อะไรมากมายนัก

หยางจ้านลูบแก้มเฉินเฉินเบาๆ ก่อนจะขึ้นรถแล้วถอยออกจากโรงรถ

"ฝันดีนะที่รัก พรุ่งนี้เจอกัน" เขาโบกมือลา แล้วก็ขับรถออกไป

ระหว่างทางก็เปิดกระจกรับลมชมวิวแสงสียามค่ำคืนของเมืองเซินเจิ้น ขับไปเพลินๆ แค่ยี่สิบกว่านาทีก็ถึงลานจอดรถใต้ดินของคอนโดเซียงมี่ หัวเทียนแล้ว

พอลงจากรถ หยางจ้านก็กวาดสายตามองไปที่ช่องจอดรถแปดช่องที่เรียงติดกันของตัวเอง ช่องจอดรถทั้งหกช่องที่มาพร้อมกับห้องที่ปล่อยเช่าไปนั้น มีรถจอดอยู่ครบทุกช่องเลย หยางจ้านเดินโฉบไปดูใกล้ๆ ด้วยความอยากรู้ ก็พบว่าเป็นรถยุโรปหรูๆ อย่าง บีเอ็มดับเบิลยู, เบนซ์ และออดี้ทั้งนั้นเลย ในใจก็แอบเดาว่าพวกผู้เช่านี่คงระดับผู้บริหารหรือพวกคอปกขาวรายได้สูงปรี๊ดแน่ๆ