บทที่ 274 นัดพบที่เผิงเฉิงเพื่อวางแผนอนาคต

หยางจ้านกอดคอเจียงหลินเซิน ทั้งสองคนคุยกันเสียงเบา ไม่นานก็เดินกลับมาถึงสี่แยก

"ไปเถอะ วันนี้ฉันว่างอยู่คนเดียว ไปที่บ้านฉันกัน ค่อยๆ คุยกัน" หยางจ้านโบกมือเรียกแท็กซี่คันหนึ่งแล้วพูดขึ้น

เจียงหลินเซินไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบขึ้นไปนั่งเบาะหลังก่อน หยางจ้านขึ้นไปนั่งเบาะหน้าข้างคนขับแล้วบอก "พี่ครับ ไปลานจอดรถฝั่งตะวันออกสุดของป่าชายเลน"

คุยสัพเพเหระกันบนแท็กซี่ สิบกว่านาทีก็ถึงที่หมาย จ่ายเงินลงรถ หยางจ้านโยนกุญแจรถให้เจียงหลินเซิน

ผ่านไปอีกสิบกว่านาที รถก็แล่นเข้ามาในลานจอดรถชั้นใต้ดิน ลงจากรถ หยางจ้านมองไปรอบๆ ลานจอดรถตามความเคยชิน ที่จอดรถที่ปล่อยเช่าหกช่องมีรถจอดอยู่สามคัน น้อยกว่าตอนที่เขาตื่นเช้ามาเห็นเมื่อคราวก่อนหนึ่งคัน ทำให้นึกทึ่งว่าสัดส่วนของคนทำงานที่ขยันขันแข็งช่างสูงเหลือเกิน