บทที่ 282 ถ้าจะเรียนรู้ก็ต้องลงปั๊มน้ำมัน

หยางจ้านมองตามไป๋ตงตงที่เดินไปเรียกคน หัวหน้าแผนกบริหารการค้าปลีกเขาย่อมรู้จักแต่พูดตามตรงคือไม่สนิทเลย อย่างจ้าวเซี่ยงที่จูเจี้ยนเฟยเพิ่งไปพบมานั้น ในความทรงจำคือเคยร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกันแค่สองครั้งเท่านั้น

“อ้าว หัวหน้าหยาง ลมอะไรหอบท่านมาถึงที่นี่ได้ล่ะครับ” จูเจี้ยนเฟยหันกลับมาเห็นหยางจ้านพอดี จึงดัดเสียงพูดพลางเดินตรงเข้ามาหา

ประโยคนี้ของจูเจี้ยนเฟยดังลั่นจนหยางจ้านที่ตอนแรกยิ้มแย้มต้องหุบยิ้มทันควัน “เชี่ย เบาๆ หน่อยก็ได้ เป็นบ้าอะไรของแกวะ”

หยางจ้านไม่เข้าใจว่าหมอนี่สมองมีปัญหาหรือว่าอิจฉาตาร้อนกันแน่ คำพูดจิกกัดที่แฝงมาในท่าทางทีเล่นทีจริงนั้น ดูยังไงก็ซ่อนเจตนาร้ายเล็กๆ ไว้

จูเจี้ยนเฟยพอเห็นหยางจ้านก็อดไม่ได้ที่จะค่อนแคะ อย่างน้อยหยางจ้านก็สัมผัสได้ถึงความขี้อิจฉาจากสีหน้าของเขา แถมเขายังจงใจพูดเสียงดังจนคนอื่นพากันชะเง้อคอมองมาทางนี้