บทที่ 292 บรรยายจบแล้วขอเสียงปรบมือหน่อย

หลังจากออกมาจากห้องทำงานของหัวหน้าหลี่ หยางจ้านก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

สุภาษิตว่าไว้ได้ถูกต้องจริงๆ ตั้งใจปลูกดอกไม้ ดอกไม้ไม่บาน แต่ไม่ได้ตั้งใจปลูกหลิว หลิวกลับแตกกิ่งก้านร่มรื่น เดิมทีเขาไม่ได้คิดจะทำตัวโดดเด่นอะไรในบริษัทเลย แค่กะว่าจะใช้สมาธินิดหน่อยทำงานมอบหมายจากการมาฝึกงานให้เสร็จ แต่ดันจับพลัดจับผลูต้องมาปรากฏตัวต่อหน้าบอสใหญ่อีกจนได้ ช่วยไม่ได้จริงๆ!

เมื่อกลับมานั่งที่โต๊ะ หยางจ้านก็เปิดคอมพิวเตอร์ เข้าเว็บไซต์เพื่อท่องอินเทอร์เน็ตระบายความเบื่อหน่าย ส่วนเรื่องการเตรียมตัวประชุมช่วงบ่ายน่ะเหรอ มีอะไรต้องเตรียมกันล่ะ?

พอถึงเวลาเลิกงานตอนเที่ยง เดิมทีหยางจ้านกะจะไปเนียนกินข้าวที่โรงอาหารแล้วกลับไปนอนงีบที่โรงแรม ใครจะรู้ว่าหัวหน้าหลี่กับจ้าวเซี่ยงดันเดินมาลากเขาออกไปกินข้าวข้างนอก แถมยังชวนไป๋ตงตงกับจูเจี้ยนเฟยไปด้วย ส่วนหวังลี่ก็เสนอตัวตามมาเนียนกินฟรีด้วยคน

หัวหน้าหลี่เป็นเจ้ามือจ่ายเงินเอง โดยอ้างว่าเป็นการเลี้ยงต้อนรับหยางจ้านที่มาฝึกงานในแผนกบริหารการค้าปลีก แต่หยางจ้านคิดในใจว่า ‘เชี่ย พรุ่งนี้ฉันก็จะชิ่งแล้วนะ นี่มันเลี้ยงส่งชัดๆ ไม่ใช่เลี้ยงต้อนรับหรอก’