บทที่ 256 มีงานมีพักถึงจะเรียกว่าใช้ชีวิต

กินข้าวเที่ยงง่ายๆ ที่โรงอาหารของหน่วยงาน ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงแบบไม่ดื่มเหล้าก็นับว่าหรูแล้ว

พอกินเสร็จ ทุกคนก็ออกมาล้อมวงใต้ร่มไม้ข้างนอกตามธรรมเนียม สูบบุหรี่พูดคุยสัพเพเหระ ถือเป็นการพักผ่อนหย่อนใจหลังอาหาร แถวนี้ไม่เหมือนย่านธุรกิจในเผิงเฉิง ที่กินข้าวเสร็จแล้วยังหาที่ดื่มกาแฟหรือชาผลไม้ หรือไปเดินเล่นในสวนสาธารณะข้างๆ ได้

ผ่านไปสิบกว่านาที ทุกคนถึงแยกย้ายกลับหอพักไปนอนกลางวัน หยางจ้านขับรถออกมาคนเดียว ไม่นานก็เอาไปจอดหน้าห้องทำงานของหลี่ชิงซานอีกครั้ง

เมื่อเห็นประตูห้องทำงานเปิดอยู่ หยางจ้านก็หิ้วเหล้าขวดหนึ่งเดินเข้าไป

ในห้องทำงานยังจัดวางเหมือนเดิม เฝิงคุนที่ตอนนี้งานยุ่งจนหัวหมุนก็นั่งอยู่ข้างโต๊ะน้ำชา พอเห็นหยางจ้านเข้ามาก็รีบลุกขึ้นมารับของในมือเขาทันที